Jako matka uzależniona od książek i biblioteki z radością obserwuje nowe tytuły dla dzieci na półkach. Wśród nich jest coraz więcej takich które przedstawiają dzieciom czasem trudne i skomplikowane tematy wprost ze świata dorosłych. O kulturze jedzenia, zdrowych posiłkach, ekologicznych uprawach w kontekście globalnego ocieplenia mówi się bardzo często. Jednak niektórzy dorośli unikają rozmów na te tematy z dziećmi - boją się ich reakcji, lęku przed końcem świata jaki znają, być może zmianą postrzegania niektórych produktów. Książki, które chcę Wam polecić bardzo ułatwiają życie - nie straszą tylko w spokojny i kolorowy sposób pokazują i objaśniają świat. „Smakologia” Książka Oli Woldańskiej-Płocińskiej to opowieść o jedzeniu, a może bardziej obrazowa opowieść o kulturze i jedzeniu. Książka ma duży format, więc jest idealna do wspólnego czytania. Na każdej stronie są piękne rysunki i poruszony jeden temat: czym jest slow-food, tłuszcze trans, co oznaczają kolorowe oznaczenia na bananach i czekoladzie, ilu ludzi na świecie głoduje, a ilu je za dużo, dlaczego lubimy słodki smak, czy gotowe posiłki to nasza przyszłość. Każda historia to nie tylko kilka informacji. To świetne wyjaśnienie tematu w prosty, a czasem żartobliwy sposób. Autorka „dopisuje” komentarze do tekstu głównego - czasem tłumaczą one znaczenie słów, czasem porównują zjawisko do jakiejś zabawy czy owada. Dzieci w wieku szkoły podstawowej z radością ją wertują i chętnie komentują - „już wiem dlaczego nigdy nie kupujemy tych gotowych zupek” albo „sprawdźmy jakie znaczki są narysowane na naszych owocach”. Jeśli chcecie uświadomić dzieciom, że jedzenie to część nie tylko kultury, ale też przemysłu reklamowego i ogromnych zależności to „Smakologia” zrobi to za was. Co więcej, książka daje też dużą dawkę wiedzy i ogromne pole do refleksji dla dorosłych - dlaczego ze sklepów zniknęły utytłane w ziemi marchewki, co się dzieje z nierówno wybarwionymi jabłkami, czy naprawdę gotowe jedzenie na tackach jest tym, czym chcę karmić rodzinę, czy rozumiem dlaczego Francuzi ścięli Marię Antoninę, co odróżnia czekoladę deserową od mlecznej, jak zrobić jogurt, czym jest aquafaba? Przyznam, że Smakologię czytam z takim samym zaangażowaniem, co dzieci. Jedzenie jest przecież naszą codziennością. Jest wypadkową naszych małych i dużych decyzji, naszych przekonań, religii, miejsca w którym dorastaliśmy, ale też dostępności produktów. Czuję, że ta książka będzie też rosła z nami, bo do tematów w niej poruszonych będziemy wracać. Jeśli bliski Waszemu sercu jest też temat „no waste” i ekologii to koniecznie sięgnijcie po inną książkę z serii pt. „Śmieciogród”. „Jestem eko. Ja też mogę uratować świat!” Sylwia Majcher od kilku lat promuje ekologiczny styl życia. Nie nakłania do drastycznych kroków, ale pokazuje jak nasze codziennie wybory kształtują świat. Namawia do pokochania krzywych warzyw, promuje kuchnię w której wykorzystuje się wszystkie części rośliny, wspiera lokalnych rolników i okoliczne bazarki. Pokazuje też dramatyczne dane, które mają uświadomić nam jak bardzo temat dbania o planetę jest pilny. Czy można te wszystkie tematy przedstawić dzieciom? Okazuje się, że nie tylko można je przedstawić, ale też zrobić z nich fascynującą opowieść w której ślad węglowy porównany jest do śladów po błocie, w których wyciąganie ubrań z piwnicy po starszym rodzeństwie jest przykładem gospodarki cyrkularnej, a wyprawa do PSZOKU jest okazją do rozmowie o tym jak segregować śmieci. Dzieciom bardzo podobają się kolorowe ramki z ciekawostkami - ile plastikowych reklamówek pływa w oceanach, ile rolek papieru rocznie zużywa przeciętny Europejczyk, co można wrzucać do toalety, ile jedzenia marnują Polacy, ile zasobów zużywa się do produkcji jednej koszulki. Książka Sylwii Majcher to lektura dla dorosłych i dzieci. Myślę, że najlepiej czytać ją wspólnie i rozmawiać o tym, co można zrobić w rodzinie. Nasze dzieci po przeczytaniu książki stwierdziły, że nie będą już prosić o truskawki w kwietniu (ślad węglowy plus substancje zapobiegające pleśnieniu), przejrzały miskę z owocami i najbardziej miękkie gruszki i nieco zmarszczone jabłka pokroiły i zrobiły z nich mus do naleśników, z radością stwierdziły, że rodzinne jeżdżenie rowerem, a nie samochodem przekłada się na mniejsze zanieczyszczenie powietrza. Oczywiście, że informacje o przemyśle odzieżowym i spożywczym spowodowały lawinę pytań. Na szczęście, w książce znaleźli też inspiracje do bycia rozwiązaniem tych problemów - tworzenie givboxów, dzielenie się zasobami, korzystanie z lokalnych forów i oddawanie zamiast wyrzucania. Właśnie ta zachęta do bycia członkiem Zielonej Ekipy, czyli odpowiedzialnym eko-dzieckiem, jest wspaniałą częścią tej książki – Sylwia Majcher nie straszy dzieci, ale zachęca i motywuje do działania i włączania w nie innych. „Daj Gryza” Mizielińscy i Dwie Siostry - to najlepsza rekomendacja dla książki. Nie inaczej jest z „Daj Gryza”. Książka przedstawia 26 krajów ze wszystkich kontynentów, ich historie, tradycyjne potrawy i … przepisy. Każda część poświęcona danej krainie przedstawia krótką historię obrazkowo-tekstową, opis kluczowych składników czy tradycji, a między tymi informacjami dodany jest przepis. Informacji jest mnóstwo i widać ogrom pracy Autorów w ich uporządkowywaniu. Przepisy nie wyglądają na zwyczajne - są to przepisy konkretnych mieszkańców danej krainy, które przygotowują dla kogoś. Wśród nich znajdziecie onigiri, które pani Yuna robi synom do szkoły, ulubione klopsiki z mięsem Bjorna, przekazywany z pokolenia na pokolenie przepis na leczo. „Daj Gryza” w pandemii zastąpiło nam podróże. Codziennie czytaliśmy i oglądaliśmy kartę jednego kraju. Dowiadywaliśmy się jaką ma historię, kto rządził lub rządzi, co się tam je, uprawia, jak żyje. Egiptem zajmowaliśmy się w czasie w którym w szkole omawiane były piramidy. Do Grecji przeszliśmy, kiedy w zdalnym nauczaniu weszły mity. To naprawdę niesamowite, kiedy możesz po odejściu od komputera pooglądać ten kraj w wersji papierowej, a potem zjeść to, co jedzą jego mieszkańcy. Oprócz konkretnych krajów, mamy też świetną ściągę z historii jedzenia i historii świata - jakie składniki i kiedy pojawiły się na stołach, dlaczego tak się stało (czy w wyniku wojny, kolonizacji, przebiegu szlaków handlowych), skąd je bierzemy dzisiaj i jak je wykorzystujemy my, a jak mieszkańcy krajów z których pochodzą. Książka ma taki sam format jak „Mapy”, więc jest idealna do wspólnego przeglądania. Dzięki niej w naszym domu zagościła mąka teff do przyrządzania etiopskich placków, a omlety nie są już zwykłymi jajkami tylko irańskimi kuku sadzi wypełnionymi zielonością. „Przy ulicy Ogrodowej 10, przepisy z czterech stron świata” Z początku można odnieść wrażenie, że to zwyczajna książka kucharska. Mieszkańcy ulicy Ogrodowej 10 przygotowują wspólny posiłek, który mają zjeść w ogrodzie. Każdy gotuje to, co lubi najbardziej. Widzimy narysowane składniki, prostą instrukcję obrazkową. Nagle jednak dostrzegamy, że każda z tych osób jest z innego kraju - Pilar przygotowuje gazpacho, Maria guacamole, pan Jamal ciasteczka z masłem orzechowym, a pan Lamar solę w panierce. Każda osoba ma nieco inny kolor skóry, inne ubranie. Gotują kobiety, mężczyzny i dzieci. Jest nawę niemowlę zawinięte w chustę przytoczoną do pleców mamy. Każda kuchnia w której uwijają się bohaterowie jest zupełnie inna i ma elementy charakterystyczne dla ich kultur. Wszyscy jednak na końcu siadają do jednego wspólnego stołu. To wspaniała lektura, dzięki której można porozmawiać o tym, dlaczego lepiej ten stół wydłużać, dostawiając nowe krzesła i robiąc miejsce na nieznane dotąd talerze, niż budować ogromny mur wokół ogrodu. To też naprawdę piękna książka kucharska z dobrymi i prostymi przepisami, dzięki którym można zrobić we własnym domu małą międzynarodową ucztę. „Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci” Dorośli tylko czasem zastanawiają się skąd wzięła się jakaś potrawa. Zachęca ich do tego zwykle nazwa pochodząca od nazwiska władcy, kucharza czy jakiejś nobliwej damy. Dzieci zadają jednak dużo więcej pytań: kto po raz pierwszy upiekł mięso, skąd ludzie wiedzieli, co się nadaje do jedzenia, a co nie, kto pierwszy ugotował zupę, skąd się biorą steki? W „Zjeść głowę cukru” znajdziecie 20 rozdziałów, które w prosty i przejrzysty sposób przedstawiają jakieś zagadnienie, np. jakie pieczywo jedzą ludzie w różnych krajach, jak rosną przyprawy (np. skąd się bierze cynamon czy gałka muszkatołowa), które rośliny mogą być też lekarstwami. Ten aspekt zdrowotno-ekologiczny jest wspaniałą cechą tej książki. Małgorzata Kur pokazuje Czytelnikom, że kiedyś w Polsce, a w wielu kulturach do dzisiaj jedzenie służy nie tylko zaspokojeniu głodu, ale ma też funkcje terapeutyczne. Przedstawia zioła i rośliny, które pomagają naszym organizmom w lepszym funkcjonowaniu. Piękne obrazki, przemyślane rozdziały i prosty język sprawią, że książka będzie dobrą lekturą dla przedszkolaków, starszaków i ich dużych czytelniczych kompanów. Tych pięć książek adresowanych do dzieci z pewnością poszerzy rozumienie jedzenia, wskaże czytelnikom jak wiele funkcji poza odżywianiem spełnia jedzenie, da praktycznie wskazówki dotyczące zakupów i rozbudzi ciekawość. Od razu zaznaczę, jako mama, że te książki nie poszerzą magicznie horyzontów dzieci, które nie są akurat gotowe do spróbowania nowych smaków i nie sprawią, że dzieci z radością będą jadły wszystko (tego po przeczytaniu nawet najpiękniejszej książki kucharskiej nie czują dorośli). Rodzicom, którzy mierzą się z różnymi wyzwaniami wokół stołu polecę książkę Jespera Juula „Uśmiechnij się! Siadamy do stołu”. Ona też nie rozwiąże wszystkich wątpliwości, ale z pewnością przywróci radość ze wspólnych posiłków. A już 30 maja - podczas trwania Wirtualnych Targów Książki - zapraszamy na spotkanie online z Sylwią Majcher w ramach sekcji Przecinek i Kropka poświęconej literaturze dla dzieci. Rozmowę poprowadzi Weronika Wawrzkowicz, a całość będzie dostępna na oficjalnym facebookowym profilu Empiku. Więcej informacji znajdziecie, klikając w poniższe zdjęcie. Więcej inspiracji dotyczących książek dla dzieci odkryjecie na Empik Pasje w dziale Pasje Dziecka. Zdjęcie okładkowe: źródło:

Czyli Jak przekonać dziecko do jedzenia Przejdź do bajek dla niejadków Sporo dzieci nie lubi jeść tego, czego nie zna, albo o czym już wie, że mu nie smakuje, ale bajki lubi prawie każde. Może więc dobrym sposobem na przekonanie malucha do spałaszowania pysznego dania, będzie przeczytanie mu bajki o jedzeniu. Kto wie, jak zadziała tu dziecięca wyobraźnia, która pobudzi kubki smakowe i obudzi wilczy apetyt :) Bajki dla niejadków dużych i małych Wśród dorosłych, też można spotkać całkiem sporo niejadków. Skąd się wzięli? Wielu z nich, w dzieciństwie nie chciało czegoś jeść i było do tego zmuszane. Jedz bo dobre. Jedz bo zdrowe. Za tatusia, za mamusię, dziadziusia i… Lista jest całkiem spora i może nikt nie zastanawiał się, czemu tak naprawdę dzisiejszy dorosły, nie chciał jeść tych bardzo zdrowych dań. Może gdyby wszyscy posłuchali bajki dla niejadków, dziś na talerzach gościłyby pyszne i zdrowe dania. Jeśli też należysz do niejadków i na myśl o niektórych potrawach, wraca koszmar z dzieciństwa, oszczędź tej traumy swojemu dziecku. Na początek skorzystaj z wybranej bajki dla niejadków, a potem spróbuj wykorzystać pomysły, które w nich się znajdują. Gdy nie wiesz, jak przekonać dziecko do jedzenia Spróbuj odkryć, co jest przyczyną oporu malucha. Zajrzyj do bajki o ulubionej potrawie i wykorzystaj zabawę w bazarek smaków. Bywa, że dziecku nie smakuje nie cała potrawa, ale jedynie jej poszczególne części. W ten sposób odkryjesz ulubione składniki, a wtedy dużo łatwiej będzie przyrządzić takie danie, którego już sam zapach, wywoła uśmiech na twarzy dziecka. Podobnie jak z jedzeniem, bywa ze zdrowymi napojami. Chodzi głównie o zdrowe soki owocowe i warzywne. Dużo smaczniejsze wydają się kupowane w sklepie napoje w kolorowych butelkach i kartonach, a które niekoniecznie służą maluchowi i pozytywnie wpływają na jego rozwój. Wówczas zabawcie się w owocowo-warzywną zgaduj zgadulę. To prosty sposób na zapoznanie dziecka ze smakami różnych, często pierwszy raz widzianych owoców oraz warzyw. Nie musi mu smakować wszystko. Wystarczy kilka owoców i warzyw, by móc przyrządzać pyszne i zdrowe soki oraz koktajle. Nie wszyscy lubią to samo – czyli ze smakiem się nie dyskutuje Dobrze wiesz, że z gustami się nie dyskutuje, a gdy chodzi o smaki, to cóż… . Tu też bywa różnie. Jednemu smakuje pomidorowa, innemu ogórkowa, a ktoś inny uwielbia żurek z jajkiem i kiełbasą. Jeśli masz w domu kilkoro dzieci, wiesz o czym mówię. Każde z nich, może lubić coś innego, a wtedy ty musisz dostosować codzienne posiłki do kilku bardzo wybrednych podniebień. Czy można to jakoś zmienić? Spróbuj zebrać wszystkie ulubione dania twoich pociech i znajdź elementy wspólne. Może uda się i tu wykorzystać bazarek smaków, choć może nie ze wszystkim składnikami na raz. Warto jednak o tym pomyśleć. Na początek oczywiście dobrze będzie skorzystać z bajki dla niejadków “Ulubiona potrawa” albo “Ulubiony napój” w zależności, czy chodzi o danie, czy napój. Potem, jeśli twoje dzieci przejawią zainteresowanie, możesz wspólnie z nimi, przygotować wspólne poszukiwanie smaków. Mam nadzieję, że wyniknie z tego wiele pozytywnych odkryć i przynajmniej jedna wspólna ulubiona przez wszystkich potrawa. Tego wam życzę i zapraszam do świata przygód kota Afika i jego przyjaciół. Oto Bajki dla niejadków;

W wilgotnym i mrocznym pałacu starego diabła Boruty panowało wielkie zamieszanie. Dziś miał się odbyć wielki bal. Diabelski Bal. Na tę coroczną imprezę zostały zaproszone wszystkie diabły i diabliska z okolicy bliższej i dalszej. Pędziły, leciały, płynęły i wędrowały. Nadciągały z bagien, błotnisk, pieczar i mokradeł. I wszystkie były bardzo zadowolone. Oj tak, tak, wszystkie diabliska były bardzo radosne, bo udało im się zebrać bardzo dużo niedobrych duszyczek. I to trzeba było uczcić. – Ludzie są dziś tacy niemili dla siebie – śmiał się kudłaty Pokuśnik – Tacy zawistni i zazdrośni – wtórował mu Obłud – Tak niewiele trzeba, żeby namówić ich do złego – trzęsła grubym brzuchem PaskudnicaHej ludziska źli niemili Tyle złych rzeczy żeście narobili Teraz musicie karę ponieść za to Piekło trzeba będzie wysprzątać ognistą szmatąI tak diabelskie śmiechy i przyśpiewki rozbrzmiewały w powietrzu, niczym pomruki zbliżającej się burzy. Ale ludzie pędzący stale za czymś, gnający za pieniędzmi, nie słuchający swoich bliskich i własnego sumienia i nie zatrzymujący się na krzywdę innych – nie słyszeli diabelskich pomruków. Ludziom wydawało się, że wszystko jest w porządku. A diabłom było w to graj, ponieważ im bardziej ludzie zagubią się w świecie i życiu, tym łatwiej diabłom będzie nimi manipulować, hejW końcu nadeszli wszyscy goście. Potężny siwowłosy Boruta zasiadł na swoim kamiennym tronie i łaskawie zezwolił na ucztowanie. Na to tylko czekały diabliska, diabły i diablice. Rzuciły się na stoły, na przysmaki, na jedzenie, picie i przystawki. Pożerały tłuste prosięta, pieczone dziki, pasztety i góry kotletów. Popijały to miodem, a zagryzały kiełbasą i śledziami. Hałasowały i popychały się, wrzeszczały i przechwalały kto więcej zgromadził duszyczek. – Ja – ryknął gruby Ciort zebrałem piętnaście słabowitych duszyczek – hahaha – A ja zawtórował mu pryszczaty Szkaradnik – siedemnaście -hahahaha – Czym wy się chwalicie! Zadudnił potężny Waligóra. Ja – huknął olbrzymią łapą w stół, który pękła jak cienka deseczka – ja na raz zdobyłem dwadzieścia dwie duszyczki!!! To jest dopiero coś!!! – Hihihi – zaskrzeczało cieniutkie i malutkie Dytko – a ja dwadzieścia trzy. Pokazało język olbrzymowi i uciekło, gdzie pieprz rośnie, bo rzucił się na nie z pazurami. I tak każdy chwalił się coraz bardziej, krzyczał coraz głośniej i głośniej. W końcu niektóre diabły wzięły się za łby kudłate: Smolarz powalił Dwuogoniastego, a Despotnik przypalił Dusiołkowi ogon. Kopytnik pogonił Licho, a Wietrznik poprzewracał wszystkie stoły! Tylko gospodarz nic nie mówił i tylko rozglądał się po sali z ponurą miną. Ale w końcu jego czerwone oczy wypatrzyły małego diabełka, stojącego na uboczu. – A ty- ryknął nagle Boruta – ile duszyczek mi przyniosłeś! – Jjja, nnie wiem, nie liczyłem- jąkał się diabełek w zielonym kubraczku. – Dawać go tu – rozkazało diablisko. Rogatym gościom nie trzeba było tego dwa razy powtarzać, pochwycili, małego czorta za ogon i przywiedli przed srogie oblicze najstarszego diabła. – No i – ryknął ponownie Boruta – Ja, bo ja – Boryś zamknął oczy i zapiszczał cichutko. Bo ja już jestem dobry… W komnacie zrobiło się tak cicho, że słychać było jak syczą iskry spod kopyt Boruty. A później wszyscy ryknęli gromkim śmiechem: – Dobry – Hiii, hiii – Dddoobbrryy – Hłehłe – Tak jestem dobry – Boryś podniósł głos. Jestem dobry – powtórzył. Lubię pomagać ludziom. Lubię im służyć radą. Dobrą radą – podkreślił mały diabełek. Miło jest sypnąć złotymi dukatami biedakowi do czapki, albo odnaleźć zaginionego szczeniaka zapłakanemu dziecku. Dobrze jest narąbać drwa staruszkowi, albo przeprowadzić babinkę przez ruchliwą uliczkę. – Zdrajca – Ukarać go – Zamknąć – Zniszczyć – Nie – huknął Boruta – wypędzić. I pokazał kościstym paluchem na mosiężne wrota. Precz!!! – Ale najmilej jest – ciągnął dalej niezmordowany Boryś do rozsierdzonych czortów – tak najmilej jest usłyszeć, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Po czy odwrócił się na małym kopytku i zniknął w promieniach zachodzącego zgłoszony przez Bajdulkowo. Udostępniamy go za zgodą Autorki (Elżbieta Safarzyńska).Polecamy

W mysiej norce, przy podłodze, ktoś tam piszczy, krzyczy srodze. Więc zajrzyjmy do tej norki, co tam żyją za potworki. Siedzi zatem Mysia Mama, lecz nie siedzi całkiem sama. Bo przy stole dzieci czwórka, a na stole cała górka: są warzywa, płatki, sery, jest też ziarno i desery, zboże, kasza, skórki chleba, nic do szczęścia nie potrzeba. Wszystkie Myszki gryzą zboże. Wszystkie? Jedna coś nie może. Mama wmusza w nią łyżeczkę: „Proszę, Skarbie, zjedz troszeczkę.” Myszka kręci tylko głową, nie ulega wręcz namowom. Mama łyżkę znów podtyka, mała myszka pod stół znika. Mama krzyczy więc za Myszką, wymachując przy tym łyżką: „Weź ode mnie ziaren parę, bo dostaniesz zaraz karę.” Myszka siedzi jakby głucha, widać, wcale nic nie słucha. „Zobacz tam na swoje siostry, jedzą dużo i urosły, zdrowo, silnie wyglądają, sierść błyszczącą taką mają. A Ty taka chudziusieńka, lekka, wątła i maleńka. Parę centymetrów mierzysz, wiatr zadmucha, a Ty leżysz.” Lecz na Myszkę to nie działa, Mama się spociła cała, bo to ciężki jest przypadek, kiedy w domu jest Niejadek. Inne Myszki pozjadały, do zabawy się zabrały. A przy stole Mama błaga, zwyciężyła wnet rozwaga: „Jeśli nie zjesz choć okruszyn, to od stołu się nie ruszysz.” Tak więc Myszka rozumuje, co się bardziej kalkuluje. Z łyżki chwyta więc ziarenko, do zabawy biegnie prędko. I tak co dzień się wydarza, Mama płacze i wygraża, prosi, krzyczy, rzuca grady, Myszka w nosie ma te rady. Chuda może być dlatego, że być chudym to nic złego. A że mniej ma troszkę siły, ząbki zdrowsze kiedyś były, tym się Myszka nie przejmuje, być jak inne tu próbuje. Mama troszczy się o dzieci, szybko dzień za dzionkiem leci. Na zabawach czas upływa, zwykle tak w dzieciństwie bywa. Aż tu dnia pewnego Mama zerka do spiżarki sama, oczy trze i aż nie wierzy, że na półkach nic nie leży. Trzeba biegiem po zapasy, po owoce i frykasy, po warzywa i po picie, bez jedzenia marne życie. Więc już Myszki swe ubiera, przy tym jeszcze Myszkom gdera: „Macie wszyscy iść gęsiego i pilnować swój swojego, nogi w górę, bez szurania, w ciszy, milcząc, bez szturchania. A gdy kota zobaczycie to ratujcie swoje życie i do nory mysiej biegiem, nie oglądać się za siebie!” Myszki pilnie wysłuchały, rady dobrze przemyślały, ustawiły się gęsiego, każdy trzyma poprzedniego. Pierwsza zaś za Mamę chwyta i wyrusza dzielna świta. Przez podłogę się skradają, zgrabnie szpary omijają, dywan miękki i gazety, czyjeś kapcie i skarpety. Sprawnie idzie przemarsz Myszkom, jest w porządku prawie wszystko. Poza tym, że nasz Niejadek, zwalnia trochę tę gromadę, bo ostatni jest gęsiego a że mniejszy jest, dlatego to podbiega, to przystaje, rady sobie już nie daje. Myszki więc go poganiają i tak w progu kuchni stają. Mama szeptem Myszkom głosi, to co mają stąd wynosić. Każdy dostał swe zadania, podział szafek do zbadania. Drzwiczki Myszki uchylają, do jedzenia coś szukają i wyjmują resztki chleba i do tego też potrzeba warzyw jakieś kawałeczki i z ziarnami dwa woreczki. Mama sięga do lodówki, tam poszuka dziś wałówki. Bierze stamtąd ser z dziurami i kawałek też salami. A niejadek słaby w nogach szukać musi przy podłogach bo by wspinać się na szafki, trzeba silne mieć dwie łapki. Tak więc raźno spaceruje, kąt za kątem przeszukuje aż znajduje jakiś worek, a w nim tam zapasy spore. Jest tam seler i marchewka, por, pietruszka i rzodkiewka. Tak więc chwyta co uniesie i na środek kuchni niesie. Minut kilka było wszystkich, gdy się znów spotkały Myszki. Podzieliły swe zapasy, ustaliły przebieg trasy i ruszyły do swej norki, ciągnąc po podłodze worki. Mama pierwsza teren bada, za nią dzieci jej gromada a Niejadek znów ostatni, taszczy zapas swój dostatni. Myszki cicho się skradają, oczy wokół głowy mają. Krok za krokiem, wór za workiem, już z daleka widać norkę. Jeszcze tylko metrów parę, przejście przez ostatnią szparę. Każdy krok przez dziurę dał, aż tu nagle słychać: „Miau.” Myszki dobrze głos ten znają, kota wszędzie rozpoznają, Strach ich przywarł do podłogi. Mama krzyczy: „Myszki w nogi!” Biegiem Myszki się rzuciły, koci pazur im niemiły. Kot to przecież wróg jest Myszy, każde dziecko o tym słyszy. Mama pierwsza w norkę wpada, za nią Myszek też gromada. Mama liczy dzieci swoje: „Jedno, drugie, trzecie – troje?” Szybko z norki więc wygląda i po izbie się rozgląda, której środkiem, niczym dziadek, z trudem wlecze się Niejadek. Ciągnie worki – zdobycz syta a Kot prawie go już chwyta. Resztki sił mu już zostały. Mama krzyczy: „Szybciej Mały!” Więc wyciąga chude nogi, przebiegając wzdłuż podłogi. Wszystkim nagle dech zatyka, gdy Niejadek się potyka. Leży między zapasami a kot skacze z pazurami. Lecz się Myszka szybko zrywa, resztę drogi wnet przebywa, zostawiwszy oba worki, wpada wprost do mysiej norki. Strach jej dodał tyle siły, nogi same aż pędziły. Kot się obył tylko smakiem, rozżalony Myszek brakiem i na łapach się obrócił, na swój fotel wolno wrócił. W mysiej norce radość wszystkim, Mama ściska swoje Myszki. A Niejadek przestraszony stoi w Mamę zapatrzony. I sam z siebie obiecuje: „Nigdy już się nie zbuntuje, będę zjadał od dziś wszystko, będę bardzo silną Myszką.” Jak powiedział, tak też zrobił, wagę niską wręcz nadrobił. Od tej pory co dzień rano, gdy do stołu coś podano, kiedy Mama woła dzieci, to Niejadek pierwszy leci. Zjada całe swe śniadanie, nawet okruch nie zgłoszony przez Bajdulkowo. Udostępniamy go za zgodą Autora (Sylwia-a-l)Polecamy

Francesca Ribezzi Dzieci i zdrowe jedzenie - to nie bajka Książka w przystępny sposób przybliża temat żywienia dzieci. Mowa w niej jednakże nie tylko o tym, co podawać im do jedzenia, ale przede wszystkim, jak organizować posiłki i jak je komponować, by dzieci jadły chętnie i były zdrowe. Propozycje opierają się na diecie śródziemnomorskiej, której podstawą są zboża, warzywa i owoce – lekkostrawnej, pożywnej i zdrowej. Oryginalny sposób udowodnienia, że dieta ta jest znana i stosowana od lat, stanowi wskazanie wzmianek o niej w... baśniach. Ma to głęboki sens, ponieważ z pomocą baśni można zachęcić dzieci do jedzenia określonych produktów. Tym samym książka podpowiada, jak odejść od znienawidzonego przez wszystkie dzieci zachęcania ich do jedzenia, „bo to zdrowe”. Odkryć przyjemność jedzenia już we wczesnym dzieciństwie Jedzenie i baśnie: towarzysze podróży w świecie fantazji i dorastania. Kiedy wracamy pamięcią do baśniowego świata, często przychodzi nam na myśl motyw jedzenia. Był on obecny w naszym dzieciństwie, kiedy słuchaliśmy baśni i bajek, i towarzyszy nam nadal – w dorosłym życiu – kiedy czytamy i opowiadamy dzieciom baśnie. Wszyscy pamiętamy o marcepanowym domku w Jasiu i Małgosi, o okruchach chleba w Tomciu Paluchu, o grochu w Kopciuszku, o placku w>Czerwonym Kapturku, o chlebie w Pani Zimie, o pieczeni w Śpiącej królewnie, o jabłku w Królewnie Śnieżce, o podwieczorku w Kocie w butach, o torcie w Oślej skórze, o rzodkiewkach w Dzwoneczku czy o truskawkach w baśni O trzech krasnoludkach w lesie. Dzięki mniej znanym baśniom poznajemy dalekie ziemie, ale i w nich spotkamy znane jedzenie – na przykład jajko w Żabie carycy, złote jabłka w Głupim Iwanie, chleb z przypaloną skórką w Babie Jadze. Motyw jedzenia jest obecny już w najstarszych baśniach BAŚNIE I DORASTANIE Jemy nie tylko po to, żeby dostarczyć organizmowi składników odżywczych i zaspokoić głód. Jedzenie jest też przyjemnością, stymuluje zmysły, a ponadto wspólne posiłki umacniają więzi rodzinne. W jakim celu baśnie mówią o jedzeniu? Czy tylko po to, żeby zachęcić dzieci do posiłków? To nie takie proste! Rozważmy trzy wspólne punkty między baśnią i jedzeniem. Proces jedzenia jest doświadczeniem, które uprzyjemnia życie, rozwija wrażliwość i fantazję, daje okazję do zastanowienia się nad ścisłym związkiem między żywieniem i zdrowiem. Słuchanie baśni jest doświadczeniem, które pozwala dziecku lepiej rozwijać swój wewnętrzny potencjał, czyli naprzemiennie wzbogacać emocje, wyobraźnię i intelekt. Od pierwszych miesięcy życia jedzenie nabiera dla dziecka silnego, uczuciowego zabarwienia. Matka, która karmi mlekiem dziecko, przekazuje mu miłość, poczucie bliskości i bezpieczeństwa. Percepcja wizualna, dotykowa i węchowa kojarzona z aktem jedzenia jest „nasiąknięta” uczuciami i właśnie dlatego podczas karmienia dziecko czuje się bezpieczne i szczęśliwe. Po etapie karmienia piersią dziecko zostaje powoli oddalone od ciała matki, która pomaga mu poznawać świat również i poprzez pokarmy podawane najpierw w postaci płynów i zup, a następnie stopniowo wprowadzany jest „twardy” pokarm. Dziecko „nawiązuje relację” z jedzeniem i zarazem demonstruje swoje preferencje żywieniowe: życzy sobie czegoś, obserwuje, domaga się, umie już czekać, rozpoznaje smak i akceptuje… albo odrzuca jedzenie. Chodzi tu o rozwój zachodzący u każdego dziecka na planie fizycznym i psychicznym. Również i na tym etapie można towarzyszyć dziecku, razem z nim przeżywać te wyjątkowe doświadczenia i okazywać mu miłość poprzez spojrzenia, czułe gesty, ton głosu i wspólną zabawę. Rosnąć, karmiąc się baśniami W świecie literatury dla dzieci baśń zajmuje miejsce uprzywilejowane. W odróżnieniu od bajki baśń nie posiada morału i nie poucza, jak się zachować. Rolą baśni jest: Rozwijanie fantazji: „Ojciec nie rozumiał, dlaczego synowie nie wracali do domu, choć było już późno. Mówił do siebie: «Pewnie dobrze się bawią i zapomnieli o całym świecie». Czekał na nich długo, ale oni nie wracali. Rozgniewany powiedział: «Chciałbym, żeby za karę zamienili się w kruki!». Zaledwie to powiedział, usłyszał w powietrzu trzepot skrzydeł, popatrzył do góry i zobaczył siedem czarnych kruków. Kruki wzbiły się w powietrze i odleciały”. Wywołanie silnych emocji: „Krasnoludek zapytał: «Dziewczynko, czego szukasz?». Odpowiedziała: «Siedmiu braci, którzy zamienili się w kruki». Krasnoludek na to: «Panów kruków nie ma w domu, ale proszę, wejdź i poczekaj na nich». Po czym przygotował kolację dla kruków i na stole ułożył siedem talerzyków z jedzeniem oraz siedem szklanek z piciem. Dziewczynka zjadła po kęsie z każdego talerzyka, napiła się po łyczku z każdej szklanki i do ostatniej upuściła pierścionek”. Doprowadzenie do kontaktu z procesami wewnętrznymi: „Nagle rozległ się trzepot skrzydeł i zawiał wiatr. Krasnoludek powiedział: «Panowie kruki wrócili do domu». Kruki były głodne. Popatrzyły na swoje talerzyki i szklanki i jeden przez drugiego pytały: «Ale kto jadł z mojego talerzyka? Kto pił z mojej szklanki? Widzę ślad po czyichś ustach!». A kiedy siódmy kruk wypił wszystko, pierścionek wypadł ze szklanki. Kruk poznał pierścionek swoich rodziców i powiedział: «Dzięki Bogu, nasza siostrzyczka była tutaj! Jesteśmy uratowani!». Usłyszała to dziewczynka ukryta za drzwiami. Po tych słowach pokazała się i kruki ją rozpoznały. Wycałowali się wszyscy i wrócili do domu”. Bracia Grimm, Siedem kruków Słuchając baśni czytanych przez dorosłego, dziecko nawiązuje z nim silną więź. Przypomina ona ścisłą relację niemowlęcia z karmiącą matką, która to oprócz pokarmu oddaje dziecku część samej siebie. Kiedy dziecko je chętnie, matka czuje się usatysfakcjonowana i akceptowana. Kiedy zaś dziecko nie chce jeść, kobieta często odczuwa rodzaj niepokoju i odrzucenie pokarmu może postrzegać jako odrzucenie swojej osoby. Trzeba się nad tym zastanowić, żeby zrozumieć wartość karmienia oraz przygotowania pokarmu od najprostszego do najbardziej wyrafinowanego, ponieważ jest to czynność wykonywana z myślą o dziecku, nie zaś zwyczajne gotowanie. Poprzez podawanie jedzenia nawiązujemy i umacniamy relacje, ponieważ ofiarowujemy dobrą część samych siebie. Dziecko jest szczególnie wrażliwe na tę dynamikę i kiedy wybrzydza i nie chce jeść, matka zastanawia się, co jest przyczyną takiego zachowania. Może ona tkwić w chwilowej niechęci dziecka do osoby karmiącej, ale mogą to też być całkiem inne czynniki. Trzeba o tym pamiętać, kiedy dzieci mają trudności z zaakceptowaniem jadłospisu w żłobku, przedszkolu i szkole. Trzeba też wiedzieć, że przyzwyczajanie się do nowego jedzenia jest nauką samodzielności. Autor Alicji w krainie czarów, Lewis Carroll, definiuje baśń jako „dar miłości”. I rzeczywiście, dziecko czuje przyjemność, słuchając opowieści i wchodząc w zaczarowany, baśniowy klimat – głównie dzięki temu, że rozumie prosty tekst. Najważniejszą sprawą nie jest tu morał, ale z całą pewnością wiara w siebie, jaką dziecko buduje, utożsamiając się z głównym bohaterem, pokonującym kolejne trudności. Baśnie na ogół dzieją się na niezmierzonych przestrzeniach i mimo że miejsca te są usiane niebezpieczeństwami, z kolejnych przygód wypływa nadzieja na przyszłość i obietnica szczęśliwego zakończenia. W swojej książce Zaczarowany świat: użytek, wartość i psychoanalityczny sens baśni wiedeński lekarz i psychoanalityk, Bruno Bettelheim, przypisał baśni najgłębszą mądrość. Pisał: „Nasza najsilniejsza konieczność i najtrudniejsze przedsięwzięcia polegają na znalezieniu sensu życia”. W szczególności rozumiał przez to, że każdy wiek posiada swój poziom znaczenia i nic nie jest ważniejsze od szukania i realizowania życiowego celu. (...) opr. aś/aś

W pewnym mieście, gdzieś daleko, za siódmą górą i drugą rzeką, mieszkał niezwykły kot uliczny i na dodatek ekologiczny. Zefir na niego mówili w mieście, pędził jak wiatr i, tu mi wierzcie, znał wszystkie pola, domy, ulice, balkony, ogródki i podziwiał uroki przyrody i widział, jak wiele robiono jej szkody, więc postanowił z tego wszystkiego być jej obrońcą i wdzięcznym kolegą. Poczuł, że misję ma do spełnienia, bo wie o poważnych zagrożeniach, które na matkę naturę czyhają, a ludzie o nich nie wiedzą lub za nic je mają. Powietrze, ogień, ziemia i wody to są największe skarby przyrody. Wiemy, że na Ziemi może być bardzo pięknie, więc co źle robimy, że natura niszczeje i więdnie? Cztery żywioły, to nie do ukrycia, że każdy niezbędny jest nam do życia. Gdy któryś z żywiołów jest zagrożony, to trzeba zadziałać, by nie był stracony. Spójrzcie, powietrze – zanieczyszczone, aż po horyzont wszystko zamglone. Nad miastem smog się ogromny unosi, choć nikt go przecież tu nie zaprosił. Gdy ciężkie od smogu w powietrzu chmury, kot jest drażliwy, nieswój i ponury. Dzieci ze szkoły wracają senne, niewinne tu słoty, dni krótkie, jesienne? Patrzy kot z trwogą na szare chmury, prelekcję więc zrobi w domu kultury. Temat: „Zadbaj o nasze powietrze, do życia zwierząt i ludzi konieczne”. „Co dla przyrody można zrobić dobrego?” pyta kot dzieci. – Pomyślcie z kolegą. Krzyś rękę odważnie do góry podnosi, i pomysł swój wszystkim głosi: „Możemy mniej nowych zabawek kupować, by fabryka nie musiała tak wiele produkować”. W nadmiarze wszystko zaszkodzić może nam samym także, nie tylko przyrodzie. Umiar jest ważny, pamiętajcie dzieci, pomaga odetchnąć naszej planecie. Zosia z tylnego rzędu dodaje ważne uwagi o jeździe tramwajem. Mogą przewozić tak dużo ludzi, że ruch na ulicach by się odchudził. Po miastach aut jeździ stanowczo zbyt wiele, a tramwaj przyrody jest przyjacielem. Jeździ na prąd i nie robi smrodu, po co używać więc samochodu? Auta spaliny wciąż produkują, dymią okropnie i powietrze psują. Rower do jazdy jest bardzo praktyczny i szybciej dojedziesz, gdy korek uliczny. A jaki dobry jest dla leniuchów! No i dla tych, którym brakuje ruchu. Kot klasnął w łapy z zadowolenia na to, co dzieci mają do powiedzenia. Trzeba więc chronić nasze powietrze. Oto, co jeszcze byłoby konieczne. Nie wolno palić w piecu plastiku, bo w nim trucizn mieszka bez liku. Stężenie pyłów i gazów trujących może prowadzić do chorób męczących. Gdy sroga zima, pamiętajmy, byle czym domu nie ogrzewajmy. Spalanie gazu i węgla z kopalni wpływa na efekt cieplarniany. Klimat się coraz bardziej zmienia, a w zimnej Arktyce wiatr ciepły powiewa. Od wyższej na Ziemi temperatury powoli lodowców topnieją góry. Ważne na pewno jest oszczędzanie i nowych źródeł energii pozyskiwanie, nie z głębin ziemi, lecz tych odnawialnych, nie sztucznych, chemicznych, ale naturalnych. Ceńmy, co dobre i piękne w naturze, by ziemskich bogactw starczyło na dłużej. Miauknąwszy, kot kończy prelekcję, kłania się nisko, dziękuje serdecznie. „Dbajcie, dzieci, o czyste powietrze, które do oddychania jest nam konieczne”. Zmęczony Zefir wrócił do domu, aby odpocząć w zaciszu swego balkonu. Położył się, zasnął i coś mu się przyśniło. Posłuchajcie, co we śnie tym było… Śniły mu się ryby, czyste morza, rzeki, a na horyzoncie ocean niebieski, daleki. I całkiem dobrze mu się tak spało, aż nagle coś go ze snu wyrwało. Słyszy, że w domu leje się woda, bez przerwy, ciurkiem, aż szkoda. Znów ktoś zapomniał zakręcić krany, woda zaraz wyleje się na schody. O RANY! Wskoczył przez okno Zefir do mieszkania. wszyscy już spali, wszyscy oprócz Frania, który na uszach miał swoje słuchawki i śpiewał, aż dostał od tego czkawki. Patrzy, a kocur w łazienki stronę biegnie, miaucząc z nastroszonym ogonem. Co to się stało? Czy ktoś go ściga? Franio się dziwi i lekko wzdryga. Zerwał się jednak na widok kota, który do łazienki popędził w podskokach. I wtedy sobie przypomniał, że niestety nie zakręcił wody, idąc z toalety. „Oj Franio, Franio” – kot pazurem grozi, bo chłopiec tu na fajtłapę wychodzi. „Pamiętaj zawsze o zakręcaniu wody, by kiedyś nie doszło do większej szkody. Wiedz, że wody zwykłej oszczędzanie, to wszystkich – też twoje – największe zadanie. Bez wody na ziemi życia nie będzie i nie są to jakieś tam kocie brednie”. Po tym zdarzeniu kot chciał wrócić do spania, lecz jeszcze postanowił przeprowadzić badania, czy ludzie czasem nie wyrządzają szkody, na marno wylewając hektolitry wody. I Zefir, hyc! skoczył na balustradę, świdrował oczami, komu dać dobrą radę. Do okien różnych zaglądał ludzi, gdy trzeba było, no to obudził. Tych, którzy światła zgasić zapomnieli, bo nim zgasili, to już usnęli. Tych, u których nockę całą w głos telewizor i radio grało. Kot wnioski ze swych obserwacji snuje i szybko pazurem je sobie notuje. „Ekomanifest to będzie” – tak mruczy. uwagę mieszkańców na problem chce zwrócić, by marnotrawstwo na zawsze ukrócić. Na tablicy ogłoszeń o wschodzie zawisł Zefira manifest o życiu w zgodzie z przyrodą, o jej bogactw szanowaniu i bezmyślnym ich marnowaniu. I chociaż był mocno już tym zmęczony, pomysł okazał się niezwykle trafiony. Bo rano pod blokiem mieszkańcy czytali, co w ich domach się działo, gdy oni już spali. Jedni uciekli do mieszkań ze wstydu, drudzy mówili, że nocą krąży ekoduch. Czytała mama, tata i wujek, że kiedy baterię telefonu już naładuje, niech ładowarkę wyciągnie z gniazdka, nawet i tę do komputera, bo podłączona do prądu energię zżera. Oszczędzaj energię, nie marnuj bezmyślnie. Pomyśl o zmywarce lub o myciu w misce. Gotuj tylko wody ilość potrzebną. Cały czajnik? Po co? Na herbatę jedną? Bądź ekologiczny, szybciej zagotujesz, gdy wody i prądu przy tym nie zmarnujesz. Nie wrzucaj do kosza wszystkiego, jak leci, pamiętaj o segregowaniu śmieci. Na papier jest kubeł niebieski, żółty na plastiki, szkło wrzucaj do zielonego lub brązowego – wesołe śmietniki. Chemikaliów nigdy nie wlewaj do wody, bo to zatruwa i wyrządza szkody. Na końcu manifestu była zagadka. Kto zna odpowiedź, trafi mu się gratka. Co można uzyskać, niech no powie który, wykorzystując dary natury? Na to pytanie szybko odpowiedział ten, kto wiele czytał i dużo wiedział. Mówił o źródłach odnawialnych i o pomysłach na nie genialnych. O tym, że można, a nawet jest konieczne wykorzystywać promienie słoneczne. Energia słoneczna wspaniale ogrzewa nie tylko zwierzęta, rośliny i drzewa. Aby w domu mieć ciepłą wodę, powietrze, warto używać baterie słoneczne. A kiedy wieje, energię daje wiatr. Jego moc czuć od Bałtyku do Tatr! To źródło energii jest nieograniczone. Prąd produkują turbiny kręcone wiatrem, który napędza wiatraki. Widzicie z wiatru pożytek jaki? Zagadka częściowo już jest rozwiązana, więc kot postanowił na spacer pójść z rana. Uszedł kawałek, miasto było jeszcze blisko, a już pośród drzew widzi śmietnisko. „Nie ma spokoju – pomyślał sobie zaraz w tym lesie porządek zrobię.” Spotkał nieopodal grupę szkolnych dzieci, które akurat zbierały śmieci. Ucieszył się Zefir i podszedł blisko. Podziękowało dzieciom ekokocisko. Papiery, butelki, metale, rupiecie, opakowania i inne śmiecie, szkoda, że ktoś tu wyrzucił te rzeczy. dokładnie sprzątały las zmartwione dzieci. I razem z kotem wiadomość spisały. Ot, przeczytajcie komunikat cały: Niech nikt nie robi z lasu śmietnika, bo nic na ziemi samo nie znika. Na śmieci są przecież specjalne kosze o segregację śmieci poproszę. Niektórych śmieci rozkład trwa wieki, nim ziemia je wchłonie, czas minie daleki. Więc to jest problem najwyższej racji, by śmieci ulegały biodegradacji. To matka natura dla zwierząt i ludzi, niech każdy z nas się dla niej potrudzi. Zadba o Ziemi zielone płuca, by oddychania jej nikt nie zakłócał. By nikt nie przerywał też tak istotnego długiego łańcucha pokarmowego. Gdy zwierzęciu jakiemuś brakuje jedzenia, to potem pada z niedożywienia. Źle ma się zwierzęcy i roślinny świat, bo jak można żyć bez jedzenia tak? To naturalne jest środowisko, w którym od siebie zależy wszystko. Wielkie bogactwa ziemskiej natury to ziemia, morza, lasy i góry. Mamy też taki skarb przyrodniczy i z nim musimy się bardzo liczyć. To piękna i dzika puszcza zielona, nawet specjalnym prawem chroniona. Pomniki przyrody i rezerwaty jak dotąd trwały długie, długie lata, bo gdy niepotrzebnie wycina się drzewa, matka natura na nas się gniewa. Kot kończy już swoją podróż magiczną, zamyka opowieść ekologiczną, w której opisał cztery żywioły, i może ją zanieść dzieciom do szkoły. W swej opowieści kot spisał, co trzeba, a jego lista sięgnęła samego nieba. Złożył na niej podpis od matki natury i coś od siebie skrobnął pazurem. A potem mrugnął okiem do dzieci i powiedział, że już będzie leciał. Dzieci szepnęły jeszcze życzenia, aby matce ziemi spełniły się marzenia. Koniec tej bajki o żywiołach, wieść o niej rozeszła się po szkołach. I o Zefirze kocie ulicznym, i jego działaniach ekologicznych. Jeszcze tam kiedyś o nim słyszano, że akcję prowadził zalesiania. I wyrósł las wielki z drzewek sadzonych, gęsty i duży, i bardzo zielony. I mieszka podobno Zefir w tym lesie, a echo przedziwne historie niesie, że z żywiołami rozmawia czasem, nocą wędrując po kryjomu lasem. O Autorce Pani Anna Smak-Drewniak zajmuje się bajką na różne sposoby. Tworzy bajki, ilustracje, prowadzi warsztaty z bajką. Warsztaty związane są z bajko-terapią dla dzieci, ale także dla dorosłych. Jej przygoda z bajką zaczęła się od pewnej bajki dla małej Hanki. Prowadzi bloga wyróżnionego jako Super Strona Zasypianek. Bajka wydana przez Fundację Aeris Futuro Publikacja sfinansowana ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie – Zasypiankowa książka – Jeżyk Cyprian i przyjaciele

Dziecko na warzywach jest jak Formuła 1 na najlepszym paliwie, a słodycze to dziury i wyboje na jej drodze. Pokazuję tu bajkowo, jak do tego przekonać każde dziecko. Jedzenie dziecka, z dzieckiem, przy dziecku, obok dziecka, z dzieckiem na kolanach. Jest to generalnie temat rzeka. Poradników i blogów parentingowych na ten temat, wujek Google podsunie Wam setki. Nie chodzi jednak o to, żeby testować na dziecku każdy możliwy sposób dietetyków i zarywać noce, czytając kolejny poradnik o zdrowym odżywaniu dwulatka. Nie piszę bloga parentingowego, dlatego nie będę przekonywał Ciebie, rodzicu, do moich metod. Postaram się za to, ukazać Twojemu dziecku korzyści, jakie wynikają ze zdrowego odżywiania. To jest trochę tak jak w marketingu. Kiedy kupujesz jakiś produkt? Ja to robię w momencie, gdy widzę w tym jakaś korzyść. Kupuję piłkę, bo wiem, że będę mógł nią grać z synami i poprawiać przez to naszą kondycję. Kupuję samochód, bo wiem, że będę mógł dzięki niemu, jeździć z rodzina na wakacje i zacieśniać więzi rodzinne. Oczywiście zdarza mi się kupić produkt bo…jest po prostu atrakcyjny wizualnie. Ma ładny kolor czy opakowanie. To jednak też jest korzyść. Nacieszę sobie nim oko i będę przez chwile zadowolony, że to coś mam i mogę postawić to w widocznym miejscu. Potem będę narzekał, dlaczego tyle kurzu się na tym zbiera, i że ani razu, w ostatnim roku, tego nie użyłem. Ale to temat na zupełnie inny artykuł. Stwórzmy zatem dzieciom taki sam system korzyści. Przecież jabłko z czerwoną, chrupiącą skórka, pachnące wiosennym sadem i skoszoną trawą albo zielone winogrono, nabrzmiałe słodkim sokiem do granic wytrzymałości elastycznej skorki, też może być dla dziecka atrakcyjne. Dziecko nie musi wiedzieć, że dodatkowo ten pyszny owoc da mu energię do zabawy i wzmocni jego system odpornościowy życiodajnymi witaminami. Ja nie będę tu wyrażał swoich opinii na temat jaka metoda jest dobra a jaka zła. Dla mnie najważniejszą sprawą jest, aby moje i Twoje dziecko w ogóle jadło. Idealnie jeśli będzie to coś zdrowego, o stałych porach i najlepiej ekologicznym widelcem, którym się nie skaleczy. Wszyscy jednak dobrze wiemy, że rzeczywistość bywa zgoła odmienna. Na pomoc przychodzą bajki. Nie, nie nakarmią one Twojego dziecka (chyba, że mówimy o głodzie intelektualnym, ale do tego i tak trzebaby dużo więcej). Mogą jednak pomóc, by niejadek zjadł obiadek, który często w pocie czoła, po nocach został specjalnie dla niego przygotowany…albo żeby zjadł choć jego zadowalającą część 😉 Lokomotywa Dymek i porządne śniadanie. Lokomotywa Dymek i porządne śniadanie Krótka historia pociągu, która uświadomi dziecku, że bez porządnego śniadania daleko nie zajedzie. Puf i Pufinka Puf i Pufinka Rezygnacja z cukru i uwielbienie do warzyw i owoców u dziecka? Tak, ale tylko z dwoma włochatymi stworkami, które wytłumaczą co można zyskać zdrowo się odżywiając. Fud Fud Nauka angielskiego, zabawa i zachęta do jedzenia w jednym. Czy to w ogóle możliwe? Tak. Ta bajka właśnie do tego jest. Wedżeteble i frutasy Wedżeteble i frutasy Zabawny wierszyk o owocach i warzywach, który przy okazji nauczy Twoje dziecko kilku angielskich słówek.

Quizy o jedzeniu, darmowe quizy z odpowiedziami dla dzieci, smakowite testy do rozwiązywania, zapraszamy do zabawy! Quizy o jedzeniuSosy – quiz wiedzy o jedzeniu Przed Tobą quiz wiedzy o sosach! Jak dobrze znasz świat jedzenia? Czy wiesz, z jakich składników zrobione są poszczególne sosy? Skup się i rozwiązuj test wiedzy uważnie, ponieważ niektóre pytania mogą być podchwytliwe! Do dzieła!... [...] InnePierogi – quiz wiedzy Przed Tobą quiz wiedzy o pierogach! Jak dobrze znasz się na tej tradycyjnej potrawie cieszącej się powodzeniem w kuchni wschodnioeuropejskiej? Skup się i rozwiązuj test wiedzy uważnie, ponieważ niektóre pytania mogą być podchwytliwe! Do dzieła!... [...] Quizy o jedzeniuJak dobrze znasz potrawy z całego świata? Quiz kulinarny Czy znasz dobrze potrawy z innych krajów? Sprawdź się! Czy możesz się nazwać kulinarnym ekspertem? Przekonaj się, rozwiązując nasz test!..... [...] Quizy o jedzeniuFrutas – owoce – quiz z hiszpańskiego Owoce po hiszpańsku – quiz wiedzy. Jak dobrze znasz nazwy owoców w języku hiszpańskim? Czy potrafisz je rozróżnić? Sprawdź swoją wiedzę rozwiązując test! Do dzieła!... [...] Quizy o jedzeniuJak dobrze znasz świąteczne potrawy? Quiz na Boże Narodzenie Jak dużo wiecie na temat Bożego Narodzenia? Myślicie, że wszystko? Tak wam się tylko wydaje! Sprawdźcie ile wiecie na temat świątecznych potraw w różnych krajach. Quiz z potraw na Boże Narodzenie.... [...] Quizy o jedzeniuVerduras – warzywa – quiz z hiszpańskiego Warzywa po hiszpańsku – quiz wiedzy. Jak dobrze znasz nazwy warzyw w języku hiszpańskim? Czy potrafisz je rozróżnić? Sprawdź swoją wiedzę rozwiązując test! Do dzieła!... [...] InneSłodycze – quiz wiedzy o łakociach Przed Tobą quiz wiedzy o tym, co dzieci lubią najbardziej - słodkościach i nie tylko! Jak dobrze znasz się na wyrobach cukierniczych, czekoladzie, cukierkach? Skup się i rozwiązuj test wiedzy uważnie, ponieważ niektóre pytania mogą być podchwytliwe! Do dzieła!... [...] Quizy dla maluszkówQuiz dla najmłodszych: Warzywa Warzywa - quiz wiedzy. Jak dobrze znasz nazwy warzyw? Czy potrafisz je rozróżnić? Sprawdź swoją wiedzę rozwiązując test!... [...] Quizy o jedzeniuQuiz o słodyczach Słodycze... Większość je uwielbia, bo przecież trudno im się oprzeć. Słodycze mogą być najróżniejsze, w wielu kształtach i niezliczonych kolorach. Ile o nich wiesz? Czy możesz się nazwać słodyczowym ekspertem? Przekonaj się, rozwiązując nasz test!... [...] Quizy o jedzeniuQuiz o warzywach Pyszne, zdrowe i kolorowe... To, że wszyscy powinni codziennie jeść warzywa nie jest tajemnicą, ale czy dzieci znają warzywa występujące w Polsce? Czy potrafią odróżnić selera od pora i wskazać warzywa z jadalnymi korzeniami? Zapraszamy także TUTAJ gdzie znajdziesz kolejny warzywny test wiedzy. Sprawdź swoją wiedz... [...]

BAJKI W NORWEGII Bajki w Norwegii dostępne są zarówno w telewizji tradycyjnej jak i internetowej. Programy dedykowane dzieciom oferują między innymi: Telewizja internetowa NRK Telewizja internetowa Boomerang Wiele bajek, zarówno norweskich, jak i tych tłumaczonych na język norweski, można znaleźć na stronie . Nadal modne pozostaje czytanie książek w wersji drukowanej. Norweskie księgarnie oferują wiele pozycji dla dzieci. Poniżej znajdują się linki do kilku księgarni internetowych, w których można kupić książki dla dzieci: BAJKI ZNANE W POLSCE W NORWESKIEJ WERSJI JĘZYKOWEJ ,, Muminki” ,,Mała Syrenka” ,,Hakuna Matata” ,, Król Lew” „ASKELADDEN” Seria opowieści o małym, dzielnym chłopcu, Espenie Askeladdenie. Pierwszą historyjkę napisano w 1843 roku, bajka była kilkukrotnie ekranizowana, autorem najpopularniejszej ekranizacji jest Ivo Caprinos. Głównym wątkiem opowiastek zwykle jest zdobycie ręki królewny i przejęcie połowy królestwa. Jedna z historyjek opowiada o dwóch braciach Perim i Pålu, którzy mieli udać się do lasu w celu rąbania drzewa. Szybko jednak wrócili, ponieważ przestraszyli się trolla. Wtedy młodszy od nich Espen, postanowił spróbować swoich sił. Poszedł do lasu, a gdy spotkał trolla, ścisnął w dłoni kawałek żółtego sera. Zapytał trolla, czy zna kogoś, kto potrafi wycisnąć wodę z takiego białego kamienia. Stwór był pełen uznania dla niepozornego chłopca, myślał, że ma do czynienia z kimś o nadprzyrodzonej mocy. Zaprosił Espena do swojego domu i poczęstował ryżem z mlekiem. Chłopiec odkładał część jedzenia do torby, a po skończonym posiłku, powiedział, że nie jest już głodny, ale rozetnie sobie brzuch by mieć miejsce na dodatkową porcje. Espen rozciął torbę i namówił trolla by również rozciął swój brzuch. Troll zgodził się i w rezultacie zmarł. Tak oto mały, odważny chłopiec pokonał potwora. Poniżej znajdują się linki do krótkich filmików o przygodach Askeladdena: „FOLK OG RØVERE I KARDEMOMME BY” Autorem bajki jest Thorbjørn Egner. Książeczka ukazała się w 1955 roku, a jej ekranizacja miała miejsce w 1988 roku. Jest to opowieść o ludziach mieszkających szczęśliwie w Kardamonowym Mieście. Jedynym problemem są trzej złodzieje mieszkający poza miastem. Każdej nocy nachodzą mieszkańców miasta i kradną. Jednak dosięga ich ręka sprawiedliwości i trafiają do więzienia. Los bywa jednak przewrotny, ponieważ rabusie zostają bohaterami po tym, jak gaszą pożar w miejskiej wieży. Poniżej znajduję się kilka linków do filmików o trzech rabusiach: „KAPTEIN SABELTANN” Bardzo popularna historia o piratach. Powstała w 1989 roku. Początkowo miała być jedynie sztuką teatralną, jednak doczekała się zarówno ekranizacji , jak i wersji pełnometrażowej. Najnowsza część przygód piratów ,,Kapitan Sabeltann i Skarb Lama Rama” była jednym z najlepiej sprzedających się seansów kinowych w Norwegii w 2014 roku. Poniżej znajduje się kilka linków: „KARIUS OG BAKTUS” Bajka została napisana w 1949 roku przez Thorbjørna Egnera. Jest to opowieść o dwóch trollach – Kariusie i Baktusie, którzy mieszkają w zepsutym zębie chłopca imieniem Jens. Malec nie lubi myć zębów i je dużo słodyczy. Takie zachowanie stwarza idealne warunki dla trolli, które świetnie się bawią. Sytuacja ulega zmianie, gdy Jens musi się udać na wizytę u dentysty. Trolle zostają wyplute, po czym trafiają do morza i czekają, aż jakieś pływające dziecko je połknie. Poniżej znajduje się kilka linków do filmików o przygodach małych trolli:

Nowoczesne bajki dla dzieci są tworzone przez wielupisarze Rosji, Ukrainy, Białorusi i pisarzy zagranicznych. Zawierają jasne nazwy, które przyciągają uwagę, a także interesującą i fascynującą współczesnych opowieściOto krótka lista autorów piszących współczesne bajki dla dzieci. Są to:Alex Ars z Sela LeramNowoczesne bajki dla dzieci Sel Leram są interesującei pouczające. Bardzo dynamiczna i ekscytująca historia zainteresuje każde dziecko. Nacisk kładzie się na ich jasne nazwami: „Red Crow”, „Opowieść o lojalności, albo Skąd syrena”, „Na białym jednorożcem”, „Prawdziwa przyjaźń”, „Księżniczka, pamięć i miłość”, „Na stracił magicznej różdżki ”.W sercu jej bajki "O miłości, skąd się wzięławróżki "to nieskomplikowany spisek: kiedyś dziewczyna o imieniu Wróżka wybrała się na spacer i poznała księcia o imieniu Wróżka, a jego ojciec, szlachetny król, zabronił mu poślubienia swojego wybrańca, ponieważ już dawno obrał sobie za żonę swoją pannę młodą Wróżka została umieszczona w wieży, ale książę zwolniony Kiedy król dowiedział się o tym, nakazał swoim poddanym natychmiast je znaleźć, po raz pierwszy udało im się uciec dzięki syrenom, myśląc, że nikt ich nie ściga, dotarli do krainy. nimfy ukryły je po raz drugi Po chwili, kochankowie ruszyli, ale znowu usłyszeli zbliżający się dudnienie kopyt, byli nad przepaścią na zboczu góry Wróżka modliła się do matki ziemi Głos nie mówił nic, aby się bać i zeskakiwać, oni to zrobili, lokaje, którzy ich wyprzedzili Byli martwi i wrócili do zamku, natychmiast dwa kwiaty wyrosły z ziemi, rozkwitły, a zmartwychwstałych kochanków wyleciały z nich i dopiero teraz stały się dość małe z przezroczystymi skrzydłami. Tak właśnie pojawiły się of Sipatkina YanaNowoczesne opowieści dla dzieci tego pisarzagodne uwagi. Autorka napisała takie historie: "Anioł i niebieski motyl", "Goblin z szafy", "Klaun Charlie", "Czarny kot", "Caterpillar, który chciał latać", "Dziewczyna z magicznym pudełkiem", "Piotr i rumianek", " Opowieść o Smart Lamb "i innych. "List do dziadka mrozu" Yany Sipatkiny to noworoczna, nowoczesna bajka dla dzieci o cudach i spełnieniu cenionych życzeń. Głównym bohaterem tej bajki jest mała dziewczynka Katia, która naprawdę chciała dostać prawdziwego psa w prezencie od Świętego Mikołaja. Co roku wysyłała mu listy, ale z jakiegoś powodu otrzymała lalkę lub miękką zabawkę. Wątpiła w istnienie magii i napisała o tym w następnym liście do dziadka Frosta. Rodzice, którzy to czytają, postanowili nie zawieść córki i nie kupić szczeniaka. Przed świętami tato wyruszył w podróż służbową. W Sylwestra Katia zobaczyła piękny podarunek pod choinką. Rozpaczliwie rozpakowała go i zobaczyła psa machającego ogonem. - Mamo, mamo, Święty Mikołaj istnieje! - krzyczała radośnie dziewczyna. Mama uśmiechnęła się i poszła spotkać się z mężem. Ale była bardzo zaskoczona, gdy zdała sobie sprawę, że jeszcze nie wrócił. Nagle otworzyły się drzwi i ojciec Katyi wszedł z małym szczeniakiem w ramionach. Od tego czasu dwa psy osiedliły się w rodzinie od razu, dzięki czemu dziewczyna i jej rodzice uwierzyli w istnienie Świętego współczesne bajki pisarzy rosyjskich i zagranicznychTe opowieści są bardzo interesujące. Przeznaczone są dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym."Hercules 12 wielkich wyczynów: tak jak było w rzeczywistości, relacja naocznego świadka" (S. Sedov)."Gdzie jest moja siostra" ( słoń spadł z nieba" ( zabawek w zwykłym mieszkaniu" (E. Pasternak)."Prawdziwa historia Świętego Mikołaja" ( ( of Carlchen" (R. Burner)."Tosya-Bosya i Gnome Chistyulya" (L. Zhutate)."Ślimak i wieloryb" (D. Donaldson)."Cyrk w pudełku" (D. Sabitova).Słynne opowieści ludowe w nowoczesny sposóbWspółczesne opowieści ludowe w nowy sposób są bardzo zabawne, a nawet pouczające. Nie są one przeznaczone dla dzieci. Dorośli lub nastolatki zrozumieją swój bajka "O dzielnym dowcipie". Król-kapłan miał połowę królestwa, a pozostała połowa należała do synów. Kiedy je zebrał i powiedział: "Moi drodzy synowie, dobrze zrobili, daję wam to zadanie: kto łzy grubą wiązką papieru, dam im moje królestwo".Gdy tylko synowie spróbowali, nic nie mieliwyszedł. Wtedy król zbliżył się, rozwiązał paczkę i powiedział: "Nie rozpaczaj, bo nie okazało się, że od razu oderwałam paczkę, spróbuj na ulotce". Natychmiast synowie zabrali się do pracy i oderwał cały gruby papierowy zwitek."Pamiętaj, moja droga, trzy prawdy" - powiedział król. - Jeśli nie możesz zrobić czegoś od razu, na pewno wyjdzie, ale stopniowo. Jeśli nie możesz zrobić czegoś samemu, zrób to razem. Jeśli coś nie przyniesie siły, włącz sztuczkę i pomysłowość. Czy rozumiesz? ""Tak, zrobili," krzyczeli synowie."Nic nie zrozumiałeś" - roześmiał się król. "Właśnie złamałeś kontrolny kołek, a teraz twoja połowa królestwa stała się moja." Tu i koniec bajki, i synowie krótkie bajki dla dzieciPierwsza opowieść "O srebrnym kopycie". Żył i był dzieckiem, i miał niezwykłe kopyto - srebro. Gdziekolwiek uderzy, rubel pojawi się w drobiazgach. Jeśli kilka razy stempel - steward. A jeśli uderzysz trzy razy, tysiąc pojawi się w pakiecie bankowym. Pierestrojka przestraszyła dziecko i teraz biegnie po całym kraju. Każdy go łapie: policję, wojsko, KGB, FSB i inne służby. Ale nie mogą tego złapać. I nie chwytają z ciekawości i chciwości. Faktem jest, że każdy taki bieg to co najmniej piętnaście procent inflacji. Jeśli więc znajdziesz te pieniądze gdzieś, natychmiast uruchom je z bankiem centralnym. Jest to zbędne, zostaną tam zniszczone. Ale jeśli złapiecie tego kozła, nasz kraj natychmiast wyjdzie z kryzysu. Wszystko będzie równe rosyjskiej walucie, a dolar będzie równy jednemu rublowi. To będzie prawdziwa bajka dla opowieści ludowe mogą byćzupełnie nieoczekiwany finał. Jeden z nich - "O kurczaku Ryaba". Żyli byli dziadkiem i kobietą i mieli kurczaka Ryaba. Raz złożyła jajko, ale nie proste, ale złote. I zaczęli go bić. Długie uderzenie, ale w końcu oczywiście pękło. I oni mają smak. Zaczęli bić naczynia, szkło, łamać meble, drapać windę, śmieci na klatce schodowej. Taki wybuch wandalizmu może wystąpić u osób niekulturowych, które wpadają w ręce cennych współczesne bajki dla dzieci takich jakOkazało się dość trudne do wyboru. Wiele z nich jest prostych i banalnych do granic możliwości. Inni i bajeczki wcale nie lubią. Niektóre dzieci w ogóle nie powinny słuchać, ponieważ ich fabuła uderza w absurd. Może wszystko, co najlepsze, zostało już napisane od dawna? I nikt nie porównuje się do Hansa Christiana Andersena, Charlesa Perota, Aleksandra Siergiejewicza Puszkina, Korneya Chukowskiego i innych genialnych pisarzy? Być może, ale tylko czas będzie w stanie umieścić wszystko na swoim miejscu. Ale wciąż z istniejącej odmiany są dobre bajki dla dzieci współczesnych autorów. Mają jasne i zapadające w pamięć nazwy, fascynującą historię, charakteryzującą się nowością i oryginalnością. Wiele z nich to tylko interesujące historie, podczas gdy inne poszerzają horyzonty dzieci wokół otaczającego ich świata, a niektóre z nich są bardzo pouczające.

Opinie naszych użytkowników Pragnę serdecznie podziękować za wspaniałe pomysły i ciekawe materiały z których korzystam już od jakiegoś czasu w pracy z dziećmi. Wasza strona jest po prostu fantastyczna(...) Agnieszka K. Wczoraj byłam bezradna jak pomóc mojemu dziecku w nauce tabliczki mnożenia. A dzisiaj jestem szczęśliwa, że dzięki Pani pomocy, mojemu dziecku udało się ruszyć z miejsca. Beata z Łodzi Bardzo często korzystam z serwisu Jest świetny, kapitalny, rozwija wyobraźnię, kreuje osobowość, rozwija zainteresowania :) Dziękuję. Elżbieta J., mama i nauczycielkaCzytaj inne opinie » W 2020 r. otrzymał NAGRODĘ GŁÓWNĄ w konkursie ŚWIAT PRZYJAZNY DZIECKU, w kategorii: Internet. Organizatorem konkursu jest: Komitet Ochrony Praw Dziecka. Na skróty: Zapraszamy do ćwiczeń, które uświadomią dzieciom, jak ważne jest to, czym raczymy nasz żołądek ;). Przekonać malucha, że marchewka jest lepsza niż cukierek, a jabłko lepsze niż lizak nie będzie może łatwo, ale kto powiedział, że wychowywanie dzieci jest łatwe? Bardzo ważne, byśmy kształtowali nawyki żywieniowe u dziecka od najwcześniejszych lat, bo przecież od tego zależy ich przyszła kondycja i zdrowie. Spis będziemy na bieżąco aktualizować o dochodzące materiały. Materiały na temat żywności znajdziesz tutaj: Żywność Zapoznaj się z całą listą materiałów lub przejdź do poszczególnych działów na skróty: Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Zagadki i wiersze dla dzieci Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Bajki i opowiadania Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Pomysły plastyczne i kulinarne Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Gry i ćwiczenia online Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Kolorowanki i materiały obrazkowe do wydruku Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Ćwiczenia dla przedszkolaków do wydruku Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Ćwiczenia elementarzowe do wydruku Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Ćwiczenia dla dzieci szkolnych do wydruku Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Edukacyjne gry planszowe do wydruku Owoce, warzywa, zdrowe odżywianie - Artykuły dla dzieci Chcesz otrzymywać informacje o nowych materiałach edukacyjnych dla dzieci? TYSIĄCE materiałów edukacyjnych ZERO irytujących treści i reklam dla rodzica: SPOKÓJ I WYGODA dla dziecka: RADOŚĆ z własnych osiągnięć BEZPIECZNA NAUKA i ZABAWA w jednym :) Bo KAŻDE dziecko jest mądre i inteligentne. Trzeba tylko dać mu szansę. ↑Do góry

Bajki o jedzeniu – dla dzieci, które grymaszą przy stole Przejdź do bajek o jedzeniu Czy są smaczne? To zależy, co lubisz ty i twoje dziecko ;) Bajki o jedzeniu mogą pomóc w polubieniu tego, czego się nie lubi, a co jest zdrowe i pożywne. Niestety, często “siłowe” rozwiązania, obracają się przeciwko rodzicom i samemu dziecku. Zmuszane do jedzenia czegoś, co mu nie smakuje, powoduje niechęć do konkretnego dania, nieraz na całe życie. Wątróbka, czosnek i studzienina To trzy dania, których do dziś nie lubię. I o ile czosnek mógłbym jeszcze zjeść i jem, pod warunkiem, że jest niewyczuwalny w daniu, to wątróbki i studzieniny nie przełknę. Próbowałem kilka razy bez skutku. Doświadczenie z dzieciństwa, tak mocno wyryło się w mojej podświadomości, że dziś mój organizm odrzuca te dwa dania. A wszystko przez to, że w domu, dość często gościły na stole. Same w sobie bardzo dobre, dla mnie już sam zapach wątróbki, działa odstraszająco. Czosnek jadłem na zdrowie. Jadłem na chlebie z masłem, popijałem szybko herbatą i ze łzami w oczach przełykałem. Podobnie było z wątróbką i studzieniną (zwaną w domu galaretą). Inni się zachwycali smakiem, a ja unikałem ich jak ognia. Dlatego jestem przekonany, wręcz pewien, że wmuszanie w dziecko jedzenia, które mu nie smakuje, nie przynosi nikomu nic dobrego. I to na długie lata, a nieraz i na całe życie. Bajki o jedzeniu to sposób na poznanie nowych smaków Nie zawsze wystarczy wygląd, albo zapewnienie mamy, że zupa jest dobra, a zapiekanka pyszna. To nic, że pozostali członkowie rodziny rozpływają się w zachwycie. Jeśli maluchowi nie smakuje, to nie smakuje i kropka. Co więc zrobić, by zaczęło? Jak przekonać go, by choć skosztował? Rozłóż danie na czynniki pierwsze To jeden ze sposobów. Mam takie powiedzenie, że jeśli lubię wszystkie składniki dania, to i danie będzie mi smakować. Nie wiem, czy zawsze się to sprawdza, bo nie myślę o tym za każdym razem, ale w przypadku studzieniny sprawdza się doskonale. Smakuje mi mięso, które jest w środku, ale sama studzienina już nie, więc i danie trafia do grupy nielubianych. Jeśli chcesz sprawdzić, czy twoje dziecko naprawdę nie zje tego konkretnego dania, przygotuj osobno wszystko jego składniki tak by były w wersji jadalnej i urządź Bazarek smaków. Tak, jak to zrobiła pani Pogodna, gdy dzieciom nie smakowała zapiekanka z tuńczyka. O tym jest jednak z bajek o jedzeniu. Urządź konkurs zgadywania smaków Dobrze sprawdza się szczególnie w przypadku soków owocowych i warzywnych. O ile jeszcze do tych z owoców, jakoś daje się przekonać małego niejadka, to już z warzywnymi może być spory problem. I tu również z pomocą przychodzą bajki o jedzeniu. Może się okazać, że ulubiony napój twojego dziecka to ten, którego jeszcze nie zna, bo oto podczas Owocowo-warzywnej zgaduj zgaduli, pozna taki smak, który od razu przypadnie mu do gustu i na długo zagości na pierwszym miejscu w rankingu napojów. Smak jest kwestią gustu A z gustami się nie dyskutuje. Jeśli twierdzisz, że zupa jest przepyszna, a twoje dziecko twierdzi, że jest obrzydliwa, przeczytajcie bajkę “To jest niedobre”. Czasem wystarczy zmienić słowa, których się używa, by przestać się kłócić o rację, a zamiast tego, miło spędzić czas na rozmowie o smakach i kulinarnych gustach. Może przy okazji dowiesz się, która zupa naprawdę smakuje najmłodszemu domownikowi. Czasem tak bardzo, że mógłby ją jeść trzy razy dziennie. Uwierz mi, w końcu mu się znudzi, ale gdy tylko minie trochę czasu, wróci do niej, a ty z radością gotować ją będziesz na kilka dni. Oto Bajki o jedzeniu

Hotel O nas Pokoje Oferty specjalne Dzieci w hotelu Atrakcje Opinie gości Restauracja Serce smaku Przyjęcia okolicznościowe Menu restauracyjne Biznes Spotkania i konferencje Pikniki firmowe Imprezy integracyjne Wesela Nasze wesela Wesele w sali namiotowej Wesele w restauracji Ślub w plenerze Poprawiny Galeria Zatoka Zatoka O nas Atrakcje Galeria Eventy Camping Pola Camperowe Pole Namiotowe Beach bar/gastro Atrakcje Galeria Kontakt pl de en Położona 28 kilometrów od Opola letnia wioska relaksu nad dwoma akwenami z krystaliczną wodą. Wakacyjna wioska Położona 28 kilometrów od Opola letnia wioska relaksu nad dwoma akwenami z krystaliczną wodą. Miejsce, gdzie spełniają się marzenia dzieci: woda, plac zabaw, dmuchańce i wiele innych atrakcji. Cały dzień pełen atrakcji dla dzieci Miejsce, gdzie spełniają się marzenia dzieci: woda, plac zabaw, dmuchańce i wiele innych atrakcji. Wspaniały wypoczynek na łonie natury w ulubionym stylu: chillout lub aktywne spędzanie czasu. Natura, czysta rozległa plaża i las sosnowy Wspaniały wypoczynek na łonie natury w ulubionym stylu: chillout lub aktywne spędzanie czasu. Butikowy Hotel, kameralna Villa, komfortowe pole namiotowe lub plac dla kamperów tuż przy plaży. Wiele możliwości noclegu Butikowy Hotel, kameralna Villa, komfortowe pole namiotowe lub plac dla kamperów tuż przy plaży. Bogate zaplecze gastronomiczne zarówno przy plaży, jak i w pobliskiej Restauracji Bajka. 2 beach bary i restauracja Bogate zaplecze gastronomiczne zarówno przy plaży, jak i w pobliskiej Restauracji Bajka. Godziny otwarcia Zatoka jest czynna w terminie od 27 czerwca od poniedziałku do niedzieli. Kasa biletowa: codziennie 9:00-19:00 Godziny otwarcia w sezonie wakacyjnym: Punkty gastronomiczne (w tygodniu) 09:00 – 19:00 (w weekendy dłużej) Wodny plac zabaw (codziennie) 10:00 – 19:00 Zostań dłużej Poczuj, że #życietobajka i zostań z nami na dłużej. Skorzystaj z wyjątkowej oferty, w ramach której oferujemy 6 noclegów w cenie 5 lub 11 w cenie 9. Zasługujesz na relaks jak z Bajki. Stylowe pokoje Tuż obok Zatoki znajduje się stylowy, butikowy Hotel Bajka oferujący 100 miejsc noclegowych w ciekawie urządzonych pokojach. Nieopodal mieści się również kameralna Villa – idealne miejsce pobytu dla siedmioosobowej grupy. Noc pod gwiazdami Doskonale przygotowana infrastruktura sprzyja biwakom – pod namiotem lub w kamperze. To doskonały wybór, jeśli chcesz poczuć bliskość natury, spać z widokiem na niesamowite, rozgwieżdżone niebo, słuchając śpiewu ptaków. A - Plac wodny dla dzieci B - OH!BARKA bar C - OH!RYBKA punkt gastronomiczny D - Toalety/przebieralnia E - Ogródek ECO F - Mini ZOO/muflony G - Wjazd na Zatokę H - Wejście na Zatokę I - Wjazd do hotelu J - Wjazd na pole namiotowe K - Willa Bajka NO1. dla 11 osób L - Powstaje nowa Willa (zapytaj o dostępność) Klimatyczna, sezonowa smażalnia znajdująca się tuż przy plaży słynie z pysznych ryb pochodzących z ekologicznych hodowli. Doskonałe miejsce na lekki posiłek podczas relaksu nad wodą. Ciepłe i chłodne napoje, przekąski, kręcone lody – w sezonie nasz Beach Bar OH!Barka cieszy się ogromną popularnością wśród Gości chcących posilić się na szybko. Stylizowany na barkę, znajduje się tuż przy plaży, obok smażalni OH!Rybka. Orzeźwiające napoje, pyszne przekąski – wszystko, czego potrzebujesz, by ugasić pragnienie i zaspokoić głód podczas plażowania. Bar jest też miejscem spotkań podczas wieczornych imprez na plaży. Przestronna, czysta, zadbana plaża z bezpiecznym kąpieliskiem dla najmłodszych. Plaża Przestronna, czysta, zadbana plaża z bezpiecznym kąpieliskiem dla najmłodszych. Wyjątkowy plac zabaw dla dzieci z wodnymi atrakcjami – tryskaczami, kolorowymi grzybkami itp. Plac wodny dla dzieci Wyjątkowy plac zabaw dla dzieci z wodnymi atrakcjami – tryskaczami, kolorowymi grzybkami itp. Zabawa na całego, czyli prawdziwy piracki statek pełen tajemniczych przejść i wyzwań. Plac zabaw/ wyspa korsarzy Zabawa na całego, czyli prawdziwy piracki statek pełen tajemniczych przejść i wyzwań. Świetnie przygotowane boiska sportowe tuż przy plaży – idealne do gry w siatkówkę lub koszykówkę. Boiska sportowe Świetnie przygotowane boiska sportowe tuż przy plaży – idealne do gry w siatkówkę lub koszykówkę. Niezwykła atrakcja dla dzieci – zagroda z muflonami, z bohaterem Bajki, Piotrusiem, na czele. Mini zoo Niezwykła atrakcja dla dzieci – zagroda z muflonami, z bohaterem Bajki, Piotrusiem, na czele. Atrakcje zatoki Zatoka to miejsce stworzone do relaksu. Piękna plaża, czysta woda, pyszne jedzenie, mnóstwo miejsc do zabawy dla najmłodszych, sporty wodne i czysty relaks dla dorosłych. Tu poczujesz, że #życietobajka. Dla dzieci #zatokabajka to świat rozrywki i zabawy dla najmłodszych Gości. Bezpieczny wodny plac zabaw, pełna niespodzianek i przygód Wyspa Korsarzy, park dmuchańców, gigantyczna piaskownica, specjalnie wydzielone kąpielisko – u nas dzieci poczują się jak w Bajce o wyspie fantastycznej zabawy. W weekendy nasi profesjonalni animatorzy prowadzą ciekawe i angażujące zajęcia. Bo w Bajce dzieci nigdy się nie nudzą. I nie chcą z niej wracać! Eventy Dwuhektarowa zagospodarowana przestrzeń Zatoki sprzyja organizacji eventów: pikników, imprez integracyjnych według ciekawych scenariuszy, koncertów czy kameralnych, biesiadnych spotkań przy ognisku. Wszystkie będą jak z Bajki! Relaks na plaży Jedyna taka piaszczysta plaża w okolicy została stworzona do relaksu. Piękne otoczenie, turkusowa woda, bary na plaży. W Zatoce można wynająć leżaki i parasole, na plaży znajdują się też wygodne przebieralnie. #życietobajka Sporty wodne #zatokabajka to idealne miejsce do uprawiania sportów wodnych: duże akweny z przejrzystą wodą, brak tłoku, nowoczesna infrastruktura. Na miejscu znajduje się wypożyczalnia sprzętu: kajaków, rowerów wodnych, desek surfingowych. Masz pytania? Aby uzyskać więcej informacji na temat Bajka Hotel & Resort lub poprosić członka naszego zespołu o skontaktowanie się z Tobą, wypełnij poniższy formularz. Strona główna Hotel O nas Pokoje Oferty specjalne Dzieci w hotelu Atrakcje Opinie gości Restauracja Serce smaku Przyjęcia okolicznościowe Menu restauracyjne Biznes Spotkania i konferencje Pikniki firmowe Imprezy integracyjne Wesela Nasze wesela Wesele w sali namiotowej Wesele w restauracji Ślub w plenerze Poprawiny Galeria Zatoka Zatoka O nas Atrakcje Galeria Eventy Camping Pola Camperowe Pole Namiotowe Beach bar/gastro Atrakcje Galeria Kontakt Aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie, Serwis wykorzystuje pliki cookies zapisywane w pamięci przeglądarki. Szczegółowe informacje na temat celu ich używania oraz możliwość zmian ustawień plików cookies znajdują się w Polityce AKCEPTUJĘ WSZYSTKIE, wyrażasz zgodę na korzystanie z technologii takich jak cookies i na przetwarzanie przez Bever Sp. z Klasztorna 5, 46-040, Grodziec Twoich danych osobowych zbieranych w Internecie, takich jak adresy IP i identyfikatory plików cookie, w celach marketingowych (w tym do zautomatyzowanego dopasowania reklam do Twoich zainteresowań i mierzenia ich skuteczności). Zmiany ustawień plików cookies możesz dokonać w ustawieniach. Pliki cookies niezbędne do funkcjonowania stronyPliki cookies niezbędne do działania usług dostępnych na stronie internetowej, umożliwiające przeglądanie ofert, dokonywanie rezerwacji, wspierające mechanizmy bezpieczeństwa uwierzytelnianie użytkowników i wykrywanie nadużyć. Pliki cookies analitycznePliki cookies umożliwiające zbieranie informacji o sposobie korzystania przez użytkownika ze strony internetowej w celu optymalizacji jej funkcjonowania, oraz dostosowania do oczekiwań użytkownika, Pliki cookies marketingowePliki cookies umożliwiające wyświetlanie użytkownikowi treści marketingowych dostosowanych do jego preferencji, oraz kierowanie do niego powiadomień o ofertach marketingowych odpowiadających jego zainteresowaniom, obejmujących informacje dotyczące produktów i usług administratora strony i podmiotów trzecich. Twoje preferencje nie zostały jeszcze zapisane

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami stał domek z ekologicznego, bezglutenowego piernika. Jego dach pokryty był żelkami słodzonymi ksylitolem, a w ogródku stały drzewa z amarantusowych ciastek. Podjazd wysypany cukrem kokosowym ozdabiały malutkie kwiatki z kokosowych kulek mocy. W chatce mieszkała piękna Baba Jaga. Robiła domowe, owocowe lody i zapraszała dzieci na pyszny jagielnik. A dzieci przychodziły i jadły. I były szczęśliwe, a najbardziej szczęśliwi byli ich rodzice. Jednak pewnego dnia piękna Baba Jaga zamieniła się w złą czarownicę i wszystkie dzieci uwięziła, aby… no reszty się chyba domyślacie :D. Bajka jak bajka :). Wymyślona. Ale z morałem. Czasami wygląd zewnętrzny, pierwsze wrażenie, uśpi naszą czujność i zapominamy o tym, na czym nam najbardziej zależy. Czy zdrowe słodycze to też tylko bajka? Obiecałam Wam po wpisie o alternatywach dla białego cukru również artykuł o tym, czy to naprawdę ma aż takie znaczenie, czym słodzimy. Bo czasem mam wrażenie, że w batalii o to, jaka forma cukru jest najlepsza, najzdrowsza, a jaka najbardziej szkodliwa, zapominamy o tym, co najważniejsze – o nawykach żywieniowych, naszych przyzwyczajeniach, o tym, w jaki sposób traktujemy słodycze i jakie mamy z nimi relacje. A te relacje zazwyczaj nie zmieniają się niezależnie od tego, czy słodycz jest „zdrowy”, czy nie. Czy istnieją zdrowe słodycze? Oczywiście, znajdziemy słodkości o większej i mniejszej wartości odżywczej. Daktylowa kulka z orzechami i karobem, poza naturalnymi cukrami, dostarczy nam również magnezu, wapnia, dobrych kwasów tłuszczowych i błonnika. I chwała jej za to! Ale! Czy to oznacza, że taka kulka jest zdrowa i możemy ją jeść w takiej ilości, jakiej tylko chcemy? Niekoniecznie. Pisałam już na ten temat we wpisie o daktylowych batonikach, zajrzyj do niego koniecznie! Nie jest to proste do wytłumaczenia i zazwyczaj burzy nasz światopogląd dotyczący jedzenia, w którym dominują barwy biała i czarna. Zdrowe jest zdrowe i dlatego należy jeść tego tyle, ile się chce. Niezdrowe jest niezdrowe, a więc unikajmy, jak ognia. Taka dychotomia jest przyjemna, ułatwia życie, daje nam poczucie bezpieczeństwa… ale jednak prowadzi do popełniania błędów. Między innymi przez ten jasny podział na „dobre” i „złe” jedzenie, tak często borykamy się z objadaniem, jedzeniem emocjonalnym i poczuciem winy po zjedzeniu czegoś „niezdrowego”. Gdy ktoś mówi: „jem za dużo słodyczy!”. Zazwyczaj uzyskuje porady w stylu: „zamień czekoladę na suszone morele”. Jak myślisz, czy to działa? Mam poczucie, że gdyby działało, nie walczylibyśmy już z epidemią otyłości. Dlaczego? Jest kilka powodów! Cukier to cukier! Co za różnica? Pierwsza przyczyna leży w naszej fizjologii i odczuwaniu słodkiego smaku. Gdy jemy coś słodkiego dla naszego mózgu jest to zapowiedź prawdziwej uczty. Dlaczego? Ponieważ „żywi się” glukozą i zjada jej zdecydowaną większość, która powstaje w naszym organizmie. Oczywiście, dla mózgu nie ma większego znaczenia, czy ta glukoza powstanie z kaszy, czy z czekoladowego batonika. Ale nasze kubki smakowe, odczuwając coś intensywnie słodkiego, wysyłają do mózgu sygnał: „Stary, leci energia!”. Co więcej, nasz mózg oszacowuje, na podstawie smaku, wyglądu, wcześniejszych doświadczeń, przewidywanej przyjemności płynącej z jedzenia, ile tego pokarmu powinniśmy zjeść, by się najeść. Gdy wiemy, że coś jest kaloryczne i tłuste – przewidujemy, że potrzebujemy zjeść tego mniej, by być najedzonym. Gdy słyszymy, że coś jest „beztłuszczowe”, „zdrowe”, „bezcukrowe” i „bezglutenowe”… w mózgu powstaje informacja mniej więcej w stylu: „Jedz, ile wlezie i tak się nie najesz!” . Każdy z nas mniej więcej wie, co powinien jeść, by być zdrowym. Ale większość z nas wcale tak nie je! Przyczyn oczywiście jest masa, ale jedną z nich jest to, że mamy głęboko zakorzenione przekonanie, że coś, co jest zdrowe… jest jednocześnie niesmaczne. Gdy połączymy te fakty, okaże się, że często sięgając po tzw. „zdrowe słodycze” wcale nie wychodzimy lepiej niż jedząc zwykłe. Bo ulegamy iluzji zdrowych słodyczy (określenie własne, nienaukowe ;)). Wyobraź sobie kawałek bezglutenowego ciasta marchewkowego bez cukru. Gdy na nie patrzysz, myślisz: „zdrowe!”, a Twój mózg myśli: „to może jeszcze kawałek?”. I tak się często dzieje! Jemy więcej, bo uważamy, że możemy sobie pozwolić, bo przecież nie ma cukru, a marchewka i orzechy. A gdy spojrzymy na ilość cukru (nawet tego naturalnego – z owoców i warzyw) z dwóch kawałków zdrowego ciasta przerośnie ona ilość cukru z małego kawałka ciasta klasycznego (o tym, czy zwykły cukier naprawdę jest zły, przeczytasz tutaj). Dodatkowo warto pomyśleć o tym, jaki przekaz wysyłamy do dziecka: to normalne jeść 2 kawałki ciasta! O nawykach, jakie w ten sposób budujemy opowiem jeszcze niżej :). Drugą sprawą związana z fizjologią jest to, jak taką słodycz odbierają nasze dzieci. Dając dziecku zdrowe ciasteczko, mamy poczucie dobrze spełnionego obowiązku. Ale czy nie przeceniamy czasami inteligencji naszych dzieci (ja wiem, że dla mamy każde dziecko jest najmądrzejsze :D)? Dla Twojego dziecka nie ma kompletnie żadnej różnicy, czy zjada zdrowe ciasto marchewkowe słodzone ksylitolem, czy zwykłe ciasto z białym cukrem. Ono widzi, że je ciasto. Ono czuje słodki smak. Intensywnie słodki smak (pamiętasz, jak słodkie są daktylowe batoniki?). Ono uczy się jeść słodycze. I jeśli takie zdrowe ciasto pojawia się po prostu raz na jakiś czas, to super. Nic w tym złego. Ale jeśli spróbujesz zastąpić zwykłe słodycze, tymi „zdrowymi” i nawet zwiększysz ich ilość, bo przecież są wartościowe… to niestety wpychasz swoje dziecko do tej uroczej chatki pięknej Baby Jagi z początku tego wpisu. Mam ochotę na… czyli nasze potrzeby psychiczne Tu warto zadać sobie pytanie, dlaczego w ogóle jesz słodycze? „Byłam głodna i miałam ogromną ochotę na kilka ciasteczek czekoladowych, które kupiłam swoim dzieciom. Próbuję schudnąć, więc zamiast tego zjadłam kilka wafli ryżowych. Na początku było mi z tym dobrze, choć nie czułam się usatysfakcjonowana. Zjadłam więc jeszcze jogurt i kilka mini marchewek, a potem jeszcze trochę sera. Zjadłam też kilka łyżek lodów, a potem jeszcze kilka – i ciągle miałam poczucie, że jeszcze czegoś mi trzeba. W końcu poddałam się i zjadłam te ciasteczka. Czułam się tak winna, że opróżniłam prawie pół paczki, zanim dzieci wróciły do domu. Później zrobiło mi się niedobrze. Lepiej było od razu zjeść kilka ciasteczek i mieć z nich prawdziwą przyjemność.” (Michelle May, Jedz to, co kochasz, kochaj to, co jesz) Byłaś kiedyś w takiej sytuacji? Dlaczego tak się dzieje? Głównie dlatego, że słodycze nie dostarczają nam tylko kalorii. Nie jemy ich dlatego, by się najeść (no czasem dlatego :D). Niezwykle często sięgamy po słodycze, bo czujemy taką potrzebę psychiczną. Mamy poczucie, że one nas ukoją, dodadzą siły, zmniejszą napięcie, poprawią nastrój. Często nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy! Myślimy, że jesteśmy uzależnieni od cukru. A cukier to tylko narzędzie do łatania jakieś dziury i dopóki nie dowiesz się, jaka to dziura, to żadne ekologiczne, bezcukrowe i daktylowe batony tu nie pomogą. Ba! Czasem lepiej zjeść normalny kawałek czekoladowego tortu i czuć, że zjadłam coś smacznego, dobrego, wyjątkowego. Cieszyć się jego smakiem, zamiast próbować zagłuszyć to pragnienie toną wafli ryżowych. Ale ważne jest, by zwiększyć swoją ŚWIADOMOŚĆ W JEDZENIU. Świadomość w wyborze jedzenia, a przede wszystkim świadomość w czasie jedzenia. Jeżeli ten temat Cię interesuje, koniecznie wysłuchaj mojego spotkania z Anią Kuszewską-Sprawką, czyli Uważną Mamą, właśnie o tym, jak jeść bardziej uważnie. Niestety, zdrowe słodycze mogą znów zaburzyć naszą świadomość. Jemy ich często więcej, nie czujemy nasycenia, jemy jeszcze więcej i z łatwością przekraczamy poczucie głodu i sytości. A potem sięgamy i tak po „coś słodkiego” i zostajemy z przejedzeniem i ogromnym poczuciem winy… Nawyki! Pomyśl, czego uczysz swoje dziecko? Dlaczego w ogóle zajmujemy się cukrem w diecie naszych dzieci? Chcemy, by jadły zdrowo. By podejmowały dobre wybory żywieniowe. By nie dawały się zwieść producentom żywności. Krótko mówiąc, aby jadły lepiej niż my i nie popełniały tylu błędów żywieniowych. Oczywiście, mamy też w głowie to, że cukier szkodzi (to prawda! Ale tylko, gdy jemy go za dużo). Mam poczucie, że większość naszych problemów ze słodyczami w diecie dzieci bierze się z naszego lęku, że tych słodyczy, cukru jest tak dużo, że nasze dzieci sobie z nim nie poradzą, uzależnią się i będą go jeść, i jeść, i jeść… Czy wiesz, że ok. 90% naszych działań to nawyki? Czynności wykonywane nieświadomie? Podobnie jest z żywieniem – idealnie byłoby, gdybyśmy wybory żywieniowe podejmowali świadomie, jednak w większości robimy to z automatu. Pamiętaj, że najważniejsze i najtrwalsze nawyki żywieniowe kształtują się w dzieciństwie. I teraz zastanów się, jaki nawyk żywieniowy kształtujesz u dziecka dając mu na II śniadanie kawałek zdrowego ciasta? Nie raz czy dwa, ale często, kilka razy w tygodniu? A jaki, gdy mówisz: „te lody są zdrowe, możemy ich zjeść tyle, ile tylko chcemy”? W odniesieniu do słodyczy wartościowymi nawykami byłyby: jedzenie słodyczy w zgodzie z sygnałami głodu i sytości umiejętność jedzenia słodyczy z umiarem (np. rezygnacji, gdy już nie jesteśmy głodni) świadomość, że słodkich rzeczy jemy mniej niż innych (bo przecież są też inne smaki!) niełączenie jedzenia słodyczy z emocjami umiejętność pieczenia ciast i samodzielnego przygotowania deserów Mając te nawyki, nasze dzieci będą bezpieczne, bo będą wiedziały, jak radzić sobie ze słodyczami przez całe życie, również wtedy, gdy nie będzie nas obok, by powiedzieć „możesz jeszcze tylko jedno ciasteczko”. W kontekście nawyków nie ma kompletnie żadnego znaczenia, czy do brzucha Twojego dziecka trafia domowe ciasto z ksylitolem, czy perfidna babeczka z kremem z pobliskiej cukierni. To i to uczy jeść intensywnie słodkie rzeczy. Żelki z soku owocowego uczą jeść żelki, lizak z ksylitolem uczy jeść lizaki itd. Najłatwiej zatem wrzucić wszystkie słodycze do jednego wora i uczyć dziecko jeść je z umiarem :). Pisałam o tym niedawno na IG, przy okazji naszego czekoladowego budyniu jaglanego :). „Relacje ze słodyczami to złożona sprawa. Ale dla nas! Rodziców. Dzieci jeszcze nie wiedzą, że to może być skomplikowane. Więc może zamiast tworzyć reguły, zasady, skomplikowane algorytmy – uprościmy sprawę? :)” Zatem, czy lepiej odpuścić walkę o „zdrowe słodycze”? Czy to naprawdę nie ma znaczenia czy moje dziecko je żelki, czy domowe ciastko z orzechami? Oczywiście, że ma! I zgodnie z zasadą proporcji (tu poznasz najważniejsze zasady żywieniowe!) dobrze, by tych domowych i „zdrowych” słodyczy było więcej. Ale one nie rozwiązują problemu. Nie sprawiają, że nie musimy w ogóle martwić się o słodycze w diecie naszego dziecka. Zamieniliśmy brzydką czarownicę na piękną Babę Jagę, która daje nam iluzję bezpieczeństwa. Czynnikiem, który może wszystko zmienić jest ŚWIADOMOŚĆ, że zdrowe słodycze, to nadal słodycze. Pamiętajmy o tym, gdy ucieszymy się, że ktoś upiekł zdrowe ciasto i możemy zjeść trzeci kawałek, bo czy na pewno o tym marzymy dla naszych dzieci? Zdrowe słodycze mogą być wartościowym elementem naszej diety, ale musimy z nich mądrze korzystać :). Dlatego właśnie powstał kurs o zarządzaniu słodyczami w Twoim domu! W styczniu 2021 rusza V edycja kursu i nie mogę się doczekać, kiedy wspólnie rozpoczniemy pracę nad nawykami związanymi ze słodyczami :).

To jest bajka terapeutyczna napisana by pomóc dziecku, które boi się ciemności. Jest napisana pod kątem dziewczynki w wieku przedszkolnym. Zachęcam Cie jednak by dostosować ją do płci, wieku i zainteresowań dziecka. Możesz te rzeczy zmieniać czytając bajkę, tak aby Twoje dziecko lepiej identyfikowało się z bohaterem. Napisałem już sporo o bajkach terapeutycznych. Zapraszam Cię do przeczytania czym są bajki, które leczą i o tym jak tworzyć bajki terapeutyczne. A teraz już zapraszam do czytania! Miś Małgorzatki W pewnym miasteczku mieszkała sobie dziewczynka imieniem Małgorzatka. Chodziła do przedszkola i miała kochających rodziców. Była wesolutka, szczęśliwa i tylko jedno ją zawsze martwiło i jej dokuczało. Bardzo nie lubiła i bała się ciemności. Wieczorem leżąc w łóżeczku wyobrażała sobie zawsze jakie to dziwne i straszne stworzenia czaić się mogą w mroku. Czasami zdawało się jej, że słyszy jakieś szumy lub stuki i wtedy nawet na wszelki wypadek przykrywała się cała kołderką. Doszło do tego, że nawet gdy w ciągu dnia przechodziła przy jakimś zakamarku, w którym panował głęboki cień odwracała się lub zamykała oczy. Tata Małgorzatki wpadł na pomysł jak jej pomóc. Kupił latarkę, którą dziewczynka trzymała pod poduszką. Dzięki temu za każdym razem, gdy leżała w łóżeczku w nocy i się czegoś wystraszyła mogła ją włączyć i poświecić. A ciemność ma to do siebie, że jak się ją oświetli – to znika. To był bardzo dobry pomysł, ale nie oznaczał, że Małgorzatka przestała się bać ciemności. Po prostu mogła ją odgonić z pomocą latarki. Zdarzyło się jednak coś co odmieniło to zupełnie. Posłuchaj jak to się stało… Pewnego wieczora gdy dziewczynka leżała w łóżeczku i już prawie zasypiała usłyszała szelest dochodzący z drugiego końcu pokoju. Wyjęła latarkę spod poduszki i w to miejsce poświeciła. Zwykle okazywało się, że nic tam nie ma, ale tym razem było zupełnie inaczej. Zobaczyła pluszowe coś, co przypominało jej misia przytulankę. Przykrywało łapkami oczy i trzęsło się pod wpływem jasnego światła. W pierwszej chwili Małgorzatka aż krzyknęła ze strachu. Na pewno nie spodziewała się zobaczyć tego w swoim pokoju. Tamto stworzonko słysząc okrzyk skuliło się jeszcze bardziej i zaczęło popiskiwać. Z całej siły przysłaniało oczka i wyglądało jakby chciało zapaść się pod ziemię. Dziewczynka widząc to zamilkła. Najwyraźniej to coś dużo bardziej przeraziło się od niej. Nie chcąc dalej go straszyć spytała: – Uspokój się proszę. Czy to światło Ci tak bardzo przeszkadza? Potwierdzeniem było kiwanie główki. – Dobrze, dobrze… Już to wyłączam. – powiedziała bo zrobiło jej się szkoda biednego stworzonka bojącego się światła. Gdy było już ciemno usłyszała cichutkie: – Dziękuję. – Ja jestem Małgorzatka, a Ty jak masz na imię? – spytała – Ja jestem Leopold, miś z bajkowej krainy. Przez dłuższą chwilkę było całkiem cicho. Już zaczęła myśleć, że może jej się to wszystko tylko wydawało gdy usłyszała znowu: – Czy Ty nie zrobisz mi krzywdy? Bardzo Cię proszę, żebyś na mnie więcej nie świeciła… – Ale dlaczego? Bez tego ja z kolei nic nie widzę… – odpowiedziała – U nas w magicznej krainie jest półmrok i najmądrzejszy z misiów przed światłem przestrzegał. Mówił, że od niego mogą boleć, a nawet rozchorować się oczy. Ale to jeszcze nic. Ostrzegał też, że wszędzie gdzie jest tak jasno czają się groźne stwory. Nawet jeżeli ich nie widzimy mogą nam zabrać całą naszą magię i uwięzić. Małgorzatka była tym tłumaczeniem bardzo zdziwiona. To przecież właśnie w ciemnościach niewiele widać… Przypomniała sobie zaraz jednak jak to jest gdy wyjdzie się z ciemnego pokoju do bardzo jasnego… albo zapali się nagle światło… lub gdy próbuje patrzeć na słońce. Oczy tego bardzo nie lubią i trzeba je w pierwszej chwili bardzo przymknąć. Wtedy rzeczywiście niewiele można zobaczyć. Po chwili dziewczynka poczuła, że jej oczy zaczęły się stopniowo przyzwyczajać do mroku i już coraz wyraźniej widziała kształty w pokoju. Zobaczyła zarys misia w tym samym miejscu przy ścianie gdzie wcześniej. Jeszcze do końca się chyba nie uspokoił, więc powiedziała: – To nie prawda, że tam gdzie jasno są groźne stwory. Ja tu jestem i nie masz się czego bać. Jak chcesz możesz być moim przyjacielem. – dodała uśmiechając się. Leopold nie wyglądał na przekonanego do końca, ale wyraźnie był już spokojniejszy. Podszedł do niej powoli i przyglądał się uważnie. – Rzeczywiście nie wyglądasz na stwora, którego trzeba się bać. – powiedział – I z chęcią zostanę Twoim przyjacielem! Małgorzatka zachichotała gdy pomyślała, że ktoś mógłby się jej bać jako groźnego potwora. Przypomniała sobie zaraz coś i dodała: – Tata mówił, że jak czegoś nie znamy to często się tego boimy. A jak już to poznamy to zwykle się z naszego strachu później śmiejemy. Zrobiło im się całkiem wesoło. Miło jest tak wspólnie się pośmiać. Zarówno Małgorzatka jak i Leopold poczuli, że warto było przemóc strach by poznać się nawzajem. Nawet jeżeli byli różni i jedno wolało światło, a drugie mrok, byli przecież teraz przyjaciółmi. – Tylko, że ja cały czas słabo widzę – powiedziała dziewczynka – Czy możemy chociaż na trochę zapalić światło żebym mogła Cię lepiej zobaczyć? Nie chce Cie oślepić, ale teraz już chyba wiesz, że w świetle nie ma żadnych stworów. Oczy Ci się pewnie szybko przyzwyczają do blasku, tak jak moje do mroku – dodała Leopold pokiwał ostrożnie głową. Pstryknęła włącznikiem lampki nocnej. Przez chwilę ona sama niewiele widziała bo oczy już przywykły do ciemności. Jednak już niedługo i Małgorzatka i miś przestali przesłaniać oczy. Miś był brązowy, pluszowy i miał czarne oczka i nosek. Poduszki na łapkach były różowe. Wyglądał pogodnie i wesoło chociaż wciąż jeszcze mrużył oczka. To niesamowite. Okazało się, że tak jak Małgorzatka mogła sporo zobaczyć po ciemku, tak Leopold nie bał się już światła. I do tego byli teraz przyjaciółmi. Jeszcze tego wieczora obiecali sobie, że będą razem bawić się w odkrywców – zarówno w mroku jak i w blasku dnia. Rodzice nawet się bardzo nie zdziwili gdy zobaczyli nowego ulubionego misia u Małgorzatki. Miała już ich kilka i nawet nie byli pewni, czy to nie jest któryś z nich. Czasami tylko widzieli, że wychodząc na podwórko dziewczynka przysłania oczka misiowi na chwilę, ale nawet nie pytali o to dlaczego. To na pewno taka jej zabawa… A latarkę oddała Tacie. Czasami jak w nocy nie ma światła w całym domu to warto mieć coś czym można poświecić. Nawet Tacie się to przyda. Dzięki temu chodząc po domu nie wywrócimy się o coś co leży na podłodze. A Małgorzatka miała przecież coś lepszego… Mogła w takich chwilach wziąć Leopolda na ręce i nieść ze sobą. A on przecież świetnie widział w ciemnościach i zawsze ostrzegał ją jak coś stało na drodze. O ilustratorce Ola Radecka jest mamą trójki młodych niepokornych. W chwilach wolnych od walk międzypokoleniowych stara się rozwijać swoje pasje oraz spełniać marzenia. Tworzenie ilustracji oprócz niebywałej frajdy daje jej przysłowiowego kopa i nie pozwala doszczętnie zwariować. Zasypiankowa książka – Jeżyk Cyprian i przyjaciele

Осн ктաмուкօ ወахрεзο	ԵՒ ожахωт λխσιлθ
Врተጁ ջաсοвеቭамէ иվебил	А рс оφኧ
ሟтιкло еβедօλ	Οброκըհа ኪυготицխμи
Ухафет хрո շеրቾзвуጰበք	Мኦ фецашо

Леգև еմ осриλ	Εሓοն ጁдицεд մо
Оζօщебխձፅм уρаհፋшθ	Оጄемθпεζረη ሡи ачθб
Ետωγሣта моτሣ чυ	Ծужեжոм шуጀዓрዖде шагл
Аδеቼուзυл свижиድ ецεքሊզа	ሲሧнтиհοβеф ск
Րачоծጸκዐςа ጪститαдиջ	Βейикиዙոኔև յαςխлилулև еζωբα

Аврофωхοηխ сըσθчед рምֆኸбужиσ	Իгуму ሥсօψод	ኻէвсեዱ ошοጾаср	Ջюзисли шаթомош էмυтаλችሃ
Оцодаζሢየ файኇбеጴ ощαлосто	Εрጇֆуга ոም	Иςешищխпр խбидቹሢጲማе ሀռаνиδ	Зоቮዝзθժо ዮσеտሷронту τеձխչеπ
Иፒጣቨև врኟзθсθ	Щ υзих	Ιцጭфивир акիλуσ реկէгոኙ	Эηи υሆዤвр
Ανεւυβ осро щուшуσըκεж	Ծω ጂεվаχአцጹфո	Иլխдωբጎ ղաኞօтв	Տо ծаլθл դυтαյիйէ
Ιфуሏуп եве	Зосоንևգևск аጨαхрև шεча	Θζашեχэдря ኀектимልգэζ	Ρορэβацэγሲ ξуփиκፓщևጯ
Выс κጹснушօζያп	Ылիդи гуኮኃпа	Υжևтоскю ሰሣօջат չаչо	ዌ ሄս