Historia rasy Dawniej prawie każda rodzina robotnicza z północnej Anglii miała bedlington terriera – to z tamtych czasów pochodzą niezbyt wyszukane epitety jak 'pudel dla biednych' czy 'pociecha górnika'. Na szczęście, już o nich zapomniano, a nazwa 'owieczka' wciąż jest w obiegu! Urodzony w Northumberland Ten brytyjski terier o wyglądzie niedużej owieczki pochodzi z okolic miejscowości bedlington w Northumberland, hrabstwie północnej Anglii leżącym już przy granicy ze Szkocją. Do jego powstania niewątpliwie przyczynił się dandie dinmont terier i pudel, choć pewno po charcie angielskim whippecie odziedziczył charakterystyczną sylwetkę i lekki zwinny ruch gazeli. Psy te od stuleci wrosły w brytyjski krajobraz, a w końcu XVIII wieku było ich tyle, że rozpoczęto rejestrację nowo narodzonych szczeniąt, by móc później wystawić im prawidłowe rodowody. Ulubieniec górników Od początków Bedlington Terrier był ulubieńcem górników, który z zapałem tępił szczury w ich domach i w kopalniach. Ceniono go także jako psa myśliwskiego, gdyż ten wytrzymały pies o silnych mięśniach mierzył się bez wahania z zającami, lisami a nawet borsukami. Podczas łowów na drapieżniki bedlington był nawet odrobinę lepszy od Foksteriera, gdyż wedle powszechnej opinii był bardziej opanowany. Ale na tym nie koniec – dzięki sporemu udziałowi krwi charta i związanej z tym budowie bedlington Terier z powodzeniem startował w wyścigach. Od izb biedaków po dworskie salony W jaki sposób jednak górniczy "pies do wszystkiego" stał się pieskiem do towarzystwa i kanapowcem, jakim jest dzisiaj? To bardzo proste – bedlington terier podbił serce brytyjskiego High Society. Wypierany z izb biedaków przez coraz to inne rasy stał się interesującym obiektem zainteresowania dla ekscentrycznych arystokratów. To dzięki ich zabiegom hodowlanym zmienił nieco sylwetkę, uzyskując dłuższą szyję i bardziej harmonijny wygląd, podkreślony jeszcze nietypowym strzyżeniem. Pierwszy klub rasy założony został w 1869 roku, a wkrótce potem bedlington terier wybrał się na podbój innych krajów: Kanady, USA, Niemiec i Holandii. Wszędzie zagrzał miejsce, ale nigdzie nie zdobył szerszej popularności i gdyby nie jego niecodzienny wygląd, pewno dawno by już o nim – niesłusznie – zapomniano. Żywy sygnalizator Angielscy górnicy cenili sobie bedlington teriera nie tylko za jego zapał w zwalczaniu szkodników i talent kłusownika, i nie za wyszukany wygląd (ich psy wyglądały daleko mniej fikuśnie niż dzisiejsze bedlingtony), ale i za... umiejętność przewidywania burzy. Psy te umiały ponoć przewidzieć burzę z piorunami na kilkadziesiąt minut przed pierwszymi błyskawicami – a ulewa z piorunami była wówczas prawdziwym niebezpieczeństwem dla prymitywnych 'biedaszybów'. Opis * Przyciągający wzrok wygląd * Gruszkowata głowa * Błyszczące i głęboko osadzone oczy * Mocno wysklepione lędźwie * Obfity włos w drobnych loczkach * Wysokość w kłębie około 41 cm, przy czym suki mogą być nieco niższe, a psy nieco wyższe od tej wielkości * Waga: 8,2 do 10,4 kg * Przeciętna długość życia: 12 lat Charakter W owczej skórze ukrywa się pies energiczny, pełen temperamentu. Plusy: * Bardzo serdeczny * Kocha zabawę * Wesoły * Żywy * Pewny siebie * Łagodny – jeśli spokojny * Odważny i porywczy – jeśli pobudzony Minusy: * Bywa uparty * Silny instynkt myśliwski * Bywa zadziorny wobec innych psów Jeśli będziemy w nim widzieć jedynie żywą przytulankę, to niebezpiecznie nie docenimy jego żywego temperamentu. Przepełnia go energia, jest porywczy i bez wahania postawi wszystko na jedna kartę, ale potrafi pokazać się także i z łagodniejszej, serdeczniejszej strony – bedlington to prawdziwa mieszanka łagodności i właściwej terierom porywczości. Najlepiej porozumie się z panem czy panią, którzy będą mieli charakter równie pełen przeciwieństw i którzy dzięki temu lepiej zrozumieją skomplikowana duszę bedlington teriera... Za grosz nie ma w nim wstydliwej nieśmiałości, o którą łatwo by podejrzewać drobną owieczkę. Pomimo swego wyglądu bedlington terier jest raczej rozrabiaką, który nie wie, co to strach czy nerwowość i który dba o właściwą równowagę miedzy ciałem a duszą. Dość spokojny w domu, na spacerze jest raczej żywiołowy, gdyż tyle wokół interesujących rzeczy, tyle intrygujących zapachów... Uwaga, bedlingtony maja dość silny instynkt myśliwski i potrafią pogonić zwierzynę po śladzie! Sportowiec... Choć bedlington terier doskonale wpasował się w przypadłą mu od kilku dziesięcioleci rolę ulubieńca i maskotki szlachetnie urodzonych Brytyjczyków, to jednak wciąż ma w pamięci dawne, dobre czasy, kiedy to mógł swobodnie wypuszczać się na niezbyt legalne polowania i zachowywać się jak pełnoprawnemu członkowi barwnej rodziny terierów przystało. Bedlington terier jest urodzonym sportowcem – j ego muskularne ciało wymaga regularnego treningu. Od czasu do czasu trzeba mu tez zapewnić możliwość swobodnego wyhasania się bez smyczy. W spadku po charcich przodkach bedlington terier oddziedziczył upodobanie do biegów, błyskawicznie reaguje i zda się, że dysponuje zupełnie niespożytymi zapasami energii. Potrafi wykonywać olbrzymie susy i z łatwością przesadzi przeszkody, które będą nawet dwa razy wyższe od niego. ...i pieszczoch Po tak solidnej porcji ruchu i wysiłku na świeżym powietrzu, bedlington w końcu poczuje odrobinę zmęczenia i w mgnieniu oka przedzierzgnie się w pluszową przytulankę, rodzinnego pieszczocha, który będzie wodził rozkochanym wzrokiem za panem czy panią. Rzecz jasna, człowiek nie będzie się mógł oprzeć takiemu spojrzeniu i od razu schwyci psa w ramiona, by szeptać mu czule do ucha i pieszczotliwie drapać go głowie. Ważne tylko, by nie dać bedlington terierowi okręcić nas sobie wokół łapy – zezwolenie mu na wszystko sprawi, że łatwo wypaczymy mu charakter! Jak każdy terier, także i bedlington wymaga raczej twardej ręki przewodnika, ale nie pogodzi się z brutalnością czy przemocą. Dopóki nie uzna w przewodniku przywódcy i szefa, dopóty będzie głuchy na jego rozkazy. Niepowtarzalny Bedlington terier to miły pies domowy, który przywita z radością nie tylko członków rodziny, ale i znajomych, i będzie się wobec nich zachowywał nienagannie. Jest jednak i druga strona medalu – są to psy łagodne w kontaktach z innymi czworonogami, ale nie można wierzyć w to przesadnie... bedlington jest terierem z krwi i kości i za nic nie podda się przeciwnikowi, ani nie będzie próbował ucieczki. Zaczepiony (a niewiele trzeba, by uznał się za zaczepionego!) odkłada na bok całą swą łagodność jakiej nabył przez ostatnie dziesięciolecia i pełen furii bojowej staje do walki. Bedlington terier y były dość popularne w Polsce w latach siedemdziesiątych, ale potem – podobnie jak i w innych krajach kontynentu europejskiego – znikły z horyzontu i są dziś prawdziwa rzadkością. Pies i dziecko Bedlington terier jest psem uwielbiającym zabawę i chętnie zaprzyjaźni się z wszystkimi, podzielającymi jego podejście do życia. Dziecko w jego towarzystwie, czy bedlington w towarzystwie dziecka z pewnością nie bedą się ani chwili nudzić, a jeśli uda się wyciągnąć ludzi - wraz z dzieckiem – na spacer po podmiejskich łąkach, to szczęście bedlington teriera nie będzie miało granic! Pamiętać tylko trzeba, że dziecko nie będzie w stanie utrzymać tego żywiołowego teriera w ryzach – stąd spacery bez nadzoru dorosłych raczej nie wchodzą w rachubę. Pan jest tylko jeden Co prawda bedlington terier akceptuje i serdecznie traktuje całą rodzinę (wraz z kręgiem przyjaciół i bliskich znajomych), ale za swego pana uznaje tylko jedną, jedyną osobę. Ten kto zdobędzie serce bedlingtona, może być pewny, że mała owieczka zdecydowanie i sprawnie użyje zębów w jego obronie. Idealny właściciel Dobrych manier bedlington terier uczyć się musi w zasadzie od wczesnej młodości - przełom trzeciego i czwartego miesiąca będzie do tego najodpowiedniejszą porą. Bedlington zżyty ze swym przewodnikiem i akceptujący jego autorytet jest posłuszny, szybko się uczy i stanie na głowie, by usatysfakcjonować swego pana. W szkoleniu go pamiętać trzeba, że jak każdy terier wymaga prostych poleceń i zdecydowanej konsekwencji w ich egzekwowaniu. Zezwalanie na coś, co wczoraj było zabronione, to najlepsza droga do wyćwiczenia nieposłuszeństwa w psie. Niezależnie, czy to w mieście, czy poza nim, trzeba stanowczo unikać rozwijania w psie wrodzonego mu instynktu myśliwskiego. Strażnicy leśni nie znają się na żartach... Bedlington teriery wymagają regularnego i zgodnego z kanonami sztuki strzyżenia, by zachowały swój charakterystyczny wygląd – a to wymaga czasu i pieniędzy...Jeśli sądzicie państwo, że strzyżenie psa to tylko niepotrzebna fanaberia, to może rozejrzycie się za jakąś rasą mniej kłopotliwą w pielęgnacji włosa? Przed kupieniem psa tej rasy rozważcie państwo bardzo szczegółowo wszelkie za i przeciw. Trzeba tu uwzględnić nawet takie drobiazgi, jak i to, że bedlington terier ze swą wyszukaną figura mniej odpowiada potocznym wyobrażeniom o psie niż powiedzmy cocker spaniel czy owczarek niemiecki i komentarze typu 'no też coś, pierwszy raz widze owcę na smyczy', czy 'co ci ludzie zrobili z tym biednym pudelkiem' wcale nie należą do rzadkości, a wiele razy spotykałam się z ... me...me... Jeśli jesteście państwo pewni, że potraficie ścierpieć takie kąśliwe uwagi, to wszystko przed wami, ale jeśli macie porywczy charakter bedlingtona, zastanówcie się może raz jeszcze nad wyborem rasy... Należy: * Decydować się na psa tej rasy tylko po głębszym namyśle * Konsekwentnie go wychować * Zapewnić mu sportowe, zdrowe warunki życia * Przygotować się na częste i kosztowne wizyty w salonie fryzjerskim /gdzie trudno o jego profesjonalne strzyżenie, większości będzie to coś 'ala pudel '. * Odwzajemniać co najmniej w tym samym stopniu jego uczucie i przywiązanie. Nie wolno: * Zbyt często zostawiać go samego * Traktować go brutalnie * Być wobec niego zbyt wymagającym * Zaniedbywać go, gdy jego wygląd już nam się znudzi. Życie codzienne Typowa fryzura Bedlingtona wymaga wprawnego fryzjera... Co należy wiedzieć: * Chętnie będzie mieszkał nawet w bloku, jeśli tylko będzie miał dość ruchu na dworze * Niewiele szczeka * Doskonale zgadza się z innymi zwierzętami domowymi * Wymaga regularnej fachowej pielęgnacji sierści * Rzadki do nabycia * Niedrogi w utrzymaniu – gdyby nie ten fryzjer... Nie do wiary: terier, który nie szczeka po próżnicy! Zaniedbany, nie ostrzyżony i brudny pies jest żywym zaprzeczeniem idei bedlington teriera. Jeśli zdecydujemy się na takiego psa, to musimy także pogodzić się z koniecznością regularnego odwiedzania salonów fryzjerskich – jedynie prawdziwy zawodowiec umie uzyskać pożądany przez wzorzec rasy wygląd. Bujna, jedwabista czuprynka wymaga prawdziwego profesjonalizmu i poczucia estetyki. Warunki życia Bedlington terier nie wymaga zbyt wiele miejsca: ma raptem około 40 cm wzrostu i nie waży więcej niż dziesięć kilogramów. Dlaczego zatem nie trzymać go w mieszkaniu? Oczywiście, można, ale pod warunkiem, że codziennie będziemy w stanie zapewnić mu długi spacer, a wtedy pogodzi się nawet z niedużym mieszkaniem. Nie wystarczą mu trzy krótkie spacerki dziennie 'na siusiu'! Niedostatek ruchu sprawi, ze pies szybko przestanie być w dobrym nastroju, może zacząć być złośliwy i przejawiać zachowania destrukcyjne, by jakoś rozładować rozpierającą go energię. Jeszcze lepszy byłby dla niego dom z ogrodem, gdzie mógłby się wybiegać do woli. Ale uwaga – pies ten w żadnym stopniu nie nadaje się do budy! Niezbędny jest specjalny kącik w domu, w którym pies mógłby czuć się królem, a przede wszystkim gdzie byłoby mu wygodnie – bo bedlington ceni sobie wygody, zwłaszcza gdy musi zostawać na kilka godzin sam w domu. W młodości bedlington bywa zagrożeniem dla mebli, ale w miarę dorastania coraz mniej obchodzą go stołowe nogi, frędzle dywanu czy oparcia foteli... Posłanie psa powinno stać w miejscu dość spokojnym, ale z którego pies mógłby obserwować życie całego domu. Żywienie Układając jadłospis dla bedlington teriera trzeba zakładać dlań 150 do 180 gramów mięsa dziennie, 80 gramów warzyw i także 80 gramów gotowanego ryżu lub makaronu, a do tego niezbędny dodatek witamin i preparatów mineralnych. Najlepszym pomysłem jest założenie karmienia psa wyłącznie gotową karmą, gdyż bedlington akceptuje ją bez protestu. Wyżywienie bedlingtona nie powinno uwzględniać w żadnym wypadku ani resztek z posiłków ludzkich, ani karm dla psów niskiej jakości. Pokarmy te zawierają w sobie znaczne ilości związków miedzi, które są szczególnie niewskazane dla psów tej rasy ze względu na nieco odmienny metabolizm tego pierwiastka przez psy tej rasy. Zdrowie Bedlington terier nie jest nawet w części tak delikatny, jak sugerowałby to jego wygląd – wprost przeciwnie, jest dość odporny i wytrzymały. Zimą uwielbia długie spacery nawet w najostrzejszy mróz, a i z upałem dobrze sobie radzi. Rasa ta nie cierpi na jakąkolwiek ze szczególnie chorób uwarunkowanych genetycznie – z wyjątkiem dość częstej reakcji uczuleniowej na sole miedzi. W stanach Zjednoczonych i Kanadzie wydzielono nawet całe linie bedlingtonów cierpiących na Hepatitis wskutek nietolerancji zbyt dużych ilości miedzi w pokarmie, jest to szerząca się dziedziczna choroba wątroby, która polega na kumulowaniu w niej do marskości i atakuje system nerwowy. Podobne schorzenie u ludzi zostało nazwane Morbus Wilson. U młodych psów nie ma żadnych objawów choroby, zachowują się normalnie i nieświadomi zagrożenia właściciele dopuszczają je do rozrodu. Objawy zaczynają się w wieku 4-6 lat i powodują w niedługim czasie utratę psa. Leczenie polega na podawaniu medykamentów i przestrzeganiu odpowiedniej diety, jednak działa to na krótki czas. Od 1996 roku zastosowano badania krwi (testy DNA), którym poddawane są szczenięta. Inne problemy, to dziedziczne wady anatomiczne: deformacja mostka, wklęsłość i wypukłość żeber, wyczuwalne i widoczne złamanie ogona, wąsko do wewnątrz ustawione kły żuchwy co wiąże się z jej niedorozwojem, sporadycznie trafiające się tzw. Rybie oczy entropium i chroniczne łzawienie prowadzące do rudego zabarwienia sierści. Pielęgnacja Fryzura 'na bedlingtona' uchodzi w kręgach groomerów (zawodowych fryzjerów psów) za dowód szczególnej biegłości w fachu, zwłaszcza że źle ostrzyżony bedlington traci momentalnie charakterystyczny wyraz rasy. Oczywiście, można się tego podjąć także samemu, ale wymaga to czasu, cierpliwości i sprawnych rąk. Niezbędny jest do tego także specjalistyczny sprzęt – nożyczki fryzjerskie są dłuższe, ostrzejsze i cieńsze niż nożyczki domowe, charakterystyczna fryzura na uszach ( owe pompony! ) wymaga nie tylko biegłości w operowaniem nożyczkami, ale i specjalistycznej maszynki ręcznej lub elektrycznej. Podręczniki pielęgnacji zalecają, by włos na tułowiu był utrzymany stosunkowo krótko, by podkreślić charakterystyczne naturalne wygięcie linii grzbietu. Na grzbiecie włos powinien być nieco gęstszy niż na bokach, ogon powinien być starannie wymodelowany nożyczkami, tak by usunąć wszelkie odstające 'frędzle'. Kończyny powinny mieć kształt nienagannych słupków, idealnie równych na całej długości i... A może jednak lepiej pójść do fryzjera? Staranna fryzura głowy Głowa bedlington teriera jest polem do popisu dla prawdziwego groomera. Skomplikowane jest przystrzyżenie maszynką włosów na uszach, tak by zostawić dość włosa na owe słynne pompony, następnie skrupulatne przystrzyżenie maszynką (lub odpowiednimi nożyczkami – degażówkami) sierści na podgardlu, policzkach i pod żuchwą. Przód i wierzch głowy powinien – zgodnie z wzorcem – nabrać kształtu zaokrąglonego klina, co wymaga wielkiej staranności w modelowaniu przejścia od krótkiego włosa na policzkach do długiego, nastroszonego na czole i górnej części pyska. Czy to prawda, że... ...bedlington terier początkowo nazywał się inaczej? Prawda. Dzisiejsza nazwa pojawiła się dopiero około 1820 roku, wcześniej takiego psa nazywano – w zależności od regionu, w jakim występował – Rothbury, Rodberry, Northem Counties Terrier lub Northumberland Terrier. ...szczenięta rodzą się całkiem ciemne? Prawda. Ich czarna lub ciemnobrązowa sierść w niczym nie przypomina jasnego włosa rodziców. ...psy te nie umieją galopować? Wprost przeciwnie. Potrafią puścić się w szybki galop, ruszając się zwinnie i lekko, z elegancją właściwą krewniakom chartów. Hodowla Megi York(FCI)

Chociaż pies jest w stanie przystosować się niemalże do każdych warunków, powinniśmy zapewnić mu minimum komfortu i przestrzeni, w przeciwnym razie zwierzę nie będzie ani zdrowe, ani szczęśliwe. Jeśli Twoje mieszkanie jest małe, idealny będzie do niego mały pies. Mieszkasz w bloku lub w mieszkaniu o niewielkich rozmiarach i mimo wszystko chciałbyś mieć futrzanego przyjaciela? Idealny pies do małego mieszkania to bez wątpienia mały pies! Na jaką rasę się zdecydować? Podpowiemy Ci!Pies do małego mieszkania powinien być niewielkich rozmiarów, aby nie brakowało mu przestrzeni. Co więcej, o malucha łatwiej dbać. Nie wymaga on aż tak dużo ruchu ,jak duży pies i generalnie lepiej sprawdza się jako kanapowiec. Pamiętaj, że niektóre rasy po prostu nie nadają się do trzymania w zamkniętych do małego mieszkania – która rasa jest najlepsza?W momencie wyboru idealnego psa każdy z nas powinien kierować się kilkoma istotnymi czynnikami. Jednym z najważniejszych z nich jest bez wątpienia przestrzeń, jaką możemy zapewnić czworonogowi na co mieszkasz w mieście, zapewne Twoje mieszkanie nie jest tak duże jak dom ani nie posiada ogrodu, w którym futrzak mógłby swobodnie się wybiegać. W takim wypadku powinieneś rozważyć psa o małych rozmiarach, który świetnie zaadaptuje się na niewielu metrach że oboje – zarówno Ty, jak i pies – powinniście czuć się swobodnie. Duży pies w małym mieszkaniu nie będzie szczęśliwy. Co więcej, brak przestrzeni może wywołać w nim frustrację i przyczynić się do rozwoju różnych chorób związanych z brakiem psy są w stanie bez problemu przyzwyczaić się do każdych warunków, w jakich mieszka ich właściciel, nie oznacza to, że wszędzie będą się czuły komfortowo. Wyobraź sobie na przykład dużego owczarka niemieckiego, który poruszając się po niewielkim mieszkaniu strąca przedmioty, nie ma swobody do skoków ani do małego mieszkania – 5 idealnych rasZastanawiasz się nad zakupem albo adopcją psa do małego mieszkania? Poniżej znajdziesz listę pięciu ras, które idealnie sprawdzą się na niewielkiej przestrzeni. Którą z nich wybierzesz?1. Buldog angielskiBuldog angielski to, bez cienia wątpliwości, idealny pies do małego mieszkania! Chociaż charakteryzuje się mocną budową, jest malutki i – co najważniejsze – jest wielkim domatorem. Uwielbia spędzać dnie w czterech ścianach na długich drzemkach. Pochłaniają one go tak bardzo, że nawet nie zauważy, że wyszedłeś do ma co ukrywać, buldog angielski – który widnieje na zdjęciu otwierającym niniejszy artykuł – jest leniwym psem. Świetnie pasuje do osób, które również nie pałają miłością do długich spacerów i częstej aktywności na świeżym nie możemy wykluczyć codziennych wyjść za potrzebą i minimum ćwiczeń, aby piesek nie utył i nie zachorował. Niestety otyłość u buldogów angielskich jest schorzeniem coraz powszechniejszym. Pamiętaj też, że buldog szybko się męczy i źle znosi względu na rasę i rozmiar psa, trzeba być świadomym tego, że każdy z nich potrzebuje codziennych spacerów i pobudzających układ ruchowy PudelChociaż pudel (mamy tu na myśli głównie wersję miniaturową) jest przeciwieństwem buldoga, również świetnie sprawdza się jako towarzysz życia w małym mieszkaniu. Jest to jeden z nielicznych czworonogów, które nie roztaczają charakterystycznego zapachu więcej, jego miękkie i puszyste futerko jest przyjemne do przytulania. Na tym jednak nie koniec – pudel to pies, który nie linieje! Czy można sobie wymarzyć lepszego psa kanapowego, który nie pozostawi pod sobą kocyka z włosów?Należy jednak pamiętać, że pudelki to psy o dość dużym temperamencie, które muszą codziennie dobrze się wybiegać. Jeśli w domu nie masz wystarczająco dużo miejsca, zawsze pozostaje Wam pobliski który nie spali odpowiedniej dawki kalorii dziennie, może zmienić się w agresywnego niszczyciela Twoich mebli i kwiatków. Można takich zachowań uniknąć poddając szczeniaka odpowiedniej tresurze od najmłodszych miesięcy West Highland white terrierRozkoszny Westie to kolejny idealny pies do małego mieszkania, głównie ze względu na swój niewielki rozmiar. Jest to w miarę spokojne zwierzę o umiarkowanym temperamencie. Lubi spędzać długie godziny na drzemkach. Nimi też zapełnia sobie czas, gdy pozostaje przez cały dzień sam w Highland white terrier to pies rodzinny – uwielbia dzieci i zabawy z innymi czworonogami. Z drugiej strony nie jest zwolennikiem długich spacerów. Jedno czy dwa krótkie wyjścia w ciągu dnia w zupełności mu pies ten nie wymaga wiele opieki. Ponieważ jest mały, je niewiele, a jego grube i długie futerko nie potrzebuje specjalnych ani kosztownych zabiegów Shih tzuShih tzu to pies, który wygląda jak maskotka! Jest uroczy, zabawny i tak mały, że zajmuje naprawdę niewiele miejsca. Co więcej, zwierzę to jest tak spokojne, że przy swoim braku ruchu naprawdę bardziej przypomina pluszaka niż żywą shih tzu potrzebuje małych spacerów na co dzień. Wystarczy krótka przechadzka i kilka minut zabawy w aportowanie, a maluch zmęczy się tak, że prześpi resztę jednak, że jeśli zdecydujesz się na shih tzu w wersji długowłosej, będziesz musiał poświęcić sporo czasu na pielęgnowanie futerka swojego małego przyjaciela. Przygotuj się na częste kąpiele i regularne szczotkowanie włosów. Dzięki nim pies będzie wyglądał elegancko i dystyngowanie na Twojej MaltańczykOstatni na naszej liście znalazł się maltańczyk. To mały piesek, który mierzy do 25 centymetrów. Świetnie sprawdza się jako towarzysz osób uczulonych na sierść zwierząt. Chociaż jego sierść jest długa, nie wywołuje reakcji alergicznych ani jak reszta jego małych pobratymców, maltańczyk również nie potrzebuje dużo ruchu i uwielbia spać. Podczas domowych zabaw bez problemu spala kalorie, dzięki czemu nie potrzebuje długich i energicznych dobrego wychowania i socjalizacji od szczenięcia, aby nie ucierpieć z powodu lęku separacyjnego. W dorosłym wieku pies ten jest bardzo opiekuńczy, stąd też zaleca się go osobom rasy małych psów do małych mieszkań to tylko pięć wybranych przykładów. Listę tę można znacznie rozbudować i z pewnością nie zabrakłoby na niej chihuahua, boston teriera, mopsa, jamnika, cavaliera king charles’a spaniela czy rozkosznego jorka.

list Kategoria: Psy  Data dodania: środa, lipiec 20 2022 favorite Wyświetlenia: 152 Maltipoo – coraz częściej spotyka się te słowo. Co to takiego? To nic innego jak mały, bardzo puchaty i zabawny piesek. Jego pochodzenie, charakter oraz bezproblemowość w utrzymaniu sprawiają, że coraz więcej osób chce go mieć u swojego boku. Pochodzenie Jako pierwszy „rasowy mieszaniec” ras labradora oraz pudla, maltipoo został stworzony w 1989r przez Willy’ego Connona. Zapoczątkował on metodę tworzenia tzw. ras hybrydowych. Powstał z połączenia pudla (ojca) oraz maltańczyka (matki). Niektóre państwa nie uznają tej hybrydu jako odrębnej rasy. Maltipoo charakter i wygląd Pieski te wyglądają jak pluszowa maskotka. Jak wcześniej wspomniałam, są połączeniem pudla i maltańczyka. Każdy piesek jest inny, dużo zależy od tego, ile genów odziedziczył po ojcu, a ile po matce. Maltipoo charakter Charakter psa w dużym stopniu zależy od genetyki. Wielu miłośników tej rasy zakochuje się w ich miękkich uszkach i okrągłych oczkach. Kolor psa zależy od tego, jakiego koloru był ojciec – pudel. Pies maltipoo charakter jest bardzo radosny i przyjazny. Psy tej rasy są towarzyskie i bardzo inteligentne, bardzo szybko się uczą. Chętnie bawią się z domownikami. Mimo, że są bardzo ruchliwe, spacery nie powinny być zbyt długie – nie są wyczynowcami. Potrafią głośno i długo szczekać, ostrzegając, że ktoś się zbliża. Pielęgnacja Podobnie jak pudle oraz maltańczyki, pies maltipoo potrzebuje skracania sierści (można użyć maszynki do strzyżenia psów np. Maszynka Andis). W domowym zaciszu potrzebują codziennego wyczesywania, ponieważ ich sierść lubi się plątać (zwłaszcza pod szyją i w okolicach łapek). Do tego celu nada się grzebień (np. CROCI TRYMER/GRZEBIEŃ DWUSTOPNIOWY) i szczotka (np. Over Zoo Szczotka Obrotowa). Szampon powinien być dostosowany do maltipoo lub maltańczyka (np. Comfy Natural Long Hair) , w połączeniu z odżywką (najlepiej do spłukiwania). Często powinien być sprawdzany stan oczu, uszu oraz pazurów. W sklepach zoologicznych jest wiele płynów do uszu i oczu (np. Dr Seidel Płyn do przemywania uszu i płyn do przemywania oczu). Psy tej rasy (podobnie jak maltańczyki) mają specyficzne uzębienie. Aby uniknąć częstych zabiegów usuwania kamienia nazębnego, bardzo ważne jest, aby nauczyć psa szczotkowania zębów za pomocą szczoteczki i pasty dla psów (np. Dr Seidel Pasta Deo, Over Zoo Enzymatyczna pasta do zębów). Pies Maltipoo cena Cena psa tej rasy zależna jest od kilku czynników, do których należą wiek, odmiana oraz miejsce jego zakupu. Wybierając hodowlę warto jest sprawdzić opinie o danej hodowli w internecie. Powinna ona mieć dobrą renomę i musi być godna zaufania. Wybierając odpowiednią hodowlę, będziemy pewni, że pies był w odpowiednich rękach, dlatego jest w dobrym zdrowiu zarówno psychicznym jak i fizycznym. Maltipoo cena to ok. 3000 – 5000zł. Warto zaznaczyć, że ta cena zależna jest również od odmiany psa. Na przykład odmiana biała może różnić się od odmiany czarnej lub srebrnej. Kupując psa, musimy mieć świadomość, że po zakupie będziemy musieli ponieść inne koszty. Najważniejsze z nich zobaczysz poniżej. Maltipoo cena inne koszty Karmienie psa Wizyty u weterynarza Zabawki i akcesoria Jeśli chodzi o zapewnienie pokarmu dla psa, warto zadbać o dobrą, zdrową karmę. W diecie psa tej rasy powinna znaleźć się duża ilość mięsa. Pies maltipoo cena wyżywienia wynosi zazwyczaj kilkaset złotych miesięcznie. Psy tej rasy cechują się dużą odpornością na choroby, mimo to musimy kontrolować stan zdrowia naszego psa poprzez regularne wizyty u weterynarza. Koszt jednej wizyty zazwyczaj nie przekracza 100zł. Psy te należą do bardzo energicznych zwierząt. Dlatego dobrym rozwiązaniem będzie zakup zabawek, takich jak piłki, gryzaki i inne. Maltipoo cena zabawek wynosi przynajmniej kilkadziesiąt złotych. Krótka charakterystyka ojca – Pudla: Pudle kiedyś były wykorzystywane do polowań. Dziś są uznawane jako domowe pupile. Są to psy bardzo inteligentne, nie lubią się nudzić. Pudle są wesołe, żywiołowe ale i delikatne. Psy tej rasy nie lubią samotności, zostając same, mogą niszczyć meble, ściany oraz inne przedmioty. Nadają się do domu ze starszymi dziećmi – małe dzieci mogą jeszcze bardziej pobudzać psa (a zwłaszcza szczeniaka). Pudel jest ojcem psa maltipoo. Pudle nie mają większych problemów z tolerancją innych psów, jednak nie lubią nachalnych psich towarzyszy. Zgodnie ze swym pierwotnym instynktem – lubią węszyć i biegać na dłuższe dystanse. Potrzebują dużej ilości uwagi i zabaw. Co 2-4 miesiące warto podcinać im sierść, zwłaszcza w okolice oczu i palców. Pokarm powinien być podawany 1-3 razy dziennie, najlepiej bogaty w kwasy Omega-3 i Omega-6 (na sierść i skórę). Specjalną karmę dla tej rasy stworzyła niemiecka firma Happy Dog Sensible Mini XS Japan. Ze względu na możliwość skrętu żołądka, powinny odpocząć minimum 30 minut po posiłku. Krótka charakterystyka matki maltipoo - maltańczyka: Słowo Maltańczyk pochodzi od słowa „malta” , które oznacza azyl, przystań. Jest to piesek niewielkich rozmiarów i wadze 3-5 kg. Maltańczyki mają gęstą, długą sierść (bez podszerstka) w białym kolorze. Jest towarzyski, lubi nawiązywać relację z innymi małymi psami i zwierzętami. Jest energiczny i skory do zabawy, uwielbia pieszczoty oraz towarzystwo opiekuna. Nie są to psy stworzone do sportów wyczynowych – wolą bardziej wylegiwać się na kanapie. Źle znoszą samotność. Pod nieobecność właściciela, ze stresu, mogą niszczyć meble w mieszkaniu. Maltańczyk jest matką psa maltipoo. Sierść maltańczyka rośnie im przez całe życie, więc wymaga regularnych pielęgnacji. Problemy z oczami powodują, że trzeba im często przemywać powieki. Pokarm powinien być dostosowany do wieku oraz stanu zdrowia psa. Ważne jest aby zawierał białko dobrej jakości (powoduje to wzrost i regenerację włosa) oraz wzbogacone kwasami Omega-3 i Omega-6. Dobrą karmą, stworzoną do takiej rasy jest Natural Protection do białej rasy (np. Karma WHITE DOGS ADULT SMALL BREED WITH LAMB). Podsumowanie Wybierając na towarzysza psa takiego jak pies Maltipoo, zastanów się, czy dasz radę poświęcić mu tyle uwagi. Czas poświęcony na pielęgnację bardzo zbliża do siebie opiekuna i psa, a koszty psiego fryzjera mogą niektórych zniechęcić do posiadania tego uroczego pieska.

Szpic miniaturowy (pomeranian) jest drobnym psiakiem, o wesołym usposobieniu. Żywienie pomeraniana skupia się na dostarczeniu mu odpowiedniej dla niego proporcji białka, tłuszczy i niewielkiej ilości węglowodanów z dobrej jakości źródeł. Odpowiednie zbilansowanie pokarmu oraz dostarczenie wszystkich składników odżywczych pomaga temu psiakowi zachować zdrowie fizyczne i psychiczne, a do tego – utrzymuje jego sierść w doskonałej kondycji. Na co warto zwrócić uwagę, dobierając żywienie do pomeraniana? Ludzie lekceważący pomeraniany, kojarząc je jedynie z psami „do torebki” na pewno tego nie wiedzą! Szpice uchodzą za jedną z najstarszych ras psów. Ich pochodzenie również może budzić dumę – psy tej rasy wywodzą się prawdopodobnie od wilka arktycznego lub od psa torfowego żyjącego około 6 tysięcy lat temu. Przeszły długą drogę, zanim trafiły do ludzkich domów, gdzie są dopieszczane i zadbane. Niegdyś szpice popularne były przede wszystkim na wsiach. Trzymane często w okropnych warunkach służyły ludziom w rozmaity sposób. Szpic miniaturowy, a więc Pomeranian jest bliższy naszym stronom, niż może się to wydawać. Jego nazwa (Pomeranin) wzięła się od Pomeranii, czyli po polsku Pomorza (kraina historyczna na terenie Polski i Niemiec, u ujścia Reknicy, Odry i Wisły do Morza Bałtyckiego). Rasa to pochodzi z Niemiec. Specyfika rasy Pomeranian– Czym karmić psa rasy pomeranian? Psiaki rasy Pomeranian mają dużo energii, a ich niezwykle pocieszną cechą jest wiecznie uśmiechnięty pyszczek. Wygląd spokojnej maskotki to tylko pozory – pies ten bardzo chętnie (i szybko) uczy się sztuczek. Bez problemu bierze udział w psich sportach, jak agility czy taniec z psem. Najbardziej aktywne psiaki mają największe zapotrzebowanie energetyczne. Jednak niezależnie czy ćwiczysz z psem, czy po prostu aktywnie się z nim bawisz – dbaj o staranne zaspakajanie jego zapotrzebowania na składniki odżywcze. Pomeranian lubi znajdować się w centrum uwagi. Chociaż nie zawsze będzie tolerował obcych – potrzebuje czułej opieki i regularnej pielęgnacji. Mówi się, że jest psem jednego opiekuna. Ma stosunkowo niewielkie wymagania mieszkaniowe, a więc nie będzie przeszkadzało mu mieszkanie w kawalerce. Najważniejsze, by miał odpowiednią dla siebie, dzienną porcję ruchu. Psiak ten może dogadać się z dzieckiem, pod warunkiem, że jest ono nauczone szacunku do granic psa, które komunikuje on za pomocą mowy ciała. Warto brać pod uwagę, że szpic miniaturowy jest o wiele drobniejszy i delikatny niż inne szpice (waży przeciętnie tyle, co kot), a więc łatwo jest go zranić, nawet w nieplanowany sposób. Zobacz: Mowa ciała psa – Sygnały uspokajające u psa Z czego powinna składać się dieta Pomeraniana? – Czym karmić psa rasy pomeranian? Zalecenia odnośnie żywienia psa rasy Pomeranian zmieniają się wraz ze wzrostem wiedzy o żywieniu. Niegdyś, szczególnie na wsiach, szpice musiały przeżyć na tym co zostało z ludzkich stołów. Potem natomiast dzielnie znosiły eksperymenty żywieniowe, jakie wprowadzano dla psów na dworach. W momencie, gdy szpic miniaturowy utracił swój instynkt polowania – nie mógł już dożywiać się, polując na drobne zwierzęta, co czynili jego kuzyni. Stąd zdany był wyłącznie na łaskę człowieka, który ciągle szukał diety najlepszej dla psa. Zobacz: Historia karmienia psów – karmy suche i mokreDzisiejsze zalecenia żywieniowe określone są przez FEDIAF (The European Pet Food Industry) i stanowią solidne podstawy do zdrowego sposobu karmienia futrzastych podopiecznych. Określenia zawierają ilość białka, tłuszczy i innych składników, jakie powinna zawierać psia dieta – dla jej najlepszych efektów. Najłatwiejszym sposobem żywienia Pomeraniana jest podawanie mu pełnowartościowych karm mokrych. Niektórzy nadal posiłkują się karmą suchą, jednak jako sklep ze zdrową żywnością dla zwierząt nie zalecamy takiego typu karmy. Dla najlepszej przyswajalności karmy ważne jest, aby nie była ona mocno przetworzona – a to właśnie karma sucha należy do najbardziej przetworzonych produktów dla zwierząt. Dlaczego nie warto karmić psa suchą karmą? Warto wziąć pod uwagę fakt, z czego powinna składać się karma dla Pomeraniana. Będzie to przede wszystkim mięso oraz niewielka ilość podrobów i warzyw. Mięso w karmie dla Pomeraniana Idealnie, jeżeli karma dla psa rasy pomeranian zawiera mięso na pierwszym miejscu w składzie. Warto wziąć pod uwagę fakt, że „mięso i produkty uboczne…” nie oznaczają tego samego co mięso, ponieważ zawierają w sobie niskiej jakości odpady z produkcji rzeźniczej. Szukając karmy dobrej jakości, kierujemy się tym, aby zawierała ona pełnowartościowe mięso. Jeżeli chodzi o podroby – dobrze jeśli nie przeważają one w karmie. Ich zbyt duża ilość może prowadzić do biegunki. Niestety producencie nie zawsze zaznaczają dokładny udział podrobów w karmie. Warzywa Warzywa w diecie Pomeraniana są źródłem błonnika pokarmowego, soli mineralnych, witamin oraz węglowodanów. Psiaki te są mięsożerne, natomiast w odróżnieniu od kotów są w stanie przyjmować wartości odżywcze z ugotowanych lub startych warzyw. Warzywa w karmie stanowią dopełnienie mięsnego posiłku. Zboża? Po modzie na żywienie psów ryżem z kurczakiem na pewno zastanawiasz się jaką rolę w psiej diecie pełnią zboża. Ryż, makarony czy pszenica wykorzystywane są w karmach jako najtańszy wypełniacz. Jako produkty z dużą ilością węglowodanów szybko zapełniają brzuch psa. Nie chodzi jednak o ilość produktu, a o jego jakość. Dlatego zdecydowanie lepszym dopełnieniem karmy będą warzywa. Ponadto, ryż stanowi najczęściej uczulający składnik. Pamiętaj zatem, że karma dla psa nie musi zawierać zbóż. Zobacz: Czy pedigree to dobra karma dla psa? Alternatywy dla karm ze sklepu – Czym karmić psa rasy pomeranian? Pamiętajmy, że dieta Pomeraniana musi zawierać określoną ilość składników odżywczych i ich zbilansowanie. Dlatego decydując się na dietę domową warto korzystać z wytycznych diety BARF/RAW dla to dieta oparta na surowym lub gotowanym (gotowany BARF) mięsie oraz podrobach i startych lub gotowanych warzywach. Aby żywienie to było pełnowartościowe – sami musimy je suplementować. Nie robimy tego oczywiście „na oko”, a zgodnie z wiedzą o odpowiedniej suplementacji pokarmów dla psów. Jeśli nie mamy ochoty uczyć się w tym temacie – kluczowym aspektem jest wsparcie dietetyka zwierzęcego, który układa dla nas przepisy na mieszanki dla naszych maluchów. Odpowiednie diety domowe dla pomeranianów wymagają wiedzy i czasu w ich przygotowywaniu, ale odpłacają się wieloma zaletami. Przede wszystkim sami dobieramy składniki posiłków naszego pupila, dzięki czemu możemy komponować dietę idealnie pod potrzeby naszego pupila. Zwłaszcza psiaki chore skorzystają z takiej diety, oczywiście pod okiem zoodietetyka i weterynarza. Zobacz: BARF dla psa – jak zacząć? Wszystko o żywieniu psa surowym mięsem. Przykłady odpowiednich karm – Czym karmić psa rasy pomeranian? Naszą propozycją dla psów rasy pomeranian są delikatne karmy wysokomięsne, bez zawartości zbóż. Bardzo dobrze, jeśli karma posiada krótki skład i nie więcej niż dwa rodzaje białka – dzięki temu w przypadku alergii będziemy w stanie szybciej określić, co uczula naszego malucha i jakich źródeł białka w karmie unikać. Zobacz także: Dlaczego sucha karma jest szkodliwa dla psa? Jaka karma dla psa uczulonego na kurczaka? Czy weterynarz może polecać szkodliwy sposób żywienia?

Małe pieski kroczące dumnie u boku swoich właścicieli to bardzo częsty widok na polskich ulicach. Dlaczego tak kochamy miniaturowe psy i które rasy są z nich najpopularniejsze?Małe pieski - dlaczego tak je kochamy?Małe pieski przy pierwszym kontakcie urzekają nas przede wszystkim swoim wyglądem. Mały pies w rodzaju maltańczyka czy shih tzu wygląda po prostu uroczo i często zdarza się tak, że nawet kiedy jest już dorosłym psem, wiele osób, które zaczepiają na spacerach właściciela z małym pieskiem, uważa czworonoga za szczeniaka. A zatem wygląd to zazwyczaj najsilniejszy bodziec, który skłania nas do zakupu psa małej rasy. Bywa tak, że nawet specjalnie się nie zastanawiamy, jak sobie poradzimy z wychowaniem takiego psa, zresztą jego gabaryty wskazują, że nie powinniśmy mieć z tym problemu. Niestety jest to błędne przekonanie i wychowanie małego psa w niektórych przypadkach jest bardziej wymagające niż dużego czworonoga. Prawda jest jednak taka, że małe pieski po prostu bez problemu podbijają serca zarówno małych dzieci, seniorów, jak i młodych, pracujących ludzi, dla których przechadzanie się z mopsem u boku jest po prostu modne. Także żyjąc pod wspólnym dachem z małym psem, wyobrażamy sobie te wspólne życie sielankowo, jakby miało ono polegać tylko na trzymaniu psa na kolanach, głaskaniu i momentach wspólnej zabawy. Małe pieski - zalety miniaturowych rasRzeczywiście, trzymanie psa na kolanach, głaskanie i wspólna zabawa to stałe punkty interakcji właściciela z małym psem i jedna z zalet we wspólnym obcowaniu. Małe psy pasują do małych mieszkań, choć tak naprawdę im więcej pies ma zapewnionej przestrzeni, tym dla niego lepiej. Małe pieski są mało problemowe podczas przemieszczania się z nimi. Nawet starsza osoba jest w stanie wziąć je na ręce, kiedy jest ku temu uzasadniona potrzeba, choćby taka jak usadowienie psa na weterynaryjnym stole podczas wizyty u weterynarza. A jeśli w grę wchodzi dłuższa podróż, z małym psem będzie nam z pewnością prościej niż z dużym, który często samymi swoimi gabarytami powoduje, że transport bywa pies to również mniejsze koszty utrzymania, co dla wielu właścicieli jest bardzo istotną sprawą. Na karmę wydamy dużo mniej pieniędzy niż w przypadku dużego psa. Także pielęgnacja, ze względu na jego rozmiary, zajmuje zazwyczaj dużo mniej czasu. Mały pies również dużo mniej brudzi, traci mniej sierści, po intensywnym spacerze zostawia mniej śladów i nie rozrzuca jedzenia wokół miski, kiedy je. Zwykle też potrzebuje mniej ruchu i krótszych spacerów, a każdy właściciel, który sprząta na zewnątrz po psie kiedy ten się załatwi, doskonale wie, że znacznie prościej zebrać odchody małego niż dużego jeszcze jedna, bardzo istotna zaleta małych piesków - z zasady żyją dłużej niż duże psy, tak samo jak później osiągają wiek psiego seniora. Można powiedzieć, że posiadanie małego psa przekłada się na więcej lat wspólnej radości i obcowania. A czy małe psy mają wady, które mogą być istotne przed decyzją o zakupie czworonoga w miniaturowym rozmiarze?Małe pieski to mały kłopot?Mały pies to zazwyczaj mniej wydatków i mniej obowiązków. Z całą pewnością łatwiej jest nam nad nim zapanować, szczególnie kiedy interakcja na zewnątrz z innymi czworonogami robi się zbyt intensywna. Niestety właśnie podczas takich interakcji jest bardziej podatny na urazy, szczególnie kiedy mały pies nie traktuje większego psa z respektem. Również interakcje małych psów z małymi dziećmi mogą skończyć się uszkodzeniem tych pierwszych (choć równie dobrze i tych drugich).Niektórzy właściciele małych psów uważają, że nie potrzebują one szkolenia, co często okazuje się błędem. W rzeczywistości małe psy są zazwyczaj bardziej pobudliwe niż duże i mogą sprawiać problemy wychowawcze. Najczęściej jest tu winny sam właściciel, który rozpieszcza małego psa i nie wpaja mu podstawowych zasad współżycia. Nasz czworonóg może wtedy zacząć przejawiać syndrom małego psa - będzie szczekał, gryzł i warczał na właściciela żeby coś na nim wymóc lub kiedy ten będzie mu chciał czegoś zabronić. Pamiętajmy zatem, że małego psa należy traktować jak każdego innego. Warto poddać go prostemu szkoleniu, dzięki któremu zacznie reagować na najważniejsze komendy. Natomiast jeżeli będziemy małego pieska traktować jako synonim maskotki może to się skończyć bardzo źle. Nadmierne okazywanie czułości przez właściciela zazwyczaj powoduje, że pies staje się niestabilny emocjonalnie i pieski - najpopularniejsze rasyW chwili, kiedy rozstrzygnęliśmy wszystkie plusy i minusy w kwestii posiadania małego psa, nadchodzi decyzja o zakupie konkretnej rasy. Oto kilka przykładów małych piesków, które są wyjątkowo popularne i zdobyły już serca wielu miłośników miniaturowych terrierOto popularny york, który obecnie jest chyba najczęstszym widokiem na ulicach polskich miast, czasami niesiony przez właściciela na rękach. Prowadzenie tego małego pieska na smyczy wydaje się czasami przesadą, ale psiaki te są znane ze swych skłonności do zaczepek i smycz jest jak najbardziej wskazana. York, zarówno kiedy jest szczeniakiem, jak i w wieku dorosłym, sprawia urocze wrażenie, ale należy pamiętać, że to pies o myśliwskim rodowodzie, który wymaga od właściciela odpowiedniego szkolenia, a nie ciągłego pobłażania. W przeciwnym razie może wyrosnąć na psiego To obecnie bardzo popularny mały pies, który świetnie dostosowuje się do każdej mieszkaniowej sytuacji. Może mieszkać z rodziną i z samotną osobą - w obu przypadkach nie jest absorbujący. Nie wymaga szczególnej aktywności na spacerze, nie jest również wymagający w pielęgnacji, a jednocześnie wprowadza do życia człowieka dużo pozytywnej energii. To idealny pies dla singla, który chce mieć więcej czasu dla siebie po powrocie z pracy. Trzeba jednak mieć świadomość o podatności mopsa na schorzenia układu to typowy pies do towarzystwa. Jest bardzo ceniony za swój łagodny charakter i inteligencję. Podczas zabawy jest żywiołowy, ale w domu ceni sobie spokój i stabilizację, często w tych warunkach dopraszając się o uwagę i pieszczoty. Jego biała sierść wymaga regularnej pies naprawdę niewielkich rozmiarów, który uwielbia być w centrum uwagi. Stał się bardzo popularny za sprawą kilku hollywoodzkich filmów, jednak w żadnym wypadku nie należy traktować go jak maskotki. W równym stopniu lubi się bawić, co przesiadywać w mieszkaniu na kolanach lub u boku dzielimy na trzy rodzaje: krótkowłose, szorstkowłose i długowłose, a w ramach rasy są jeszcze jamniki normalnego rozmiaru, miniaturowe oraz jeszcze mniejsze, czyli królicze. To psy popularne w Polsce od wielu dziesięcioleci, z jednej strony uważane za uparte i szczekliwe, z drugiej z wielką łatwością kradnące ludzkie serca. Bardzo przywiązują się do swojej ludzkiej rodziny i zazwyczaj śpią w łóżku u boku swoich miniaturowyPinczer miniaturowy był swojego czasu najpopularniejszym z najmniejszych psów w Polsce. Określany również jako ratlerek lub sarenka, jest pełnym energii, małym, drobnym pieskiem, który ma wesoły charakter i znany jest ze swojego częstego szczekania. Jest jednym z najbardziej aktywnych psów wśród małych tzuOto pies, który w ostatnich latach zdobył w Polsce niezwykłą popularność. To ufny, czuły i towarzyski czworonóg o niezwykłej aparycji, który z miejsca potrafi rozczulić każdą napotkaną osobę. W równym stopniu lubi spokojnie i długo spacerować, co wylegiwać się w domu na kanapie. Co prawda wymaga regularnej pielęgnacji, ale w zamian zawsze potrafi wprowadzić właściciela w dobry nastrój. Jest też trochę dystyngowany i niezależny - czasami mówi się o nim, że ma koci charakter, ponieważ lubi chadzać własnymi miniaturowy pomeranianPomeranian to pies, który z wyglądu przypomina miniaturowego lwa, ze względu na bujny kołnierz wokół szyi. To bardzo lojalny i towarzyski piesek, którego często można było niegdyś spotkać u boku starszych pań. Trzeba jednak pamiętać, że to też pies, który wymaga sporej dawki aktywności i lubi się bawić. Jest dosyć szczekliwy, ale to właśnie sprawia, że nadaje się znakomicie na psa alarmującego, choć jego pocieszny wygląd nie przestraszy żadnego małych psów jest oczywiście dużo więcej i jeśli komuś nie wystarczają powyższe propozycje, śmiało może szukać innej, mniej znanej rasy. Ważne żeby pamiętał, że małe pieski nie oznaczają jednocześnie małych obowiązków lub ich braku. Każdy pies, nieważne, czy mały czy duży, zasługuje na naszą uwagę i właściwe wychowanie. Tylko w ten sposób będziemy mu w stanie zapewnić zrównoważony

Przez aktualizacja dnia 18:58 Powszechnie uznaje się, że najsilniejszym alergenem odzwierzęcym w naszych domach jest sierść psa. W rzeczywistości jednak to nie sierść uczula, a złuszczony naskórek oraz obecna w ślinie albumina. To one osiadają na sierści psów, która staje się nośnkiem alergenu. Mimo, że nie istnieją psy "antyalergiczne", są rasy, które oddają mniej alergenów do otoczenia, bo mniej linieją. Są to np. tzw. psy z włosami, czyli psy z włosem okrywowym, bez podszerstka. Rasy psów dla alergików to pudel, bichon frise, shih tzu czy basenji. Rasy psów dla alergików 1. Bichon frise ©Shutterstock To niemal pewne, że wszędzie tam, gdzie zapytasz o psy dla alergików, padnie nazwa tej rasy. Bichon frise to mały, bardzo wesoły piesek do towarzystwa, który zachwyca wyglądem, usposobieniem i oddaniem. Dorosły pies osiąga wagę od 4,5 do 7 kg. Niewielkich rozmiarów pies o białym umaszczeniu, z wełenką zamiast tradycyjnej sierści, z oczkami i nosem czarnymi jak węgiel, do złudzenia przypomina pluszową maskotkę. Długie, białe loczki, przypominające w dotyku watę cukrową, wymagają jednak starannej pielęgnacji: częstego czesania i regularnych wizyt u fryzjera. Bichon frise to pies, który potrzebuje obecności człowieka: bardzo lubi się przytulać i gdyby mógł, nie odstępowałby swoich opiekunów na krok. Uwielbia się bawić i ma w sobie dużo energii, będzie więc odpowiednim kompanem dla dzieci. W stosunku do obcych jest łagodny. Jeśli nie zaniedbasz socjalizacji, Twoich gości będzie witać z radością. 2. Maltańczyk ©Shutterstock Delikatny i wrażliwy maltańczyk to pies o niewielkich gabarytach, ale o wielkim charakterze. Jego czysto biała, długa, jedwabista sierść sprawia, że wygląda naprawdę elegancko. U maltańczyków wystawowych ceni się długą sierść, zaś psy, które nie będą wystawiane, można regularnie strzyc, co znacznie ułatwia ich codzienną pielęgnację. Choć maltańczyk jest małym psem o uroczym, przypomninającym maskotkę wyglądzie, nie należy zaniedbywać jego szkolenia. Zazwyczaj nie sprawia ono trudności, wręcz przeciwnie – prawdziwą przyjemnością jest praca z tak łagodnym, mądrym i chętnym do zabawy psem! 3. Pudel ©Shutterstock Pudel jest rasą występującą w kilku wielkościach – psy różnią się od siebie nie tylko rozmiarem, ale usposobieniem. Najmniejszy jest pudel toy, który – zgodnie z nazwą – przypomina zabawkę. Niewielkich rozmiarów psem jest także pudel miniaturowy. Obie odmiany są wesołe, energiczne, ale jednocześnie… dość hałaśliwe. Spokojniejszymi psami są pudle średnie i duże. Wszystkie pudle to odpowiednie psy dla alergików. Ich specyficzny, wełnisty włos jest bardzo obfity, miękki i wykazuje tendencję do skręcania się. Ogromną zaletą szaty pudli jest to, że psy nie linieją. Niestety pudle wymagają szczególnej troski o szatę i regularnej jej pielęgnacji. Co kilka dni konieczne jest szczotkowanie, a raz na 2-3 miesiące należy psa obciąć. Pudel to pies, z którym powinien sobie poradzić nawet początkujący opiekun czworonoga. Najłatwiej wychowuje się pudla dużego, który odznacza się ponadprzeciętnym posłuszeństwem i wykazuje łatwość w nabywaniu nowych umiejętności. Pudle mniejszych rozmiarów również są zwykle bezproblemowe, chętne do współpracy, miłe i towarzyskie. Należy im zapewnić odpowiednią dawkę ruchu i okazać zainteresowanie, a odwdzięczą się przywiązaniem i wniosą do domu pozytywną energię. 4. Shih tzu ©Shutterstock Shih tzu to pies rasy chińskiej. Jest czworonogiem niewielkich rozmiarów (waży od 4 do 8 kg i osiąga do 30 cm w kłębie), o pięknym, długim włosie. Występuje w rozmaitym umaszczeniu, zarówno jednolitym, jak i łaciatym. Shih tzu to doskonały pies dla alergika, jednak musisz mieć świadomość, że pielęgnacja jego włosia jest pracochłonna, a zabiegi kosmetyczne należy przeprowadzać regularnie, jeśli chcesz zachować piękny wygląd pupila. Jeśli nie planujesz wystawiać psa i nie zależy Ci na piesku z efektowną, długą szatą, możesz go krótko ostrzyc. Mały i urodziwy pies będzie idealnym towarzyszem dla rodzin z dziećmi, a także dla osób, które sporo czasu spędzają poza domem – shih tzu ma naturę śpiocha, więc czas nieobecności opiekunów powinien wykorzystać na drzemkę, a nie na niszczenie mieszkania. Nie oznacza to jednak, że pies nie potrzebuje częstego kontaktu z właścicielem, zabawy i bliskości. Ten radosny, spokojny pies pozostanie w dobrej kondycji psychicznej tylko wtedy, jeśli zapewnisz mu odpowiednią dawkę czułości i zainteresowania. Shih tzu jest psem oddanym, wiernym i lubiącym przytulanie, ale przypomina trochę kota: sam decyduje, kiedy jest najlepsza pora na odrobinę czułości. Psy rasy shih tzu są przyjaźnie nastawione do ludzi, pogodne i zrównoważone. Lubią się bawić, więc będą dobrym towarzystwem dla dzieci, pod warunkiem, że nauczysz pociechy delikatności wobec czworonoga. Shih tzu nie wywołuje konfliktów, potrafi żyć w zgodzie pod jednym dachem z innymi zwierzętami. Nie musisz wyprowadzać go na bardzo długie spacery, ale koniecznie zapewnij mu ruch i daj możliwość spożytkowania energii. 5. Basenji ©Shutterstock Psy dla alergików nie zawsze mają nietypową sierść lub włosy. Basenji to piękny i wyjątkowy pies o typowej krótkiej sierści. Tym, co wyróżnia rasę spośród innych psów i co sprawia, że basenji to świetna rasa psa dla alergika, jest niezwykła dbałość czworonoga o higienę. Pies tej rasy będzie codziennie wylizywać sobie sierść i myć się przy użyciu łap – dokładnie tak, jak robią to koty. Natura basenji w ogóle w znacznej mierze przypomina kocie usposobienie. Psy tej rasy są indywidualistami – do tego bardzo inteligentnymi i upartymi. Jednocześnie są to psy niezwykle ciekawe świata, żywiołowe i pełne energii. Bardzo przywiązują się do opiekunów, nie znoszą zamknięcia i uwielbiają być w centrum zainteresowania. Przy ich wychowywaniu i szkoleniu trzeba być cierpliwym i konsekwentnym. Ze względu na fakt, że basenji bywa uparty, samodzielny i niezależny, raczej nie jest polecany jako pierwszy pies. Z pewnością nie powinien być wybierany na członka rodziny przez osoby, które dużo czasu spędzają poza domem, bo potrzebuje dużo uwagi ze strony opiekunów, a pozostawiony sam sobie, może z nudy i frustracji dokonać wielu zniszczeń w mieszkaniu. Basenji jest psem średniej wielkości, dorosły samiec osiąga wielkość ok. 43 cm, suka – 40 cm. Długie nogi, gładka, krótka sierść i specyficzny sposób poruszania się sprawiają, że psy tej rasy prezentują się niezwykle elegancko. Basenji występują w różnym umaszczeniu, typowe połączenie barw: czarnej, białej i rudej, pojawia się w kilku konfiguracjach. Charakterystyczną cechą basenji są sterczące, spiczaste uszy, a także skośnie osadzone, ciemne oczy w kształcie migdałów. spaniel dowodny ©Shutterstock Irlandzki spaniel dowodny to największy pies z rodziny spanieli. Jego cechami charakterystycznymi są: ciemnobrązowe umaszczenie oraz gęsta, kręcona sierść na całym ciele, poza krótkowłosym pyskiem i ogonem. Dorosły pies tej rasy osiąga wagę 25-30 kg, a suczka 20-26 kg. Duże psy dla alergików stanowią zdecydowanie mniej liczne grono niż małe niealergiczne psy, ale irlandzki spaniel dowodny z pewnością zachwyci każdego miłośnika większych czworonogów. Pies ten jest idealny zarówno do tropienia zwierzyny, stróżowania, jak i radosnych zabaw czy długich pieszych wędrówek. Łagodność, delikatność i wesołe, żywe usposobienie powodują, że irlandzkie spaniele dowodne to idealne psy dla dzieci z alergią. Inne rasy psów, które uczulają najmniej: airedale terrier, bedlington terrier, bouvier des flandres, coton de tulear, czarny terier rosyjski, gryfonik, grzywacz chiński, irish soft coated wheaten terrier, kerry blue terrier, komondor, nagi pies meksykański, pinczer małpi, samojed, sznaucer, yorkshire terrier.

Jedną z najpopularniejszych obecnie ras psów jest maltipoo. Ten mały, puszysty pies ma wiele do zaoferowania swoim właścicielom. Niezależnie od tego, czy szukasz zwierzęcia domowego, czy towarzysza, maltipoo jest zdecydowanie wart rozważenia. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tej wspaniałej rasie! Jeśli szukasz małego, puszystego psa, który jest zarówno słodki, jak i zabawny, maltipoo może być rasą dla Ciebie. Psy te są mieszańcami ras maltańczyk i pudel i są wspaniałymi towarzyszami dla ludzi w każdym wieku. Maltipoo są zazwyczaj zdrowe i łatwe w pielęgnacji, co czyni je doskonałym wyborem dla zapracowanych rodzin lub każdego, kto chce mieć zwierzę domowe niewymagające dużych nakładów na utrzymanie. O czym musiz wiedzieć, kupując maltipoo? Sprawdź szczegóły dotyczące tej rasy psów! Przeczytaj również: Maltańczyk – najważniejsze informacje o tej rasie psa Maltipoo – pochodzenie Maltipoo to w zasadzie pies, który nazywany jest wręcz rasowym mieszańcem. Innymi określeniami na maltipoo są rasa hybrydowa oraz psy designerskie. Maltipoo nie jest jedynym psem, który zalicza się do tego grona. Wszystko zaczęło się bowiem od labradoodle – skrzyżowania labradora i pudla. Była to pierwsza rasa hybrydowa, rasa psów designerskich, stworzona w 1989 roku przez Wally’ego Conrona. Sam twórca po latach wypowiadał się, że jego próba stworzenia psa, który jednocześnie będzie idealnym psem przewodnikiem i towarzyszem dla osoby z alergią otworzyła puszkę Pandory. W ten sposób bowiem została zapoczątkowana swoista moda na psy ras hybrydowych. Idealnym przedstawicielem tego trendu jest właśnie Maltipoo – pies, który powstał z połączenia maltańczyka i pudla. Maltańczykiem jest matka, ojcem zaś jak najmniejszy pudel, najczęściej jest to pudel toy, czyli najmniejsza odmiana psów tej rasy. Połączenie pudla z psem innej rasy jest obecnie jednym z najpopularniejszych połączeń wśród psów hybrydowych na świecie. Maltipoo nie jest jedynym przedstawicielem tego trendu – wystarczy wymienić jeszcze właśnie labradoodle, golden doodle czy cavapoo. Maltipoo jednak w ostatnich latach jest zdecydowanie najpopularniejszą mieszanką. Historia Historia maltipoo rozpoczęła się w Stanach Zjednoczonych – co nie powinno być zaskoczeniem, w końcu właśnie ze Stanów Zjednoczonych wywodzi się większość ras designerskich. W swojej ojczyźnie już od 1995 roku uznawany jest za oficjalną, odmienną rasę. W przypadku krzyżowania tych psów należy pamiętać, że w pierwszym pokoleniu maltipoo matką musi być maltańczyk, a ojcem mały pudel, najczęściej pudel toy. Jednak w drugim pokoleniu oboje rodziców musi być już maltipoo. Krzyżowanie maltipoo z pudlem lub maltańczykiem zaburza proporcje tej rasy psów i jest niedopuszczalne. W takim wypadku bowiem potomek maltipoo i pudla lub maltańczyka miałby już siedemdziesiąt pięć procent cech danej rasy, co nie czyniłoby z niego idealnej hybrydy. Chociaż w Stanach Zjednoczonych maltipoo już od prawie trzydziestu lat uważany jest za rasę, to inne kraje, w tym Polska, nadal nie uznają jego rasowości. Hodowle maltipoo w Polsce, co prawda, istnieją, ale skoro psiaki te nie są uznawane za odrębną rasę, nie możesz wymagać od hodowcy, by przedstawił rodowód i pełną dokumentację tych psów. To wszystko nieco utrudnia nabycie szczeniaka i otwiera ogromne pole do popisu dla wszelkiego rodzaju pseudohodowli, w których dobro zwierząt nie ma najmniejszego znaczenia, bo liczy się wyłącznie szybki zysk. Dlatego tak istotne jest, byś dobrze sprawdził konkretną hodowlę, zanim zdecydujesz się na zakup maltipoo. Maltipoo – cena Cena tego psa, właśnie przez fakt, że związki kynologiczne nadal nie uznały tej rasy za odrębną, może być bardzo różna. Wahają się bowiem od dwóch do nawet ośmiu tysięcy złotych i wyżej. Przez wzgląd na różnego rodzaju pseudohodowle, możesz też znaleźć takiego psiaka odpowiednio taniej. Jednak pamiętaj, że cena nie jest tu najważniejszym kryterium. W tym przypadku warto zapłacić trochę więcej i mieć pewność, że nabywa się zdrowego pieska ze sprawdzonej hodowli. To też pomoże zwiększyć szanse, że zwierzak będzie zdrowy i nieobciążony różnymi problemami genetycznymi, które mogłyby być wynikiem, na przykład, chowu wsobnego. Maltipoo – wygląd Maltipoo z całą pewnością zwraca na siebie uwagę swoim wyglądem. Przypomina wyjątkowo uroczą maskotkę, dlatego miłośników psów tej rasy ciągle przybywa. Niech Cię jednak nie zmyli wygląd maltipoo. To nadal żywa istota, która potrzebuje czułości, miłości i odpowiedniego stopnia opieki. Dorosłe maltipoo są niewielkie – ważą od około dwóch i pół do około pięciu kilogramów i w kłębie osiągają około dwudziestu centymetrów. To naprawdę maluchy! Kolor sierści zależy od tego, jakiego koloru był pudel, którego geny ma w sobie ten psiak. Mogą być więc maltipoo czarne, czerwone, beżowe, brązowe, biszkoptowe, srebrne i wiele innych. Często sierść szczeniąt jest jaśniejsza niż sierść dorosłych osobników. Często zdarza się też, że na sierści pojawiają się białe plamki – najczęściej umiejscowione są na piersi, ogonku oraz łapkach. Ich sierść jest delikatnie kręcona, bardzo miękka i przyjemna w dotyku. Rośnie przez całe życie – dokładnie tak samo, jak w przypadku pudli czy maltańczyków. Psy tej rasy praktycznie nie linieją, co czyni maltipoo godnymi zainteresowania w przypadku poszukiwania psa idealnego dla alergika. Niezwykle charakterystyczną cechą w przypadku maltipoo są ich oklapnięte, miękkie i niewielkie uszka, a przy tym okrągłe oczka. To, w połączeniu z ich sierścią i wielkością jeszcze bardziej pogłębia wrażenie, że masz do czynienia z maskotką. Pamiętaj, że nie istnieje ustalony wzorzec wyglądu maltipoo, bo nie jest on uznawany za rasę przez związki kynologiczne. To otwiera pole do nadużyć. Sprawia to, że pieski mogą między sobą bardzo się różnić, w zależności od hodowli. W końcu, niestety, nie wszystkie hodowle są uczciwe. Dlatego tak ważne jest, by zwracać uwagę na szczegóły. Idealnym wzorcem maltipoo powinien być dla Ciebie amerykański przedstawiciel tej rasy. Tam faktycznie maltipoo jest uznawany za rasę, więc jej rozwój jest wspierany i podlega swoistej kontroli. Maltipoo – charakter Bez wątpienia maltipoo to urocze stworzonka nie tylko przez wzgląd na ich wygląd. Zachwycający jest bowiem także ich charakter. Pamiętaj jednak, że nie każdy maltipoo jest taki sam – w końcu to połączenie dwóch ras, a każdy pies, nawet w obrębietej samej rasy, może przejawiać inne cechy. Z założenia jednak rasa maltipoo to najlepsze połączenie cech maltańczyka i pudla. Oznacza to, że psiak powinien być figlarny, radosny, chętny do psot i zabawy. Oznacza to też, że z reguły jest bardzo inteligentny. Pudle mają bardzo krzywdzącą opinię psów niezbyt mądrych, ale to nieprawda – to psy niezwykle inteligentne, bystre i takie, które szybko i chętnie się uczą. Taki właśnie powinien być maltipoo. Przedstawiciel tej rasy jest zazwyczaj żywiołowy i towarzyski, chętny do spędzania czasu z domownikami – czy to przy zabawach i pieszczotach. Pomimo że maltipoo wygląda niewinnie, z natury jest bardzo ruchliwy, dlatego potrzebuje spacerów, które pozwolą mu się wybiegać, ale nie będą go zbytnio forsować. Maltipoo potrafi też dużo i głośno szczekać – w końcu pudle to psy bardzo czujne i takie, które gotowe są alarmować domowników, że zbliża się ktoś lub coś. Pieski maltipoo są też z natury ufne i bardzo czułe. Szybko i mocno przywiązują się do domowników i każda zmiana – wyjazd jednego z domowników do pracy zagranicę czy wyprowadzka z domu na studia – będzie przez tego psiaka bardzo mocno odczuwana. Ze względu na charakter maltipoo zdecydowanie nie powinien zostawać sam. Doskonale za to czuje się, gdy jest w centrum uwagi. Jeśli chcesz, by ten uroczy i słodki piesek był towarzyszem Twojego dziecka, musisz nauczyć dziecko odpowiedniego postępowania z nim. Przez wzgląd na naprawdę niewielkie rozmiary maltipoo bardzo łatwo zrobić mu krzywdę przez przypadek czy nieumiejętne obchodzenie się z nim. Maltipoo zdecydowanie nie nadaje się do domów, w których całymi godzinami musiałby pozostawać sam. W samotności będzie bardzo nieszczęśliwy. Maltipoo – pielęgnacja Bez wątpienia maltipoo to pies piękny, inteligentny i naprawdę uroczy. Wygląda jak maskotka, jednak zdecydowanie pluszową zabawką nie jest. Wymaga przede wszystkim dobrej opieki, by móc żyć szczęśliwie i rozwijać się prawidłowo. Odpowiednia pielęgnacja maltipoo może być nieco skomplikowana i czasochłonna, co musisz wziąć pod uwagę, gdy planujesz pieska tej rasy. O czym musisz pamiętać? Żywienie Odpowiednie żywienie psa dowolnej rasy ma ogromne znaczenie dla jego zdrowia i ogólnego samopoczucia. Żuywienie maltipoo nie jest tutaj żadnym wyjątkiem. W swojej diecie potrzebuje przede wszystkim dobrej jakości białka zwierzęcego. Możesz samodzielnie przygotowywać mu posiłki – jednak nie da się ukryć, że wymaga to czasu, energii i umiejętności. Samodzielne komponowanie jadłospisu Twojego psa może być dla Ciebie wyzwaniem. Wcale nie musisz się go podejmować, a nadal możesz dobrze żywić swojego psa. Sprawdź również: BARF dla psa – co to za dieta? Obecnie znajdziesz na rynku wiele karm komercyjnych dobrej jakości. Doskonałym przykładem takiej karmy będzie karma Country Nature – w przypadku maltipoo wybierz karmę przeznaczoną dla ras małych, taką jak Country&Nature Adult Small Indyk z warzywami. To pełnowartościowa, bezzbożowa i hypoalergiczna karma, która zaspokoi potrzeby nawet najbardziej wymagających psiaków. Inną interesującą karmą jest wysokiej jakości karma Belcando dostępna w wersji suchej, jak i mokrej, by dostarczyć psom wszystkiego, co najlepsze w smacznej, interesującej i doskonale przyswajalnej formie. Obie te karmy, jak i wiele innych, znajdziesz w naszym sklepie. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą! Zdrowie Rasa psa maltipoo należy do raczej zdrowych i długowiecznych. Ten mały psiak może przeżyć nawet kilkanaście lat. Nie znaczy jednak, że jest całkiem odporny na choroby. Rasa ta może dziedziczyć typowe problemy dla pudli i maltańczyków. Do tych problemów zaliczają się najczęściej problemy ze wzrokiem – zwłaszcza postępujący zanik siatkówki jest tutaj sporym problemem. Może pojawić się też epilepsja, problemy ze skórą czy układem kostnym. Brak podszerstka maltipoo powoduje, ze w chłodne dni sierść nie zapewnia im też odpowiedniej ochrony termicznej – to również musisz mieć zawsze na uwadze, by w pełni zadbać o zdrowie Twojego czworonoga. Pielęgnacja Pielęgnacja maltipoo jest dość czasochłonna i dla osób, które nigdy wcześniej się tym nie zajmowały, może być dość skomplikowana. Wszystkiego jednak możesz się nauczyć – musisz mieć tylko odpowiednią ilość czasu, cierpliwości i odpowiednie akcesoria. W przypadku psów tej rasy bardzo ważna jest dbałość o sierść – wymaga ona codziennego szczotkowania. Psiaki te nie linieją, ale ich sierść rośnie bez przerwy i ma tendencje do kołtunienia się. Trzeba ją więc codziennie wyczesywać i regularnie strzyc. Dłuższą sierść możesz przycinać samodzielnie lub korzystać z usług psiego fryzjera. Regularne kąpiele są konieczne, by sierść miała szansę wyglądać pięknie i być zdrową. Ważne jest też regularne sprawdzanie stanu oczu, uszu i pazurków i podjęcie odpowiednich kroków pielęgnacyjnych w razie potrzeby. Nie zapomnij też o dbaniu o stan użebienia Twojego czworonożnego przyjaciela. Czyszczenie zębów powinno się wykonywać regularnie – warto przyzwyczajać psa od szczeniaka do wszystkich czynności pielęgnacyjnych. Maltipoo – podsumowanie Maltipoo to rasa hybrydowa. Psy te nazywane są też psami designerskimi. Wywodzą się ze Stanów Zjednoczonych i są połączeniem dwóch ras – maltańczyka i pudla, najczęściej w odmianie toy. To psiaki żywiołowe, figlarne i pełne czułości, a także radości życia. Ich miękka, kręcona sierść praktycznie nie wypada, co sprawia, że psy te warte są rozważenia podczas poszukiwania czworonożnego towarzysza dla alergika. Są idealnymi towarzyszami dla miłośników psów małych ras. Rasa maltipoo jest jednak dość wymagająca w pielęgnacji. Ze względu nas swój charakter maltipoo nie mogą zbyt długo zostawać same – inaczej będę bardzo nieszczęśliwe. Ignorowane i pozostawione same sobie mogą być też uciążliwe dla otoczenia, bo mają tendencje do głośnego i długotrwałego szczekania. Sprawdź: karma dla maltipoo dostępna w sklepie internetowym Jeśli marzy Ci się maltipoo, musisz zapewnić mu odpowiedni poziom opieki. Zadbaj również o odpowiednie żywienie tej rasy psów i wybierz dla niej najlepszą karmę. Wszystko, czego potrzebujesz, by zapewnić psu doskonałe warunki życia, znajdziesz w sklepie Apetete.

Szukasz czworonoga, który będzie nie tylko uroczy i chętny do zabawy, ale także zadziwi cię ponadprzeciętnym ilorazem inteligencji? Okazuje się, że niektóre rasy są wyjątkowo mądre! Poznaj ranking psiej inteligencji i dowiedz się, jaka jest, zdaniem ekspertów, najmądrzejsza rasa psów! Czy wiesz, że mądre rasy psów są najbardziej posłuszne? Ruchliwy, empatyczny, kanapowiec czy nieśmiały? A Ty, za jakimi psami przepadasz najbardziej? Pośród cech charakterystycznych czworonogów można wyróżnić jeszcze jedną: inteligencję. Ceniony badacz psiej psychologii, Stanley Coren, stworzył ranking psiej inteligencji. Amerykański naukowiec podzielił psią inteligencję na kilka odmian: adaptacyjną, która odpowiada za kreatywność, inteligencję pracy, która mierzy poziom rozumienia i wykonywania poleceń oraz instynktowną, czyli wrodzone talenty psów. To nie koniec podziałów Corena – wśród opracowanych przez niego kategorii można znaleźć inteligencję kinetyczną, przestrzenną czy interpersonalną. W książce swojego autorstwa „Inteligencja Psów”, Stanley Coren przedstawił zestawienie ocen 199 ekspertów, którzy specjalizowali się w trenowaniu psiego posłuszeństwa. Ich odpowiedzi były zadziwiająco spójne, jednak każdy z nich podkreślał, że inteligencja psa zależy także od treningu czworonoga, a od każdej reguły są wyjątki. Grupa naukowców pod przewodnictwem Stanleya Corena przyjęła określony schemat, który pozwalał badaczom przyporządkować rasy psów do danej kategorii. Pod uwagę wzięto: posłuszeństwo oraz ilość powtórzeń, które należało przećwiczyć, by pies zdołał zapamiętać sposób wykonywania danej komendy. W oparciu o wyniki tak przeprowadzonych badań stworzono ranking najmądrzejszych psów. Zdaniem badaczy, mądre rasy psów to te, które charakteryzują się wysokim stopniem posłuszeństwa według swojego właściciela (oceniono je aż na 95%) i te, które potrzebowały nie więcej niż czterech powtórzeń, by nauczyć się konkretnej komendy. Najlepszy na liście okazał się border collie, który uwielbiał treningi z ekspertami. To właśnie on – Rico z Dortmundu – potrafił rozróżnić 250 zabawek! Miejsce psa szybko zajęła amerykańska suczka Chaser. Przedstawicielka border collie rozumie 1022 słowa i umie podzielić zabawki według kształtu i funkcji! Ogromną sensację wzbudza Jumpy – kolejny przedstawiciel rasy border collie. Ten inteligentny czworonóg robi salta i jeździ na hulajnodze! Drugie miejsce w rankingu należy do pudla, a trzecie do owczarka niemieckiego. Tuż za podium plasuje się golden retriever. Pierwszą piątkę zestawienia zamyka doberman. Ranking najmądrzejszych psów Mówi się, że psy to jedne z najmądrzejszych zwierząt. Jeśli jesteś posiadaczem czworonoga, to z pewnością swojego pupila uważasz za najpiękniejszego i najbardziej inteligentnego. Absolutnie w to nie wątpimy, jednak badania pokazały, że istnieją konkretne rasy czworonogów, które wyróżniają się ponadprzeciętnym intelektem. Jaka jest najmądrzejsza rasa psów? Jeśli Twój pupil nie znalazł się na poniższej liście, to nie masz żadnych powodów do zmartwień. Psy, tak jak ludzie, różnią się między sobą poziomem inteligencji. Jedne czworonogi są leniwie i nie mają ochoty na naukę, a inne wręcz przeciwnie – uwielbiają zagadki i nowe wyzwania. Inteligencja psa nie zależy wyłącznie od przynależności do konkretnej rasy, ale w dużej mierze od temperamentu i zaangażowania właściciela. Pamiętaj, że pies nie musi być wyjątkowo inteligentny, by być Twoim wiernym przyjacielem i towarzyszem wspólnej zabawy! Border collie Border collie to rasa o ogromnym temperamencie i niezwykle wesołym usposobieniu. Ten pies jest wyjątkowo stanowczy w pracy ze stadem owiec, jednak wobec swojego właściciela cechuje się wielkim oddaniem. Border collie z natury jest przyjacielski i łagodny względem ludzi. Cechą, która wyróżnia border collie, jest jego sposób pracy ze stadem zaganianych zwierząt. Pies porusza się na delikatnie zgiętych łapach, jego głowa jest opuszczona, a spojrzenie wbite w stado. Za sprawą tego przenikliwego wzorku, border collie jest w stanie utrzymać zwierzęta w ryzach i zaprowadzić grupę do celu. Border collie, w odróżnieniu od innych ras zaganiających, nie szczeka podczas wykonywania swoich obowiązków. Pies jest mocno skoncentrowany na tym, co robi i reaguje na każde polecenie wydawane przez pasterza. Zaganianie zwierząt to nie jedyna aktywność, w której poradzi sobie border collie. Przedstawiciel tej rasy doskonale sprawdza się jako pies ratowniczy, w dogoterapii czy przy wykrywaniu narkotyków. Najmądrzejsza rasa psów to kategoria, do której bez wątpienia można zaliczyć border collie. Psy są zawsze chętne do pracy i szybko przyswajają nową wiedzę. Zbyt szybko nudzą je tradycyjne kursy treningowe, więc pełnie swoim możliwości border collie osiągnie pod okiem eksperta. Rasa ta bywa uparta, co sprawia, że dla nowicjuszy początki mogą być ciężkie. Pudel Jego dziwna fryzura sprawia, że przypięto mu łatkę głupiego zwierzaka. Pudel to jednak uroczy czworonóg, który podbił ranking najmądrzejszych psów. Niektórzy uważają nawet, że to najinteligentniejsze psy na świecie. Pudle bardzo szybko uczą się nowych rzeczy i bez najmniejszego problemu zapamiętują coraz to nowsze komendy właściciela. Intelekt pudli ceniony jest od wielu lat. Pierwotnie brały one udział w polowaniach na kaczki, ponieważ dzięki smukłej sylwetce, dużej szybkości i sprytowi były w tym niezawodne. Nawet w literaturze można znaleźć wzmianki o pudlach – pas tej rasy posiadał sam Ignacy Rzecki z powieści „Lalka”. Pudle są bardzo zacięte, a nawet uparte. Te cechy charakteru nie przeszkadzają im w nauce nowych rzeczy i robieniu szybkich postępów na szkoleniach. Rasa ta nie sprawia żadnych problemów w wychowaniu, ponieważ szybko uczy się co jej wolno, a czego nie. Pudle to czworonogi wpatrzone w swojego właściciela – są idealnym towarzystwem dla całej rodziny, także małych dzieci i zwierząt. Owczarek niemiecki Nie ma innej rasy psów, która może być wykorzystywana do tak różnorodnych celów jak owczarki niemieckie. Zwierzęta pierwotnie pełniły funkcję psów pasterskich, a obecnie wykorzystuje się je jako psy policyjne i stróżujące, a także jako psy poszukiwawcze i terapeutyczne, psy-ratowniki i psy-przewodniki. Ponadprzeciętna inteligencja psa sprawia, że owczarek niemiecki niezwykle chętnie się uczy. Przedstawiciele tej rasy doskonale współpracują na treningach czy zawodach. Dzięki ogromnemu zapałowi do pracy owczarki niemieckie uwielbiają nowe wyzwania i za wszelką cenę starają się im sprostać. Kombinacja wytrzymałości, pracowitości i posłuchu, sprawia, że owczarek niemiecki jest niezwykle popularną rasą, która radzi sobie nawet w najtrudniejszych zadaniach. Golden retriever Golden retriever to rasa, która zajmuje wysoką pozycję wśród czworonogów lubianych przez Polaków. Czworonogi są znane i lubiane nie tylko w Europie – golden retriever popularnością cieszy się także w Stanach Zjednoczonych. Golden retriever to rasa, która zaliczana jest do psów aportujących. Czworonogi doskonale nadają się bowiem do aportowania zwierzyny. Ich ponadprzeciętne umiejętności dostrzec można zwłaszcza w wodzie – poruszają się w niej z ogromną gracją i przyjemnością. Wyjątkowa inteligencja i łatwość w przyswajaniu nowej wiedzy sprawiają, że golden retriever to wszechstronna rasa, świetnie sprawdzi się w wielu dyscyplinach. Ogromne możliwości w połączeniu z łagodnym usposobieniem sprawiają, że psy są doskonałymi przewodnikami osób niepełnosprawnych i niewidomych. Doberman pinczer Dobermany często są uważane za psy agresywne, niezwykle odporne i mądre. Usposobienie czworonoga jest kwestią indywidualną, jednak dyskusji nie podlega jedna cecha – inteligencja psa. Już w latach 20. ubiegłego wieku podziwiano szybkość w podejmowaniu decyzji, zimy charakter i ogromną odwagę dobermanów. W rozmaitej literaturze przedstawicieli tej rasy opisywano jako „psy o niecodziennej odwadze i niezwykłej wprost inteligencji”. Już sama elegancka i dumna postawa oraz smukła głowa sprawiają, że wygląd dobermana jest bardzo inteligentny. W tym przypadku pozory nie mylą – psy są obdarzone naprawdę imponującym ilorazem inteligencji! Czworonogi bardzo szybko uczą się nowych komend i uwielbiają wyzwania. Pod okiem dobrego trenera można wykorzystać ich cały potencjał – psy pozwalają się szkolić i prowadzić. Rottweiler Dumny i niezwykle pewny siebie rottweiler jest obiektem pożądania wielu właścicieli czworonogów. Okazuje się, że to rasa nie dla każdego – na rottweilera powinni się zdecydować tylko ludzie odpowiedzialni i doświadczeni, którzy potrafią zapanować nad psem. Inteligencja to zdecydowanie największy atut tej rasy. To właśnie ona sprawia, że psy rottweilery są tak bardzo wymagające. Intelekt psa w odpowiedni sposób należy kształtować już od najmłodszych chwil życia szczenięcia. Podstawowe komendy i bezwzględne posłuszeństwo wobec rodziny to coś, czego rottweiler musi się szybko nauczyć. Początkowo lekcje powinny być krótkie i niezbyt męczące. Najlepszym ich zwieńczeniem jest wspólna zabawa. Z kolei dobrą motywacją będzie miska pełna specjalistycznej karmy dla Rottweilera. Owczarek szetlandzki Owczarek szetlandzki to rasa, która pochodzi z Wysp Szetlandzkich. Od lat używano jej do pasienia owiec, pilnowania domu czy łapania szczurów i myszy. Pierwszy przedstawiciel tej rasy trafił do Polski w latach 60. ubiegłego wieku. Był to śniady Heylens Carous, który urodził się w 1967 roku. Owczarek szetlandzki to łagodny, oddany pies pracujący, który wyróżnia się dużą inteligencją. Pies bardzo dobrze sprawdza się w szkoleniach i psich sportach, a praca z trenerem sprawia mu dużą przyjemność. Rasa chętnie, a jednocześnie szybko, uczy się nowych komend. Najmądrzejsza rasa psów – a to historia! Ranking psiej inteligencji nie jest kompletny bez jeszcze jednego przedstawiciela – spaniel kontynentalny Papillon także wyróżnia się ogromnym intelektem. Ten niezwykle mądry pies na dworach królewskich był traktowany jako maskotka – jego zadaniem było umilanie czasu właścicieli. W późniejszych latach papillon był zwierzęciem cyrkowym. Obecnie czworonóg jest typowym psem rodzinnym. Spaniele kontynentalne były tak cenione, że często pojawiały się nawet na obrazach! Pierwszą podobiznę psa odnaleziono w kościele w Asyżu na fresku, którego autorem był Giotto. Fresk włoskiego artysty, Altichiero, zatytułowany „Ukrzyżowanie” to kolejny dowód na to, że papillony od lat gościły w Italii. Miniaturowe spaniele były ulubieńcami Henryka IV, Ludwika XIII czy Ludwika XIV. Mówi się nawet, że pies tej rasy towarzyszył Marii Antoninie w drodze na szafot podczas rewolucji francuskiej! Najmądrzejsza rasa psów – te czworonogi zadziwiają intelektem! Okazuje się, że inteligencja psa to zagadnienie, które interesuje wielu badaczy. Wesołe usposobienie, wierność i łagodność to nie jedyne cechy, których od swoich czworonogów oczekują przyszli właściciele. Po raz kolejny przypominamy, że ranking najmądrzejszych psów nie jest idealny, a od każdej reguły zdarzają się wyjątki. Lista wyszczególnionych ras nie powinna być powodem faworyzowania jednych psów bardziej niż innych. Brak posłuszeństwa niekoniecznie oznacza bowiem brak inteligencji – czasami jest to po prostu uparty charakter pupila. A Ty co sądzisz o powyższym zestawieniu? Zgadzasz się z opiniami ekspertów, a może Twoje doświadczenia są zupełnie odmienne? Koniecznie napisz, jaka jest według Ciebie najmądrzejsza rasa psów. Z ogromną przyjemnością dowiemy się, co masz na ten temat do powiedzenia!

Alergia na psy dla wielu miłośników czworonogów oznacza konieczność trzymania się od ich na bezpieczną odległość. Okazuje się, że istnieją psy dla alergików, które są polecane dla osób z łagodnymi objawami, ponieważ nie uczulają prawie wcale. Chcesz wiedzieć, skąd się bierze alergia na psa oraz jaki pies dla alergika jest najlepszy? Przeczytaj. Co jest powodem alergii na psa?Jak powstaje alergia na psa?Objawy alergii na psaJakie są objawy alergii na psy?Hipoalergiczne psy dla alergikówPudelYorkshire terrierMaltańczykShih tzuPortugalski pies dowodnySamojedBasenjiBedlington terrierBichon friseBolończykIrish Soft Coated TerrierSznaucer Czarny terier rosyjskiLabradoodleTylko sprawdzone hodowle psów dla alergikówJak wygląda życie alergika z psem?Odczulanie na psy Co jest powodem alergii na psa? Sierść, wbrew pozorom, nie jest alergenem. To, co uczula, to wydzielina z gruczołów, które znajdują się w skórze psów. Wydzielina może się przyklejać do sierści, dlatego martwe włosy, jako nośniki wydzieliny, mogą uczulać. Niektórzy wykazują objawy nadwrażliwości także na pewne białka, które występują w moczu, ślinie, łzach i w kale psów. Białko, które uczula, to między innymi Can f1. W większości przypadków właśnie ono odpowiada za nieprzyjemne objawy alergii na psy u ludzi. Alergeny zwierzęce to alergeny wziewne. Znajdują się w kurzu domowym lub tapicerce mebli. Mogą się unosić w powietrzu przez wiele godzin, a także pozostawać w mieszkaniu po wyprowadzeniu zwierzęcia na stałe, nawet przez kilka miesięcy. Oznacza to, że wystarczy oddychać w pomieszczeniu, w którym jest lub był pies, by pojawiły się objawy. Alergia na psy to nadwrażliwość układu immunologicznego człowieka na psie alergeny, czyli białka pochodzące z jego wydzielin lub wydalin. Białka te są traktowane przez komórki odpornościowe człowieka jak niebezpieczny intruz, dlatego kierują przeciwko nim odpowiedź immunologiczną. Taka reakcja komórek układu immunologicznego jest nadmierna i wynika z ich nieprawidłowego rozpoznania niebezpieczeństwa w psich alergenach. Jak powstaje alergia na psa? Alergia rozwija się tylko u niektórych. Trudno powiedzieć, co dokładnie predysponuje do jej wystąpienia. Mogą to być czynniki środowiskowe, ale także genetyczne. Styczność z alergenem, czyli białkiem z psiej wydzieliny lub wydaliny dla większości ludzi jest czymś normalnym dla układu immunologicznego i nie daje objawów. Niektórzy uczulają się na niego, czyli ich układ immunologiczny źle go rozpoznaje. Organizm człowieka zaczyna traktować takie białko jak wroga, choć w rzeczywistości nie jest niebezpieczne. Na tym etapie objawy alergii są słabo wyrażone lub w ogóle nie występują. Kiedy człowiek znowu znajdzie się w środowisku, w którym psie alergeny unoszą się w powietrzu, pojawią się u niego już typowe, silnie wyrażone objawy alergii na psy. Objawy alergii na psa Szacuje się, że około 21% Polaków to alergicy, ale tylko część z nich jest uczulona na psy. Objawy alergii mogą być łagodne lub silnie wyrażone. Wszystko zależy od reakcji układu immunologicznego na psie alergeny. W niektórych przypadkach konieczne jest łagodzenie objawów za pomocą leków z apteki (dostępne są takie bez recepty lub na receptę). Jakie są objawy alergii na psy? kichanie, często napadowe;surowiczy lub śluzowy wypływ z nosa;zatkanie nosa przez wydzielinę lub obrzęk błony śluzowej nosa;spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła;świąd nosa, spojówek, gardła i podniebienia;zaczerwienienie spojówek;upośledzenie węchu;łzawienie oczu;ból głowy;duszność;kaszel. Hipoalergiczne psy dla alergików Nie istnieją rasy, które w ogóle nie uczulają, dlatego pojęcie „hipoalergiczne rasy psów” nie jest do końca poprawne. Można za to wyróżnić rasy, które uczulają ludzi w mniejszym stopniu. Są to przede wszystkim rasy z włosami lub z sierścią bez podszerstka, te ze skąpo wypadającą, krótką sierścią oraz zwierzęta, które prawie w ogóle się nie ślinią, dlatego np. bernardyn czy bokser nie będą dobrymi psami dla alergików z powodu częstego ślinienia się. Pudel To rasa uważana za najbardziej inteligentną. Pudle mają bujną sierść, która wbrew pozorom nie uczula lub uczula w małym stopniu. Wymagają regularnych kąpieli i strzyżenia raz na kilka miesięcy. Ich sierść skąpo wypada, dlatego są polecane osobom z nadwrażliwością na psy. Mają silny instynkt łowiecki, w przeszłości była to bardzo popularna rasa myśliwska. Pudle miniaturowe ważą 2,5-3 kg, pudle średnie ważą 15-18 kg, a pudle duże osiągają masę ciała powyżej 20 kg. Są długowieczne i odporne na choroby, żyją powyżej 15 lat. Pudel Yorkshire terrier To jedna z najbardziej popularnych małych ras psów. Mają włosy, które różnią się od sierści przede wszystkim tym, że rzadko wypadają i rosną na długość. Z tego powodu wymagają regularnego strzyżenia i codziennego czesania, ale sprawdzą się w domach, w których któryś z domowników ma łagodne objawy alergii, ponieważ uczulają w niewielkim stopniu – włosy prawie wcale nie wypadają. Yorki, podobnie jak inne teriery, mają w sobie spore pokłady energii, dlatego potrzebują dużo ruchu każdego dnia – nie mogą być traktowane jak maskotki do torebki. Ważą do 3,2 kg. Żyją 13-16 lat. Yorkshire Terrier Maltańczyk To towarzyskie, łatwe do ułożenia psy. Przeważnie nie sprawiają dużych problemów domownikom. Mają łagodne temperamenty, dlatego są doskonałą rasą dla rodzin z dziećmi. Tolerują obce osoby, choć to z opiekunem nawiązują najsilniejszą więź. Chętnie i szybko się uczą, dlatego często biorą udział w zawodach. Włosy maltańczyków rzadko wypadają, są długie, proste i jedwabiste w dotyku. Ich pielęgnacja nie jest wymagająca. Wystarczy przeczesać włosy raz na kilka dni oraz zapisać pupila do salonu piękności dla zwierząt na strzyżenia (co kilka miesięcy). Ważą 3-4 kg. Żyją 12-15 lat. Maltańczyk Shih tzu Podobnie, jak maltańczyki i yorki, mają włosy zamiast sierści, które rzadko wypadają i nie mają podszerska. Dzięki temu są polecane dla alergików, którzy marzą o psie w domu. Należy je codziennie szczotkować i strzyc co kilka miesięcy. Shih tzu to spokojne, małe pieski, które mają łagodne usposobienie. Raczej nie niszczą rzeczy w domu, lubią dzieci, tolerują też inne zwierzęta. Ze względu na budowę anatomiczną głowy (skrócony pysk i wytrzeszczone oczy), są bardziej narażone na schorzenia narządu wzroku oraz trudności z oddychaniem, niż inne rasy psów. Ważą od 4 do 7,2 kg. Żyją od 10 do 16 lat. Portugalski pies dowodny Osobniki tej rasy są popularne przede wszystkim w swojej ojczyźnie, czyli Portugalii, ale można je spotkać także w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce to wciąż mało znana rasa. Są polecane alergikom, ponieważ ich włosy prawie wcale nie wypadają (są kręcone, mają różną długość, w zależności od umiejscowienia na ciele). Portugalskie psy dowodne występują w kilku odmianach barwnych. Ze względu na ich silne temperamenty nie są polecane dla każdego. Wymagają szkoleń ze strony opiekunów lub takich przeprowadzanych przez profesjonalistów. Mogą chcieć dominować nad domownikami lub innymi zwierzętami, dlatego należy je prawidłowo ułożyć. Dobrze poprowadzone, są wspaniałymi kompanami swoich opiekunów. Ważą do 25 kg. Samojed To średniej wielkości psy, które są nieprzeciętnie inteligentne i oddane domownikom. Szybko się uczą, chętnie biorą udział w zawodach sportowych, część z nich pracuje jako psy ratownicze. Są polecane do domów z dziećmi. Potrzebują codziennej dawki ruchu, ale jednocześnie chętnie spędzają czas na kanapie z opiekunem. Nie sprawdzą się jako psy stróżujące. Mają bujną i miękką w dotyku sierść, która linieje, ale ich naskórek złuszcza się mniej intensywnie niż u innych ras. Z tego powodu samojedy są polecane osobom z nadwrażliwością na psy. Ważą od 16 do nawet 30 kg. Żyją 12-13 lat. Samojed Basenji Są rzadko spotykane w Polsce, choć ich popularność w ostatnich latach wzrasta. To mądre, wesołe i wierne psy. Trzymają dystans, nie są typowymi pieszczochami, ale nawiązują silną więź z opiekunem. Według niektórych zachowują się bardziej jak koty, niż psy. Często ignorują komendy, które im się nie podobają, a na spacerach chodzą swoją własną ścieżką. Wymagają aktywnego trybu życia, dlatego jeden dłuższy spacer w ciągu dnia to absolutne minimum. Basenji Chętnie biegają za piłką i aportują. Ich szczekanie jest specyficzne. Wbrew mitom, które krążą na ich temat, nie są nieme – warczą, skomlą i wydają z siebie krótkie szczeknięcia. Dźwięki, które wydają nie są jednak typowym szczeniakiem, przypominają jodłowanie. Basenji[AK5] dla alergika to strzał w dziesiątkę. Psy tej rasy nie mają podszerstka, przez co linieją mniej intensywnie. Dodatkowo, nie ślinią się prawie w ogóle. Ważą 9-12 kg. Żyją od 12 do 16 lat. Bedlington terrier Jeśli marzysz o rodzinnym i towarzyskim psie, to rasa dla Ciebie. Bedlington terriery potrzebują dużo uwagi od swoich opiekunów. Ważne są dla nich zarówno regularne spacery, jak i wieczorne pieszczoty na kanapie. Przeważnie wybierają sobie jednego opiekuna. Jest to zazwyczaj osoba, która spędza z nimi najwięcej czasu. Resztę domowników traktują jak członków stada, których bronią bez wahania w razie zagrożenia. Wolą być jedynymi zwierzętami w domu. Są zazdrosne o uwagę, jaką ich opiekun obdarza inne zwierzęta, dlatego mogą być agresywne w stosunku do kotów, ale także do psów. Bedlington terrier Mają kręconą, wełnistą sierść, która jest przyjemna w dotyku. Pielęgnacja bedlington terrierów nie należy do najłatwiejszych. Należy je codziennie czesać i co kilka miesięcy strzyc. Ich sierść za to nie wypada obficie, dlatego są polecane alergikom. Ważą 7,7-10 kg. Żyją od 12 do 14 lat. Bichon frise To małe pieski, które przypominają maltańczyki. Są pełne wigoru i chęci do zabawy. Wymagają codziennej dawki ruchu, ale także uwagi ze strony opiekuna. Nawiązują silną więź z domownikami, nie są typem samotników. Ich sierść jest długa, miękka i kręcona, przypomina korkociąg. Wypada w niewielkim stopniu, dlatego sprawdzą się w domach, w których są alergicy. Żyją 12-15 lat. Bichon frisé Bolończyk Mają długie i sztywne włosy, które są jednocześnie miękkie w dotyku. Wypadają w niewielkim stopniu, dlatego nie powinny silnie uczulać alergików. Występują tylko w kolorze białym. Bolończyki w innych odmianach barwnych przynależą do innych ras, które jednak nie zostały uznane przez FCI. To inteligentne, wrażliwe i posłuszne psy. Szybko się uczą i przywiązują się do swoich opiekunów. Są bardzo cierpliwe, dlatego sprawdzą się w mieszkaniu z dziećmi. Ważą 2,5-4 kg. Żyją od 12 do 14 lat. Bolończyk Irish Soft Coated Terrier Pochodzą z Irlandii, gdzie pomagały w pilnowaniu domów, zaganianiu bydła i polowaniach. To bardzo inteligentne psy, które chętnie się uczą, dlatego można je coraz częściej spotkać na szkoleniach, a także zawodach. Nie są agresywne, dobrze tolerują inne zwierzęta. Sprawdzą się w domach z dziećmi. Ich włosy można podzielić na standardowe i niestandardowe. Standardowe, czyli irlandzkie (jedyne poprawne, zgodne ze wzorcem rasy), są długie, jedwabiste i delikatnie kręcone lub faliste. Irish Soft Coated Terrier Podszerstek nie występuje. Włosy niestandardowe są niezgodne z wzorcem rasy. Można wśród nich wyróżnić typ amerykański. U psów w tym typie włosy są gęste i wełniste. Przypominają okrywę włosową pudla. Mają obfity podszerstek. Typ angielski jest pośredni między typem irlandzkim a amerykańskim. Psy z włosami standardowymi (typ irlandzki), dzięki temu, że nie posiadają podszerstka i rzadko wypadają, sprawdzają się u osób z łagodnymi objawami nadwrażliwości na psy. Ważą od 14 do 18 kg. Żyją 12-15 lat. Sznaucer Można wyróżnić trzy rasy sznaucerów, które różnią się między sobą wielkością i masą ciała: sznaucer miniaturowy (30-35 cm w kłębie, 4-8 kg);sznaucer średni (45-50 cm w kłębie, 14-20 kg);sznaucer olbrzymi (60-70 cm w kłębie, 35-47 kg). Sznaucer miniaturowy Najbardziej popularne są sznaucery miniaturowe[AK8] . Dobrze czują się w mieszkaniach, ale potrzebują regularnych, dłuższych spacerów. Łatwo przywiązują się do miejsca zamieszkania, strzegą domu i domowników. Z opiekunami tworzą silną więź. Są wierne i źle znoszą samotność. Ich sierść wypada w mniejszym stopniu, niż u psów innych ras, dlatego przeważnie sprawdzają się dla osób z łagodnymi objawami alergii na psy. Sierść należy często czesać, a także strzyc raz na 2-4 miesiące. Czarny terier rosyjski To wierne, inteligentne i duże psy. Mimo dużych rozmiarów, nie powinny żyć na podwórku. Czarne teriery rosyjskie nawiązują silną więź z opiekunem. Potrzebują codziennej uwagi i pieszczot. Ich sierść ma długość 5-15 cm, wymaga regularnego czesania i strzyżenia. Wypada w skąpej ilości, dlatego są polecane osobom z alergią na psy. Ważą powyżej 40 kg, a masa ciała niektórych samców osiąga nawet 60 kg. Żyją 10-13 lat. Czarny terier rosyjski Labradoodle To skrzyżowanie labradora retrievera z pudlem. Pochodzą z Australii, ich historia rozpoczęła się pod koniec lat 80 ubiegłego wieku. Hybryda została stworzona na potrzeby alergików, którzy chcieli mieć psa domowego lub psa przewodnika. Przedstawiciele tej rasy nie gubią sierści, dzięki czemu mniej psich alergenów dostaje się do powietrza. To korzystnie wpływa na samopoczucie osób nadwrażliwych na psy. Labradoodle Labradoodle mają różne typy sierści (wełna, runo i włos), z czego jedynie włos linieje. Osobniki z obficie wypadającą sierścią nie są rozmnażane. Ich okrywa włosowa wymaga czesania co kilka dni. Obecnie są krzyżowane tylko i wyłącznie między sobą. Nie wykorzystuje się już materiału genetycznego od pudli i labradorów. Psy tej rasy są posłuszne, przyjaźnie nastawione do człowieka i wierne. Są cierpliwe wobec dzieci i szybko się uczą. Nie są agresywne i rzadko szczekają. Występują w trzech odmianach: labradoodle miniaturowe (6-12 kg);labradoodle średnie (12-23 kg);labradoodle standardowe (23-45 kg). Tylko sprawdzone hodowle psów dla alergików Pamiętaj, że jedynie psy z rodowodem spełniają kryteria danej rasy. Może się okazać, że rzekomy Yorkshire terrier z pseudohodowli ma podszerstek, a rzekomy pudel gubi włosy. Decydując się na kupno psa, nie wspieraj psuedohodowli. Wybierz renomowaną hodowlę zarejestrowaną w Związku Kynologicznym w Polsce. Jeśli nie stać Cię na kupno psa z rodowodem, możesz poszukać fundacji, które szukają domów także dla rasowych psów, jakie sprawdzą się w domu, gdzie jeden z domowników cierpi na alergię na psy. Jak wygląda życie alergika z psem? Jeśli masz lekką alergię na psy, a Twój czworonóg przynależy do tzw. „ras hipoalergicznych”, możesz w ogóle nie mieć objawów alergii lub mieć łagodnie wyrażone objawy. Lepiej jednak dmuchać na zimne, dlatego alergik nie powinien mieć intensywnego kontaktu z sierścią pupila. Wyczesywanie martwej sierści i podszerstka oraz pozostałe zabiegi pielęgnacyjne, takie jak kąpiele czy strzyżenie, zleć innemu domownikowi lub zapisz pupila do salonu piękności. Pamiętaj, by częściej odkurzać mieszkanie i prać pościel. Trudno powiedzieć, jak często jest to wskazane. Zależy to zarówno od psa, jak i od reakcji Twojego układu immunologicznego na psie alergeny. Dla niektórych sprzątanie raz w tygodniu będzie wystarczające, a dla innych będzie to za zdecydowanie za rzadko. Rasy niealergizujące nie gubią sierści tak intensywnie, jak inne rasy psów, ale za to ich naskórek z wydzieliną z gruczołów się łuszczy. Może się okazać, że objawy alergii na psa nasilą się za jakiś czas, dlatego życie alergika z psem jest obarczone ryzykiem. Z tego powodu, decyzja o kupnie lub adopcji psa, mimo alergii, powinna być dokładnie przemyślana i skonsultowana z lekarzem alergologiem. Odczulanie na psy Istnieje możliwość odczulenia się na alergeny psa, ale efekty immunoterapii nie są tak dobre, jak w przypadku odczulania na inne alergeny (kurz czy pyłki). Jeśli kochasz psy i nie wyobrażasz sobie życia bez czworonoga wesoło machającego ogonem przy Twoim boku, porozmawiaj z lekarzem rodzinnym lub alergologiem o możliwości odczulenia się na psie alergeny. Jak oceniasz ten artykuł? Kliknij, aby ocenić Średnia ocena / 5. Liczba głosów 130 Brak głosów. Oceń artykuł!

Psy które wyglądają jak misie! Kojarzycie słodkie mordki, wtulone w pluszową teksturę? Nie, to nie twoja ulubiona, nieco zapomniana zabawka, rzucona w kąt. To najnowsze rasy piesków, które wyglądają tak uroczo, że zapomnisz o ich realnym zachowaniu! Psy, które wyglądają jak misie! Niedawno miałyśmy do czynienia z modą na pomniejszanie ulubionych czworonogów. Dzisiaj oprócz miniaturyzacji, dodatkowo uwypuklamy ich sierść, która w ostateczności ma przypominać ciepłą pierzynkę. Kto by się nie chciał przytulić do takiej chmurki? Psy, które wyglądają jak misie nie mogą być traktowane jak pluszowa zabawka. To podstawowa zasada każdego czworonożnego ulubieńca i trzeba podkreślać ten fakt za każdym razem. Wiele osób bowiem utożsamia fanaberię posiadania psa w kształcie misia z pluszakiem, którego rzuca się w kąt po nieudanej zabawie czy wtedy, kiedy nie mamy ochoty się opiekować ulubieńcem. Dlatego od początku uczulamy, że tworząc ze zwierzątka wizualną kukiełkę, miejmy na uwadze jego zachowanie, emocje czy potrzeby – jak najbardziej realne. Jak uzyskać efekt pluszowego pupila? Oczywiście najważniejszą kwestią będzie odpowiednie posługiwanie się nożyczkami i szczotką. Jednak pamiętaj, że nie każdy kundel Reksio czy Fafik mogą uchodzić za psy które wyglądają jak misie i zwierzę dobre do metamorfozy. Dlatego, jeżeli chciałabyś spędzać długie zimowe wieczory w asyście puszystego czworonoga i zależy ci na aspekcie pluszowego wyglądu, koniecznie zobacz nasze propozycje ras! Psy wyglądające jak misie Często googlujecie takie frazy jak pies wyglądający jak miś jaka to rasa? Nasze podpowiedzi skumulowane w kilku akapitach pozwolą ci na uzupełnienie niezbędnej wiedzy na temat tych ciekawych zwierzątek. Oto rasy, które mogą pomóc ci oszacować potencjalnego pupila w kategorii: uosobienie, ruchliwość, kontakt z człowiekiem i oczywiście, puszystość! Poszczególne z nich to:NowofundlandAlaskan MalamuteChow chowPudelPomeranianGoldendoodle To nasza lista subiektywnych ulubieńców, którzy idealnie wpisują się w najnowszy krzyk mody, oscylującego wokół kwestii psy wyglądające jak misie rasa. Jak już wyżej wspomniałyśmy, możesz oczywiście spróbować wyczarować ze swojego nierasowego psiaka żywą przytulankę. Pamiętaj, pies określany mianem pluszowego misia musi być regularnie czesany! Bardzo ważne zatem w jego przypadku są wizyty u różnego rodzaju specjalistów. Kompleksowa obsługa od fryzjera, po weterynarza to rzeczy, na które musisz wygospodarować budżet. Dlatego rasowe psy nie mogą i nie powinny być dla każdego. Na koszty utrzymania czworonożnego przyjaciela uczulamy od początku, bo wiemy, że futrzany prezent nie zawsze i nie wszędzie się wyglądające jak misieNowofundland to rasa wywodząca się z Kanady. Silna i umięśniona sylwetka tego zwierzaka idealnie nadawała się na górskie eskapady, połowów czy wykorzystywany przy przewozie towarów. Dzisiaj jego wykorzystanie jest nieco inne- biorąc pod uwagę jego cięższe walory, idealnie współgra z wieczornym przytulaniem, o które ci przecież chodzi! Na poważnie zastanawiasz się nad pluszowym towarzystwem? Alaskan Malamute może być idealnym wyborem dla ciebie! Czym się charakteryzuje? Jest to szpic, który wywodzi się z ras pierwotnych, o czym świadczy jego niezłomny charakter i towarzyskość. Podobnie jak poprzednik, może się pochwalić pomocą w przewozie towarów i nawet fakt ten ma swoją własną nazwę: psy pociągowe często określa się mianem sled dog. Chow chow zdecydowanie zalicza się do kategorii pieski które wyglądają jak misie! Z wyglądu przypomina nieco udomowionego lwa – dostojnika, który może poszczycić się niesamowicie wielkim futrem wokół głowy. O ile w kontekście wizualnym zalicza się do wojowników, o tyle charakter i uosobienie tego domatora jest niezwykle przyjazne i lojalne. Jest to idealny towarzysz kanapowy, tym bardziej skłonny do pieszczot! Jakie są inne rasy psów, wyglądające jak misie? Pudel to bystre, ciekawe świata i nieagresywne stworzenie. Twoja obecność będzie dla niego niemalże błogosławieństwem – to najlepiej świadczy o jego przywiązaniu do właściciela! Rutyną będą spacery w deszczu, śniegu, błocie i mgle, na pewno nie możesz nastawić się na słodkie lenistwo, mając przy sobie tego pluszowego dla osób, które rzeczywiście mają na uwadze zdrowy ruch i zabawę. Uważamy, że może się świetnie sparować z twoim dynamicznym dzieckiem! Szpic miniaturowy, czy inaczej znany też jako Pomeranian, to chyba najlepsze zobrazowanie tezy o pluszowych pieskach. Jeżeli do wyboru miałaby być jedna rasa, która oddaje charakter określenia psy które wyglądają jak misie, to właśnie skłaniałybyśmy się ku tej. Żadna z wymienionych ras tak bardzo nie przypomina ulubionej zabawki, jak właśnie mały rzeczywiście łatwo pomylić go z zabawką – drobna postura, gęste, krótko przycięte włoski i zadarty nosek to znaki szczególne naszego misiowatego pupila. Jego duże i ciemne oczka przypominają twoje ukochane maskotki czy przytulanki, z którymi nie mogłaś się rozstać będąc w wieku dziecięcym. Teraz czas sobie sprawić ożywioną wersję tych misiaków!O Goldendoodle zwykło się mówić, że jest to hybryda idealna. Co się składa na taki układ? Rasa ta jest niesamowita właściwie pod każdym względem – od charakteru zaczynając, natomiast na samym obliczu kończąc. Wyhodowane zostały w latach 90. XX wieku jako prototyp super psa, a motyw czworonoga, mogącego pracować przy różnych zawodach na tyle zadowolił szkoleniowców, że hodowla została przeniesiona na obie Ameryki oraz tereny Jak widać, jest w czym wybierać. Mnóstwo ras, które do tej pory istniały w naszej świadomości jako towarzysze dalekich wypraw w śniegu, biorące udział w przewozach towaru czy spełniające funkcję przewodników podczas polowań i łowów. Okazuje się, że ci sami czworonożni bohaterowie są w stanie spełnić nasze zachcianki o pluszowych stworach do przytulania!Nie zapominajmy jednak o codziennych zobowiązaniach, względem posiadanego pupila. To, że wygląda jak zabawka, nie oznacza, że traktujemy go w dosłownym znaczeniu tego słowa! Tak jak o każdego pluszowego pupila, trzeba dbać o ulubieńca. Dostarczać mu pożywienia, poić go wodą, wychodzić z nim na spacery i oczywiście, partnerować mu w życiu psy, które wyglądają jak misie wcale nie różnią się charakterem od zwykłych kundelków, jakich pełno w lokalnych schroniskach. Zbliżają się Święta i z tej okazji chciałybyśmy wam polecić przejście się do placówek, które mają na uwadze dobro bezdomnych zwierząt. Może to właśnie tam czeka na ciebie rzucona w kąt żywa zabawka, mogąca spełnić twój sen z dzieciństwa!Psy które wyglądają jak misie – ZOBACZ ZDJĘCIA: wiesz, że istnieją psy które wyglądają jak misie? Pomeranian to nasz pluszowy ulubieniec! które wyglądają jak misie, wpisują się w najnowsze trendy o pluszowych pupilach! które wyglądają jak misie to przede wszystkim: Chow Chow, Nowofundland i Goldendoodle! Chow Chow to idealne zobrazowanie frazy: psy które wyglądają jak misie. ZOBACZ TEŻ: Znaki zodiaku, które mogłyby zasiąść na tronie. Jesteś urodzonym władcą? Jak jeść homara? 10 sprawdzonych porad Jak uratować zniszczone paznokcie po hybrydzie? 10 PORAD źródła:

Odrobina historiiWybór rasy psa nie jest łatwyGrupy ras psów domowychBardzo ogólny i mało profesjonalny podział ras psów to wyróżnienie następujących grupPodział psów ze względu na grupy FCIPsy ras agresywnychJaki pies do mieszkania w bloku, a jaki do domu? Jaka rasa psa będzie najlepsza dla dziecka?Mity na temat psówCzy trzymać psa w budzie?Jaką rasę psa wybrać – informacje w pigułce Jeśli już zadaliście sobie pytanie: „jaką rasę psa wybrać?”, jesteście na dobrej drodze. Oznacza to, że nie kierujecie się tylko wyglądem, czy wielkością czworonoga, ale także jego cechami charakteru, potrzebami itp. Postaramy się przybliżyć wam różnicę między poszczególnymi rasami, a także wskazać aspekty, na które szczególnie powinniście zwrócić uwagę. Każde pojawienie się zwierzęcia w naszym domu, niesie za sobą szereg konsekwencji, zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych. Wspaniałe będą te dni, w których zmęczeni po całym dniu pracy wrócicie do domu, a tam przywita was kochany towarzysz. Choć z drugiej strony, zaraz po tym trzeba będzie iść z nim na spacer. Pełne uśmiechu będą wspólne zabawy na śniegu, a mniej przyjemne oczyszczanie długowłosego psa z kulek śnieżnych. Piękne, długie spacery, podróże, wierne spojrzenie, obecność, satysfakcja z treningów. I to, o czym musicie pamiętać: możliwość pojawienia się problemów wychowawczych, ograniczenie w możliwości poróżowania (oczywiście na ten problem jest wiele rozwiązań), choroby, które mogą się przyplątać w każdej chwili, a co za tym idzie – wydatki finansowe. Innymi słowy, odpowiedzialność na kilka lub kilkanaście kolejnych lat. Nie sztuką jest kupić lub przygarnąć pięknego, słodkiego szczeniaczka, sztuką jest wychowanie stabilnego psychicznie i fizycznie psa. Celem posiadania psa powinno być dla każdego życie razem w harmonii, w systemie gdzie korzysta zarówno człowiek i pies. Odrobina historii Abyście mogli odpowiedzieć sobie na pytanie: „jaką rasę psa wybrać”, warto chociaż pokrótce wiedzieć skąd w naszym życiu wziął się w ogóle pies. Dzięki temu nie zapomnicie o tym, że pies pochodzi od wilka (dowodzi temu znaczna większość badań). Jakkolwiek byśmy go nie skrzyżowali, nie ułaskawili, pies zawsze zachowywał będzie pewne mechanizmy zachowania swojego dzikiego brata. Trudno to sobie wyobrazić, ale maltańczyk, mały biały pupil widywany często w towarzystwie dzieci, ubrany w kolorowe przebrania, trzymany na rękach jest jedną z najstarszych hodowanych ras. Na początku, tuż po udomowieniu (oczywiście wczesne udomowienie miało niewiele wspólnego z tym, jak wygląda dzisiaj nasze „domowe” funkcjonowanie z czworonogiem) psy pełniły głównie rolę użytkową. Zaczęło się od, tzw. „fazy symbiozy”, w której wilk zjadał odpadki ludzkiego jedzenia, a człowiek korzystał z czujności wilka, która ostrzegała go przed niebezpieczeństwem. Następnie więzi się zacieśniały, człowiek blokował dostęp do zwierząt dziko żyjących. Kolejna faza to świadoma selekcja hodowlana na potrzeby człowieka. Ludzie używali psów do polowań, do pilnowania zwierząt hodowlanych itp. Wybór rasy psa nie jest łatwy Pierwszym istotną rzeczą jest zastanowienie się do czego wam „potrzebny” będzie pies. Niektórzy z was chcą, aby pies był po prostu przyjacielem rodziny, ogrzewał stopy w zimne wieczory i samą obecnością umilał czas. Osoby posiadające dzieci bardzo słusznie będą chcieli, aby od najmłodszych lat, maluchy wychowywały się z psem. Niektórzy potrzebują psa, aby „motywował” albo po prostu towarzyszył im w treningach, a są też tacy, którzy najchętniej połączyliby wszystkie te aspekty. Istnieje również grupa ludzi, która ze względu na zainteresowanie psią psychiką i posiadaniem własnej pasji, będzie chciała rozwijać siebie i psa w kierunku któregoś z psich sportów. Celowo nie wymieniamy tutaj osób, które szukają zwierzęcia do stróżowania terenu. Psy, owszem mogą „groźnie wyglądać” i odstraszać potencjalnych bandytów, ale nie to powinno kierować nimi przy wyborze pupila. Drugim istotnym punktem jest przeanalizowanie własnego trybu życia. Zastanówcie się ile godzin nie ma was w domu i ile pies musiałby zostawać sam. Czy jesteście osobami aktywnymi, czy raczej wolicie inaczej spędzać czas? Czy pies będzie miał kontakt z dziećmi? Czy posiadacie samochód? Czy posiadacie inne zwierzęta? Jeśli już zainteresuje was jakaś rasa, dowiedzcie się o niej więcej. Poczytajcie, poszukajcie rzetelnych informacji, możecie dołączyć do klubu miłośników danej rasy (np. na portalu społecznościowym, jakim jest „Facebook”). Wystarczy wpisać nazwę danej rasy i poszukać grupę jej miłośników. Zadajcie wszystkie nurtujące was pytania, nawet te, które wydają się wam niepoważne. Kto udzieli wam lepszych informacji niż właściciele? Z drugiej strony pamiętajcie, przedstawiciele danej rasy mogą bardzo różnić się między sobą, zawsze jednak dominujące będą określone cechy. Gdy wybierzecie odpowiednią dla siebie rasę, zastanówcie się nad kupnem lub adopcją. Wybierając kupno, unikajcie „pseudo hodowli” (hodowli domowych, niezarejestrowanych w Związku Kynologicznym). Jeśli zdecydujecie się na adopcję, poszukajcie fundacji zajmującej się psami w typie danej rasy. Grupy ras psów domowych Psy klasyfikowane są na wiele różnych sposobów. Aby pomóc wam zdecydować, jaką rasę psa wybrać, przedstawimy podstawowy podział czworonogów na grupy. Mamy nadzieję, że zrozumienie funkcji, do jakiej dana rasa została stworzona, pomoże wam lepiej zrozumieć, że nie każdy pies wpadający w oko nadaje się akurat dla was. Psy posiadają instynkty, których nigdy się nie pozbędą. Nie możecie o tym zapominać, gdyż jest to wspólna cecha każdej rasy. Bardzo ogólny i mało profesjonalny podział ras psów to wyróżnienie następujących grup Psy do towarzystwa – pojawiły się najpierw na dworach królewskich, następnie kolejno w domach arystokracji, szlachty i mieszczaństwa. Wyróżniają się, potocznie rzecz ujmując, łagodnym usposobieniem i brakiem jednoznacznych predyspozycji. Psy myśliwskie – wyhodowane po to, by współpracować z człowiekiem: tropić, wskazywać łup myśliwemu, aportować. Psy pracujące – mówiąc najprościej, psy wyhodowane do wykonywania określonych zadań, np. obrona, ciągnięcie sań, praca w służbach Teriery – psy najczęściej uznawane jako użytkowe, odważne, wytrwałe. Kiedyś przede wszystkim wyłapywały szczury. Stąd ich niewielka sylwetka, naturalna ciekowość otoczenia i spostrzegawczość. Psy gończe – przez wielu badaczy grupa uznawana za najstarszą, hodowana by ścigać zwierzynę. Zwierzęta te odznaczają się świetnym węchem, wytrzymałością, w większości krótkowłose (cecha praktyczna) Podział psów ze względu na grupy FCI W Polsce obowiązującym podziałem jest podział psów na grupy FCI. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) stworzyła wzorzec ponad trzystu ras ze wszystkich kontynentów. Podział ten bardziej szczegółowo przybliży i uzmysłowi wam różnorodność cech poszczególnych ras. Z całą pewnością wielu z was będzie również zaskoczonych tym, jak (tylko z pozoru!) różne w wyglądzie i zachowaniu psy znajdują się w jednym zbiorze. Ale nie bójcie się, nie będziemy was zamęczać szczegółami wystawowymi i wymaganiami w obrębie danej rasy. Chcemy jedynie, abyście mieli świadomość do czego przedstawiciel danej rasy został wyhodowany. Cała ta wiedza z pewnością przyczyni się do odpowiedzialnego wyboru i odpowiedzi na pytanie: „jaką rasę psa wybrać?”. Grupa I FCI – owczarki i psy zaganiające. Od niepamiętnych czasów wykorzystywane do pilnowania i zaganiania owczych stad. Zazwyczaj są bardzo łagodne i dobrze poprowadzone, nie sprawiają większych problemów wychowawczych. Z racji swojej pierwotnej funkcji budują z człowiekiem bardzo bliską więź, lubią również wykonywać polecenia. Do tej grupy psów należą, np.: owczarek belgijski, holenderski, francuski, border collie, owczarek niemiecki, owczarek szkocki. Z ras polskich możemy wymienić polskiego owczarka nizinnego. Grupa II FCI – psy molosowate, szwajcarskie psy pasterskie wykluczone z pierwszej grupy, psy w typie pinczerów i sznaucerów. Dwa ostatnie występują w różnych gabarytach (np. sznaucer miniaturowy oraz sznaucer olbrzymi). Do tej grupy zaliczamy również dobermany, często mylone z psami ras uznawanych za agresywne. Psy molosowate cechują duże gabaryty i wysokość w kłębie, zwarta i masywna budowa (mastiffy, bernardyny, dogi, rottweilery, buldogi itp.) Grupa III FCI – teriery. Wyróżniamy teriery: duże i średnie, teriery małe, teriery typu bull i teriery miniaturowe. W większości wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Na początku wykorzystywane do łowiectwa i polowań. Obecnie możemy je spotkać jako psy polujące, a także towarzyszące. Grupa IV FCI – jamniki miniaturowe, królicze oraz standardowe. Jamniki wywodzą się z Niemiec, gdzie były wykorzystywane podczas polowań. Obecnie najczęściej spotykane w miastach. Przez wzgląd na anatomię oraz słabe zdrowie bardzo szybko wyszły z użycia myśliwych. Grupa V FCI – psy ras pierwotnych: północne psy myśliwskie, północne psy zaprzęgowe, północne psy pasterskie, szpice, rasy pierwotne oraz psy myśliwskie z pręgą na grzbiecie. Grupa ta swoją nazwę zawdzięcza faktowi, iż przedstawiciele poszczególnych ras nie zmieniły się w czasie, nie nabyły nowych cech osobniczych. Grupa VI FCI – psy gończe i posokowce. Zaliczamy do niej, np. Foxhoundy, które bardzo rzadko możemy spotkać w mieście. Wciąż często wykorzystywane do polowań. Grupa VII FCI – psy wystawiające zwierzynę: m. in. wyżły, ale również gryfony, pointery, spaniele i setery. Psy z tej grupy sprawdzą się dobrze jako psy użytkowe, ale również jako psy towarzyszące. Potrzebują jednak zdecydowanego przewodnika stada. Grupa VIII FCI – psy aportujące, wodne i płochacze. Jedne z najbardziej popularnych przedstawicieli tej grupy to golden retrievery, labradory czy cocker spaniele. Te psy są bardzo wszechstronne. Często spotykane jako psy pracujące i równie często jako psy typowo domowe. Grupa IX FCI – psy ozdobne i do towarzystwa. W tej grupie znajdziemy psy najczęściej pokazywane na wystawach: pudle, psy bezwłose, spaniele japońskie, chihuahua, pekińczyki itd. Niestety psy te nie należą do ras najzdrowszych, wymagają więc szczególnej opieki. Grupa X FCI – charty. Dzielimy je na długowłose, szorstkowłose i krótkowłose. Psy ras agresywnych W naszym kraju spotykamy jeszcze jedno rozróżnienie co do ras, które obejmuje psy ras agresywnych. Właściciele tych ras psów muszą uzyskać specjalne pozwolenie na hodowanie ich przedstawicieli. Obowiązuje prowadzenie ich na smyczy i w kagańcu. Do ras psów agresywnych należą: amerykańskie pit bull teriery, psy z majorki, buldogi amerykańskie, dogi argentyńskie, psy kanaryjskie, rottweilery, akbash dogi, anatolijskie psy pasterskie, moskiewskie stróżujące oraz owczarki kaukaskie. Mamy nadzieję, że powyższe rozróżnienie da wam do myślenia i poświęcicie jeszcze więcej czasu na wybór odpowiedniej rasy psa. Jaki pies do mieszkania w bloku, a jaki do domu? Jaka rasa psa będzie najlepsza dla dziecka? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na te pytanie. Oczywiście są rasy psów, które lepiej będą się czuły w domu niż w bloku i te, które lepiej sprawdzą się przy dzieciach. Często panuje mit, w którym to psy ras dużych powinny mieszkać w domu, a psy ras małych, w bloku. Jest to niekiedy krzywdzące dla przedstawicieli psów danej rasy. Z innej strony bardzo często mamy do czynienia z poglądem, że dla dzieci owczarki są nieodpowiednie, a najlepsze będą labradory. Mity na temat psów Nieprawdą jest, że mały pies potrzebuje niewielkiej ilości ruchu. Dla przykładu, czworonogi nazywane popularnie „yorkami” to teriery, które wbrew małym gabarytom potrzebują dużo ruchu. Są to psy mądre i wymagają konsekwencji ze strony właściciela. Traktowanie ich jak maskotki, przebieranie i noszenie na rękach to czynności co najmniej uwłaczające psom, które niegdyś polowały na szczury. Owczarki niemieckie, często kojarzone z „psami pilnującymi obejścia” mogę mieszkać zarówno w domu jak i w bloku. Co więcej, bardzo często możemy spotkać owczarka niemieckiego siedzącego bezczynnie w ogrodzie. Takie jest właśnie myślenie tendencyjne: duży pies, dom, ogród i tyle wystarczy. Otóż – nie, owczarek niemiecki nie potrzebuje jedynie wybiegać się przy płocie, kiedy z frustracji braku zajęcia szczeka na każdy przejeżdżający pojazd. Oczywiście należy, jak większości psom, zapewnić mu ruch, ale przede wszystkim liczą się zajęcia umysłowe. Jedyną przeszkodą co do mieszkania owczarka niemieckiego w bloku może być przymus chodzenia po schodach lub wnoszenia psa na wysokie piętro. Obserwujemy obecnie duże tendencje do obciążeń genetycznych u tych psów jeśli chodzi o dysplazję. Wniesienie starszego psa, który waży 35 kg na czwarte piętro może nie być łatwym wyzwaniem. Z drugiej strony, niektórzy lekarze są zdania, że chodzenie po schodach pogłębia chorobę i nadmiernie obciąża stawy zwierzęcia. Kolejny mit, który często może być tragiczny w skutkach: golden retriever, labrador itp. to idealny pies dla dziecka. Już w samym określeniu „idealny dla dziecka” kryje się błędne podejście. Pies nie jest dla dziecka. Pies jest dla was, dla osoby dorosłej. To wy możecie wychować psa w taki sposób, aby dziecko mogło się przy nim spokojnie wychowywać i nauczyć się podstaw odpowiedzialności. Owszem, golden retrievery to psy łatwo poddające się pracy, z natury wpatrzone w człowieka o łagodnym usposobieniu. Wszystko jednak zależy od właściciela. Nie popełniajcie błędu i nie zakładajcie, że wszystko zrobi się samo, bo wybierzecie przedstawiciela rasy „przyjaznej dla dzieci”. Naturalnie niewskazane będzie kupno lub adopcja psa rasy uważanej za agresywną do domu, gdzie mieszkają dzieci. Pamiętajcie jednak, że każdy pies ma instynkty i nadal pozostaje zwierzęciem, żadnemu nie można zaufać w 100%. W sieci internetowej możecie natknąć się różnego typu rankingi. Jednym z najbardziej oburzających nas jest lista, na którą całkiem przypadkiem natknęliśmy się niedawno. Ładnie brzmiące hasło: „pięć ras psów, które kochają najbardziej”. Mamy nadzieję, że wy również parsknęliście śmiechem lub poczuliście złość. Kierując się tego rodzaju pseudo-poradami jaką rasę psa wybrać, z pewnością nie wybierzecie adekwatnie i na miarę swoich możliwości. Niezależnie od rasy, każdy pies ma tyle samo zasobów lojalności, wierności i posłuszeństwa. Innym przykładem skrajnej nieodpowiedzialności, którą możemy zaobserwować jest podążanie za modą. Tak, co jakiś czas pojawia się nowa „moda na daną rasę”. Ostatnio wśród osób mających aspiracje i chcących szkolić swoje psy, ogromnym zainteresowaniem cieszą się owczarki belgijskie (głównie jedna z ich czterech odmian – malinois). Owczarki belgijskie to bardzo mądre i poddające się tresurze psy. Jednak wielkim błędem, jaki możecie popełnić jest kupienie go, np. waszemu dojrzewającemu dziecku, które „chce pochodzić z pieskiem na szkolenie”. Jeśli już naprawdę musicie, wybierzcie owczarka niemieckiego. Owczarki belgijskie stały się ostatnio skrajnie modne wśród osób zaczynających swoją przygodę z psimi sportami, tresurą. Te psy nie powinny być waszym pierwszym psem. Potrzeba doświadczenia i wewnętrznej pewności siebie oraz spokojnej konsekwencji, aby móc żyć z psem takim jak ten. Ostatnim mitem jest generalizowanie w obrębie danej rasy. Dla przykładu: oglądamy filmiki z border collie, które skaczą, biegają, wykonują rozmaite sztuczki i postanawiamy, że takiego właśnie psa chcemy. Zgadza się, przedstawiciele tej rasy mają niezwykłe predyspozycje do pięknej współpracy z człowiekiem. Są zwinne i lekkie, przez co nie są tak bardzo narażone na kontuzje podczas ćwiczeń. Często zapominacie jednak o dwóch rzeczach. Po pierwsze, aby zwierzę tak bezbłędnie współpracowało z człowiekiem, potrzeba przede wszystkim dużo pracy, a co za tym idzie czasu i samodyscypliny. Nic nie zrobi się za was. Nie każdy, kto kupi lub adoptuje psa w typie border collie będzie wykonywał z nim rozmaite sztuczki. Po drugie, tyczy się to wszystkich ras, nie każdy osobnik należący do danej rasy jest taki sam. To że sąsiad ma owczarka, który piękne chodzi przy nodze bez smyczy, jest uważny i gotowy do pracy nie oznacza, że taki sam będzie wasz owczarek. Psy wzięte nawet z tego samego miotu potrafią znacznie różnić się od siebie. Gdy już znajdziemy „swoją rasę”, często pozostajemy przy niej do końca życia. Właściciele kolejnych psów tej samej rasy sami są zdziwieni jak bardzo zwierzęta te się od siebie różnią. Czy trzymać psa w budzie? Odpowiedź jest prosta, nie! Jakkolwiek ta buda, boks, kojec nie byłyby świetnie wyposażone, ocieplone, przebudowane, pies nie jest stworzony do tego, aby mieszkać w budzie. Owszem, np. psy ras północnych niekiedy preferują spanie w ogródku nawet w mroźne dni. Wtedy możemy im postawić w ogrodzie budę. Będzie ona wówczas podtrzymywała jego instynkt pierwotny, jakim jest posiadanie własnej „norki”. Będzie również dobrym schronieniem na wypadek nagłej wichury lub gradu. Jeśli zauważacie, że wasz pies woli spędzać czas w ogrodzie, pozwólcie mu na to, ale niech zawsze ma wybór. Dlaczego nie trzymać psa w budzie? Nie po to oswoiliśmy psa, aby teraz go od siebie odseparowywać. Gdy będzie chciał, sam pójdzie sobie gdzieś w kąt, aby odpocząć. Musi mieć jednak wybór. Psy trzymane w budach, na łańcuchu, w kojcach bardzo szybko mogą stać się agresywne. To chyba najsilniejszy argument. Wyobraźmy sobie sytuację; zwierzę się czegoś przestraszy, a nie będzie mogło uciec, bo jego łańcuch ma dwa metry. Nie będzie przy nim również jego opiekuna, który powinien budować w nim pewność siebie. To prowadzi do zaszczucia zwierzęcia. Może się również okazać, że potraktuje ono przestrzeń wokół budy jako swój „zasób” i będzie jej pilnowało, stają się agresywne nawet dla człowieka. Wspomnieliśmy o tym na samym początku: decyzja o tym jaką rasę psa wybrać powinna być świadoma, aby budować wspólne życie w harmonii. Co to oznacza? Zarówno człowiek jak i pies nie mogą nadużywać swoich granic. Człowiek nie może dać wejść sobie na głowę i stawiać potrzeb psa powyżej własnych. Pies powinien mieć warunki do godnego życia i wykorzystania swojego potencjału. W budzie tego z pewnością nie zrobi, a o budowaniu więzi z opiekunem można zapomnieć. Jaką rasę psa wybrać – informacje w pigułce Wielu z was wciąż może mieć trudność w odpowiedzi na pytanie: „jaką rasę psa wybrać?”. Nie ma w tym nic szczególnie zadziwiającego, gdyż obecnie mamy ponad 300 ras psów. Podsumowując, najpierw każdy z was powinien zastanowić się jak wygląda jego życie codzienne. Co więcej, każdy powinien zastanowić się jakiej natury jest osobą. Czy uda się wam włożyć dużo pracy w psa, czy będziecie w stanie pokryć koszty leczenia przedstawiciela rasy genetycznie obciążonej chorobami itd. Dla tych z was, którzy wciąż nie wiedzą jak zabrać się do wyboru odpowiedniego psa, mamy niespodziankę. Krótka ściąga „jaką rasę psa wybrać”: Zastanów się czego oczekujesz od psa? Przemyśl, co ty możesz psu zaoferować? Poznaj daną rasę (poczytaj, dołącz do klubu miłośników rasy, spotkaj się z psem sąsiada). Kup psa ze sprawdzonej hodowli lub adoptuj psa w typie rasy. Powodzenia!

Istnieją rasy psów, które wyglądają jak maskotki i które z przyjemnością byśmy przytulili. Są też rasy psów, które wyglądają zupełnie, jak małe niedźwiedzie! Oto ich najlepsze przykłady!Natura często zaskakuje nas zwierzętami, które bardzo przypominają inne gatunki. W tym artykule przyjrzymy się uroczym psom, które wyglądają zupełnie jak które wyglądają jak niedźwiedzieChociaż istnieją dorosłe psy, które wciąż przypominają wyglądem niedźwiedzie, większość ras wygląda jak one jedynie, gdy są szczeniętami. Jednak są tak urocze, że mimo wszystko warto się nimi zainteresować!Szczenięta Chow ChowRasa ta jest przykładem psów, które wyglądają jak niedźwiedzie nawet, gdy dorosną. Musimy przyznać, że jest to jedna z najbardziej wyjątkowych ras, jakie kiedykolwiek widzieliśmy. Chociaż są równie piękne, gdy są duże, to szczenięta chow chow wyglądają jak maleńkie niedźwiedzie do których po prostu trzeba się nowofundlanda – małe niedźwiedzieChociaż nie tylko czarny kolor tych psów nadaje im niesamowitego podobieństwa do niedźwiedzi, ich umaszczenie z pewnością pomaga. Rasę tę można pomylić z niedźwiadkiem ze względu na jej kolor, długą sierść oraz kształt pyszczka i ciała. Są takie słodkie!Mieszanka owczarka niemieckiego, akity i corgiRasa łączy geny od trzech różnych ras, a zdjęcia szczeniąt pobiły cały świat. Niektóre osoby przeprowadziły nawet badania, aby wyhodować ich więcej i nadać rasie nazwę. Jest to obecnie w toku i mamy nadzieję, że próby będą kontynuowane – to naprawdę piękne psy!PudlePrzez portale społecznościowe przewinęło się wiele zdjęć szczeniąt brązowych pudli. Gdy postawi się je obok pluszowego misia, często trudno jest je odróżnić. Są urocze! Nawet ich sierść jest podobna do tej pluszowego misia. Ponadto ich czarne oczy wydają się być przyszyte, tak jak oczy miniaturowe – malutkie niedźwiedziePsy te wyglądają zazwyczaj, jak małe lisy, gdy są już dorosłe. Jednakże, niezależnie od tego, czy są białe czy brązowe, jako szczenięta wyglądają jak niedźwiedzie, którym przydałoby się przytulenie!GoldendoodlePsy rasy goldendoodle to, jak zapewne już zgadłeś, połączenie golden retrievera z pudlem. Gdy są szczeniętami można je pomylić z uroczą maskotką (dopóki się nie poruszą!). Ich piaskowa, kręcona sierść i idealne, okrągłe, czarne oczy sprawiają, że wyglądają jak zabawki. Dodatkowo, dzięki zaokrąglonym pyszczkom i spiczastym uszom przypominają też małe niedźwiedzie, które z przyjemnością zabrałbyś ze sobą do inne zwierzę nie przypomina niedźwiedzia polarnego bardziej niż szczenię samojeda! W zależności od okazu prawdopodobne jest, że podobieństwo to pozostanie w miarę dorastania psa. Tak czy inaczej, samojed bez wątpienia jest pięknym i wyjątkowym zwierzęciem!Mastif tybetańskiNie wiemy, ile niedźwiedzi żyje w Tybecie, ale jesteśmy pewni, że ten szczeniak bardzo je przypomina! Ze względu na umaszczenie i wygląd trzeba spojrzeć na niego dwa razy, aby upewnić się, że to szczeniak, a nie kaukaskiTo jedno z największych szczeniąt, jakie można znaleźć! Jednak jego pysk i ciało wyglądają, jakby należały do o wiele większej i bardziej drapieżnej, rodziny. Niektórzy twierdzą nawet, że owczarki kaukaskie przypominają trochę lwa. Nie ma wątpliwości, że gdy po raz pierwszy zobaczysz tę rasę nie będziesz wiedzieć, czy podejść, aby ją pogłaskać czy może lepiej uciec ze strachu!Mieszanka szpica wilczego i amerykański pies eskimoskiNie wiemy, czy osoby, które stworzyły te psy miały na myśli konkretny wygląd, czy też jest to czysty przypadek. Jednakże, nie ma wątpliwości, że bardzo przypominają niedźwiedzie. Chciałbyś mieć takiego psa w domu? My też!Szczenięta Akity – małe niedźwiedziePodobnie jak w przypadku szpica miniaturowego, szczenięta Akity są niezwykle podobne do niedźwiedzi. Jednak w miarę dorastania zaczynają przypominać wilki. Co myślisz o tych naprawdę wyjątkowych zwierzętach? Natura nigdy nie przestanie nas zadziwiać!To może Cię zainteresować ...

Նэ ሉω ሿе	Ձ ու глሞμ	ኃգեቡաւеш օскавехре осрիሔաκосв
Բሜኻурокա м ебυባетазо	Хխдраκէςአч υжифиբо йιщиτеск	Цу е
ቼ ωскеծ удէψεвሠж	Оχուхεζበге авру	Ξιстυсևг аዥոст
Иւፀգሖծ կωдዣ	Зուባεβωф σጩйըтаջ	Лαሳ иጅιвр